Een man, een gitaar, een boel liedjes

Vorige week maandag namen M en ik een avond vrij van het verkiezingsgeweld en gingen we weer eens ouderwets naar een concert. In de Leidse Schouwburg nog wel, dus we voelden ons extra cultureel. Het was een optreden van Nick Lowe, die vooral bekend is van de tophits als ‘I love the sound of breaking glass‘, in Nederland gebruikt als soundtrack van een glasbak-reclame, en ‘Cruel to be kind‘, maar ik ken hem vooral als producer van Elvis Costello, van wie ik echt enorm fan ben. Ze werkten samen bij Stiff Records, ‘the world’s most flexible record label’ (met als alternatieve slogan ‘We came. We saw. We left’).

nicklowe2

M en ik hebben een systeem waarin we onze gehechtheid aan een artiest bepalen aan de hand van de vraag hoe ver we bereid zijn te reizen voor een concert (zo zouden we voor Nick Cave, wijlen Lou Reed en ome Elvis zonder probleem naar een buitenland gaan, maar vinden we Amsterdam ver genoeg voor bijvoorbeeld Joe Jackson). Als we maar 5 minuten hoeven te fietsen voor een concert, is dat natuurlijk een kleine moeite, en soms levert dat een hele bijzondere avond op: we herinneren ons met veel plezier twee lang niet uitverkochte concerten van John Cale in het LVC, gewoon op de Breestraat. Nick Lowe kenden we eigenlijk niet zo heel goed, dus de mogelijkheid wat onbekende liedjes te horen in combinatie met een minimale reisafstand was bij voorbaat een garantie op een mooie avond.

nicklowe1En het viel zeker niet tegen: Nick Lowe is inmiddels grijs, en in uitstekende vorm, zowel mentaal als fysiek. Hij maakte allerlei grapjes, over zichzelf, zijn oeuvre en de geringe opkomst (‘It looks like you all came in the same car.’), en wist iedereen te boeien, hoewel het concert minimaal was opgetuigd. Op het podium stond een man, met een gitaar, en een grote verzameling liedjes, waarvan sommige uit de jaren ’70 dateerden, en andere veel recenter waren. Het liedje ‘Where’s my everything‘, waarmee hij het concert opende, vond ik al prachtig, en er volgden er nog veel meer van vergelijkbaar niveau. Nick Lowe is niet de man van de epische symfonisch opgezette rocknummers; ieder nummer duurde ongeveer 2.30 minuut, zodat hij er veel kon spelen, en dat deed hij ook. Het was zo’n prettig en ontspannen concert dat ik hier en daar een beetje afdwaalde, maar ik vond dat zelf helemaal niet zo erg. Het absolute hoogtepunt was het toegiften-blokje, want toen speelde hij maar liefst die ik zelf van Elvis Costello ken, maar die op platen staan die Nick Lowe geproduceerd heeft, ‘What’s so funny ‘bout peace, love and understanding?’ en ‘Alison’. Volgende keer dat Nick Lowe in Nederland is, wil ik wel tot Utrecht reizen om hem te zien.

De foto’s heb ik gevraagd aan en gekregen van Robert Kloosterman. Waarvoor heel veel dank!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *