Dieren,  Huis,  Praatjes

Geen flauwekulletjes, Fie

Een maand of acht geleden hadden M en ik twee katten: Hamish, die ruim 8 was, en Sofie, ruim 17. Hamish was een malle dikke rode kater (nou ja, je-weet-wel), die constant op zoek was naar eten en avontuur. In september werd hij ineens ziek, zo ziek dat we hem moesten laten inslapen. Sofie had weer het rijk alleen, en dat vond ze helemaal niet erg, want Sofie was een kat met een gebruiksaanwijzing. Ze was altijd een beetje chagrijnig, en ze hield er niet zo van om te knuffelen. Althans, niet als het niet voor 100% op haar voorwaarden was. Ze ging liever bij je in de buurt zitten dan op je schoot, maar als ze besloot dat jou de eer ten deel was gevallen om haar te mogen aaien, dan moest dat ook gebeuren. Net zo lang tot zij er geen zin meer in had, en dan moest het ook snel afgelopen zijn, want anders kon je een haal krijgen. Mijn type kat dus.

fie flauwekulletjeIk had Sofie al sinds ze 6 weken oud was. Ik heb haar opgehaald in Lisse, op de dag van het bloemencorso, waardoor ik er 2,5 uur over gedaan heb om met haar in het openbaar vervoer naar huis te komen. Mijn toenmalige vriend had niet zoveel met haar, zodat Sofie het minst bevochten item in de boedelscheiding was toen wij uit elkaar gingen en ik met haar bij M in kon trekken. M en Sofie, of Fie, zoals M haar placht te noemen, konden het heel goed met elkaar vinden. Toen we er een tweede kat bij namen, Hamish dus, had Sofie daar wat moeite mee – ze was eigenlijk wel tevreden met haar leven zoals het was, en vond de toevoeging van het rode gevaar vooral heel lastig. Uiteindelijk heeft ze wel van Hamish geleerd dat een beetje aanhankelijkheid best gezellig kan zijn, al zat ze op schoot alsof ze op een beginnerscursus was geweest en nooit tot het gevorderdenniveau was doorgedrongen. Sofie had ook haar speelse momenten: dan ging ze ineens rondrennen door de woonkamer of met een pluisje spelen. Dan zeiden we ‘Geen flauwekulletjes, Fie’, en dan ging ze gewoon weer op de bank zitten en kreeg ze van ons een Catisfaction.

fie flauwekulletje 2

Maar ze werd wel heel oud, de laatste tijd. Ze maakte elke dag hetzelfde rondje: van de slaapkamer naar het voerbakje, via de kattenbak weer naar boven, ’s avonds beneden eten en met ons op de bank tot het bedtijd was. Ze kwam heel soms nog buiten, alleen om even aan de bosjes te ruiken en dan ging ze gauw weer naar binnen. En toen ging ze steeds slechter zien: ze liep tegen dingen aan (de poef, de kachel, mij) en ze viel van de trap. Dinsdag bleek ze een heel eng troebel oog te hebben. M is met haar naar de dierenarts gegaan en heeft spul voor haar extreem bloeddruk meegekregen. Vanmorgen lag ze op het kleed en ze kon niet meer opstaan: haar achterpootje deed niks meer. We hebben onze lamme, blinde kat naar de dierenarts gedragen, en we wisten toen we de deur uit gingen al dat we zonder Sofie thuis zouden komen. En dat was ook zo. Ze was een prachtpoes en ik mis haar nu al.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *