Concert,  Cultuur,  Muziek

Eindelijk weer

De Dijk trad weer eens op. Nou ben ik nog nooit naar De Dijk geweest, dus ik moet eerlijk zijn en zeggen dat ik niet echt had gemerkt dat er al lang geen concert geweest was, maar het leek me ineens heel erg de moeite waard en M, B en N wilden ook wel mee. Zo stonden we zaterdagavond in een uitverkochte Heineken Music Hall. De gemiddelde leeftijd in de zaal was relatief hoog, maar minder hoog dan die op het podium. Niet dat dat erg was, want Huub van der Lubbe (61 jaar oud) was in topvorm – zozeer dat niet alleen de 2 dames uit het gezelschap, maar ook de beide heteromannen toegaven hem te zullen doen als ze daar de gelegenheid toe zouden krijgen.

dijk1Van der Lubbe kwam op in pak en was blij ons te zien. Hij riep regelmatig ‘Goed dat jullie er zijn’, alsof we op visite waren, en nog veel vaker ‘Eindelijk weer’, alsof het noodlot en geen keuze was geweest dat hij zo lang niet had opgetreden. Maar we vonden het ook goed dat hij er was. En de rest van De Dijk ook, want ook zij hadden er bijna allemaal zin in. M vond dat de drummer niet heel bezield was, maar de bassist maakte veel goed, en door de blazers werd het hier en daar echt een feestje. Op het scherm werden beelden van vroeger geprojecteerd, zodat je kon zien dat het haar van Huub nooit zo goed geknipt is geweest als nu, en dat de inmiddels volledig kale gitarist in de jaren ’80 al in de nadagen van zijn haar was.

We vonden het publiek een beetje raar. Er waren nogal wat mannen met bloedstollend lelijke overhemden (met semi-hippe lappen op de mouwen, of geborduurde letters op de rug, of enorme logo’s, of al die dingen tegelijk) en leuke vrouwen van achterin de 30 die  duidelijk zin hadden om een avondje net als vroeger met hun vriendinnen naar De Dijk te gaan. Naast ons stond een man de hele avond met zijn rug naar het podium met zijn vrienden te praten, onbegrijpelijk. N was duidelijk een van de jongsten ter plekke – toen zij geboren werd was De Dijk al aan hun oeuvre aan het bouwen, maar dat hield haar niet tegen om hard mee te zingen. En te klappen en joelen, iets wat veel mensen in de zaal niet of nauwelijks deden.

dijk2Toen Van der Lubbe zijn jasje had omgewisseld voor een t-shirt begon het concert pas echt een beetje van de grond te komen. Ze speelden oude en nieuwe liedjes door elkaar,  maar de hoogtepunten waren toch de bekendere nummers, en die kwamen vooral aan het einde. Dat heeft een voordeel, want je eindigt met een aantal knallers achter elkaar, maar ook een nadeel: sommige mensen, onder wie ik, waren wel zo’n beetje klaar met het concert toen het alsnog leuk werd. En toen was het eigenlijk al te laat. Ik heb genoten van Onderuit (link is naar een concert in Groningen, omdat er van de HMH nog niets online staat) en Nergens Goed Voor (link is naar een optreden uit 1989, omdat het kan), maar die kende ik al. Van de liedjes die ik niet kende zijn me er weinig bijgebleven – eigenlijk alleen Vroeger Laat, vooral vanwege de prachttekst ‘Het wordt steeds sneller donker, het wordt steeds vroeger laat’. Herkenbare gedachte.

Ik heb een mooie avond gehad, maar meer omdat ik genoot van het plezier dat de band zelf had in het optreden en van de gedachte dat ik naar De Dijk stond te kijken dan omdat ik een levensveranderende ervaring op muzikaal gebied heb gehad. Maar dat hoeft misschien ook helemaal niet. Dus toen Huub voor de zesde keer zei dat hij het goed vond dat we er waren, dacht ik ‘Inderdaad. Heel prima.’

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *