Cultuur,  Theater

Who’s afraid of Virginia Woolf

Zo ga ik nooit naar het theater, zo twee keer in een week. Op grond van de recensies van Who’s afraid of Virginia Woolf, een voorstelling van Toneelgroep Oostpool, hadden M en ik de indruk dat we deze echt niet mochten missen. Temeer daar het stuk an sich natuurlijk een belangrijke klassieker is, die we, tot onze spijt en schande, geen van beiden ooit hadden gezien. Maar nu konden we dat rechtzetten, en dat hebben we gedaan. Het stuk van Albee is uit 1962, maar daar merk je niks van. Kennelijk is de dynamiek tussen twee mensen die al heel lang getrouwd zijn, een geheel eigen zieke omgangsvorm gevonden hebben en die elkaar het leven zo zuur mogelijk willen maken iets van alle tijden. En als je daar dan ook nog een jong ambitieus echtpaar vol goede bedoelingen en hoop met betrekking tot de toekomst bij doet, en die stumpers vervolgens eerst dronken voert en vervolgens een heleboel illusies armer naar huis stuurt, dan is dat eigenlijk gewoon een garantie voor een heel succesvolle avond, ook nu nog. Het is een prachtig stuk, vol drank en scheldpartijen, en aan het einde kun je je niet aan de conclusie onttrekken dat sommige mensen elkaar gewoon verdienen.

Virginia_03_scenefoto_fotograaf_sanne_peper

De regisseur had een paar duidelijke ideeën over hoe deze voorstelling ingevuld moest worden, en ik vond ze niet allemaal even sterk. Een stuk met deze titel ensceneren met ‘Who’s afraid of red, yellow and blue’ op de achtergrond is leuk ironisch, en als je de de woonkamer zo minimaal inricht dat de keuze om te gaan zitten onmiddellijk gevolgen had voor iemands verhouding tot de andere passages, dan wordt de bank meer een wapen dan een meubelstuk en daar houd ik van, maar met de casting had ik iets meer moeite. Er wordt meermalen gezegd dat Martha ouder is dan George, en dat George ergens in de 40 is, en Nick en Honey zijn 28 en 26. Op het podium was er geen enkel leeftijdsverschil zichtbaar tussen Honey (Kirsten Mulder) en Martha (Maria Kraakman), en dat is toch wel een beetje raar – ik zal niet zeggen dat het een stuk is over een generatieconflict, maar het leeftijdsverschil is wel een issue. En dan kan je als regisseur wel besluiten dat jij er niet zo mee zit, maar dan moet je iets aan de tekst doen. Maar ja, in de vertaling van Gerard Reve ga je natuurlijk niet knippen. Ik had dus anders beslist – Martha hoeft echt geen oude vrouw te zijn, maar als George (Jacob Derwig) wel duidelijk als 40er is gestyled (coltrui, ribbroek), dan hoef je Martha echt niet in een loeistrakke broek te laten rondlopen. Zeker niet als je Honey vervolgens als een enorme tut op het toneel zet.

1922491_10153885800415374_2106885722_nIk kan me voorstellen dat het idee dat een toeschouwer over dit stuk heeft sterk gekleurd wordt door de keuze van de acteurs en de actrices. Als je een heel sterke Martha neerzet en een wat zwakkere George, heb je toch misschien iets meer sympathie voor haar kant van het verhaal. In deze voorstelling was het precies andersom. Derwig speelde een prachtige George, terwijl ik me de Martha van Kraakman zal herinneren als een vervelend schreeuwwijf, met wie ik eigenlijk pas helemaal aan het eind nog een beetje kon meeleven. Uiteindelijk zijn het natuurlijk allebei buitengewoon onsympathieke mensen, maar je blijft kijken. Gefascineerd, alsof je als een ramptoerist bent. Je weet dat het mis gaat, en je vermoedt op een aantal manieren, en je wil het eigenlijk helemaal niet weten, maar afhaken is geen optie. De behoefte om antwoord te krijgen op de vraag hoe het nou zit met het boek van George en met de zoon waar steeds over gesproken wordt is toch sterker dan de behoefte om weg te lopen. Het andere echtpaar, Nick en Honey, is er voor mijn gevoel vooral als een springplank die George en Martha allebei op verschillende manieren gebruiken om zich op af te zetten om elkaar nog extra pijn te doen. Hun eigen beslommeringen interesseerden me dan weer minder, al vond ik het moment dat Nick (Sanne den Hartogh) zich even liet kennen en vertelde wat hij van plan was om zijn carrière zo ver mogelijk te helpen fascinerend.

Virginia_04_scenefoto_fotograaf_sanne_peper

Los van het feit dat het natuurlijk fijn is om een belangrijke theaterklassieker in de ‘been there, seen that’-lijst op te kunnen nemen, was dit ook een heel prettige manier om kennis te maken met ‘Who’s afraid of Virginia Woolf’. Ik vond het fascinerend, en ik zal zeker mijn best doen om het stuk in andere uitvoeringen te gaan zien. Maar de George van Derwig zal denk ik nog wel even de George zijn aan de hand waarvan ik andere Georges beoordeel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *