La Grande Bellezza

Al maanden hoor en lees ik alleen maar gierend enthousiaste verhalen over La Grande Bellezza, een film van Paolo Sorrentino, over Jep Gambardella, een prachtige Romein die allerlei dingen beleeft in een toch al zo mooie stad. Iedereen die ik over de film sprak was zo blij met de film dat ik de indruk kreeg dat de gehele filmindustrie wel zo’n beetje kon inpakken, omdat de ultieme film nu wel gemaakt was. Het Rome-team, met wie M en ik jaarlijks 5V naar de eeuwige stad begeleiden, heeft maanden geleden al bij wijze van teambuilding de film gezamenlijk gekeken, maar ik kon toen niet mee. Gelukkig wilden vrind B en vriendin N er ook heen, en we konden zowaar een bioscoop vinden waar de film nog draaide. En dan moet je wel.

Bellezza2

Het was inderdaad een spectaculaire film met heel mooie beelden. Alles zit er in: flamboyante feesten, een stripdanseres van 42, een begrafenis, performance art, een non zonder tanden, een giraffe, jeugdliefdes, een liliputster en de Capitolijnse musea. Wat wil een mens nog meer? Nou, ik eigenlijk wel wat. Ik zal wel dood zijn van binnen, maar ik was niet zo heel enthousiast over deze film. Mooie plaatjes, zeker. En de bespiegelingen over de leegheid van het bestaan, prachtig. Rome is een mooie stad. Kledingwinkels waar de schoenen ondersteboven aan het plafond hangen, daar ben ik altijd voor te porren. Maar het verhaal? Dat deed me weinig. Als La Grande Bellezza in Assen had gespeeld, was het een redelijke film met een niet heel goed uitgewerkt verhaal geweest (en ik snap heus wel dat je zo’n film niet in Assen kunt laten spelen, maar het gaat me er nu even om dat een goed verhaal een goed verhaal is, onafhankelijk van de achtergrondbeelden). Maar ja, Rome hè. Blijft de mooiste stad ter wereld. En dat park met die aquaducten, daar wil ik nu wel heel graag heen. Zo zie je maar, zelfs van een onbevredigende film neem je altijd iets mee.

bellezza1

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *