Maandelijks archief: mei 2014

Teerling

Vorige week vrijdag ging ik met B naar Teerling, de nieuwe voorstelling van Claudia de Breij. We hebben ooit met veel plezier Hete Vrede gezien (voor de Netflix-abonnees: je kan hem daar integraal kijken, en het is absoluut de moeite waard), en ook Alleen, een kleinere liedjesvoorstelling in DeLaMar, vonden we goed. Er waren lovende recensies van Teerling: vier sterren in de NRC en zelfs vijf in de Volkskrant, iets wat bij de azijnbode doorgaans alleen weggelegd is voor geniale producties. Daar moesten we bij zijn, leek ons.

claudia-de-breij_2

Het overkoepelende thema van de voorstelling was de gedachte dat Claudia de eerste vrouw op de maan wilde zijn, en daaraan werden allerlei ideeën gekoppeld, over ambitie (zoals JFK al zei ‘we choose to go to the moon in this decade, and do the other things, not because they are easy, but because they are hard’), Mark Rutte en de ‘vernichting’ van de maatschappij. Er waren liedjes, er was een mooie jurk en het mooiste toneelbeeld dat ik in tijden heb gezien. In het begin stonden er een paar dobbelstenen op het podium, maar al gauw kwamen er meer aan touwtjes naar beneden, en uiteindelijk hing Claudia in een maanpak tussen honderden kleine teerlinkjes. Echt schitterend. Maar het enthousiasme voor de vorm werd wat mij betreft niet helemaal ondersteund door een enorm enthousiasme voor de inhoud. Het verhaal over Claudia’s conflict met Kees van der Staaij had ik al eens gehoord (ik denk bij Pauw en Witteman, want M bleek het ook te kennen). Het was zeker een goed verhaal over de gevolgen van een door primaire emoties ingegeven tweet, maar als je het al over de nationale televisie hebt geplamuurd, is het misschien gewoon al verteld. En bovendien speelde deze kwestie in 2012. Maar dat gold voor meer onderdelen van de voorstelling: er werden nogal wat oude koeien uit de sloot gehaald en als kalfjes gepresenteerd. Naast wat liedjes uit Alleen ook Gordon die een Chinees beledigt, de Zwarte Pieten-discussie en Onno Hoes – allemaal onderwerpen die ooit actueel waren, maar waarvoor inmiddels geldt dat het eigenlijk bijna niemand meer iets kan schelen. Het hoeft van mij geen hyperactueel politiek realiteitscabaret te zijn, sterker nog, liever niet, maar nu had ik de indruk dat sommige dingen er in zaten omdat ze er ooit enthousiaste reacties op gekregen heeft. Jammer.

Claudia de Breij klein

Heb ik een leuke avond gehad? Ja hoor. Heb ik gelachen? Oh ja, zeker. Niet zo hard als het stel naast me, ze bleven er bijna in, maar ik heb me best vermaakt. Was het net zo goed als Hete Vrede? Nee, bij lange na niet. Zou ik mensen aanraden om erheen te gaan? Moeilijke vraag: ik zie in de speellijst dat ze hem nog een tijdje speelt, maar ik mag toch hopen dat er hier en daar wel een update plaatsvindt. Maar aan de andere kant: helemaal aan het eind zong Claudia als toegift Mag ik dan bij jou?, en dat blijft een prachtig nummer. Treurig op zich, dat het meest authentieke en ontroerende moment uit een andere voorstelling kwam, maar dat zij dan zo. Zo mooi hoor je ze zelden, en toen ik dat lied weer hoorde, dacht ik meteen dat er zoveel meer in had gezeten. En dan is het teleurstellend dat je dat niet te zien krijgt.

The the impotence of proofreading

Ik corrigeer nog wel eens wat teksten – gevraagd en ongevraagd. En als mensen zeggen ‘ja maar, het kwam door de spellchecker’, dan ga ik een beetje dood van binnen. In het vervolg stuur ik ze gewoon dit linkje. Taylor Mali is overigens vooral bekend van deze klassieker in onderwijsland, ook heel erg de moeite waard.

De 10 van woensdag

Er zijn veel dingen die ik wil doen voor de zomervakantie, maar ik ga daar even 10 van uitkiezen en die tot urgent bestempelen. In het beste geval doe ik ze ook daadwerkelijk, omdat ze urgent zijn, in het slechtste geval heb ik hier vast een lijstje van de urgente dingen die ik desondanks niet voor elkaar heb gekregen.

  1. De eeuwigdurende sjaal afbreien. Ik ben er zo klaar mee, en hij is ook al zeker lang genoeg, maar ik heb me voorgenomen om het bolletje wol op te maken.
  2. Seizoen 3 van Game of Thrones kijken. Ik lig een seizoen achter op de rest van de mensheid, en dat vind ik schandalig. Als ik tijdens het kijken nou gelijk even die klotesjaal afbrei, is dat ook geregeld.
  3. De recepten van spooons for 1 afschrijven. Ik moet nog 6 weken, dus 24 recepten, en dan is het project klaar (nou ja, dan moet er een mega-update voorbereid worden, maar dat doe ik samen met B dus dat is minder erg). De laatste loodjes zijn echt gigantisch zwaar.
  4. Bloed geven. Ik heb genoeg. Het enige wat ik hoef te regelen is iemand die met me meegaat naar de bloedbank voor het geval ik flauwval op de terugweg. Oh, en dat ik die dag en de dag daarna niet een heleboel afspraken heb. En dat is het grootste probleem.
  5. Een afspraak maken bij de tandarts. Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst ben geweest, dus ik vermoed dat het al heel erg lang tijd is om weer te gaan. Maar om dat daadwerkelijk in daden om te zetten, valt in de praktijk best tegen.
  6. De troep in de schuur aanpakken. Het plan is dat M in de zomervakantie de schuur definitief af gaat maken, maar zolang hij zijn kont daar niet kan keren zal het sowieso niet lukken. En die troep is dan natuurlijk weer van mij, dus ik ben aan zet.
  7. Twee kittens in huis halen. We willen een mannetje en een vrouwtje, uit hetzelfde nest, ik wil per se kittens (en daarom ga ik niet naar het asiel, want dan kom ik zeker thuis met een 3-potige blinde bejaarde kat, en die gun ik ook een goed huis, maar ik was zo verdrietig toen mijn vorige katten overleden, dat ik zo jong mogelijke katten wil) en we willen graag dat ze zwart of grijs zijn.
  8. Naar de nieuwe X-Men film. Met zoveel mogelijk IMAX en zoveel mogelijk 3D. Dat betekent dat ik niet in Leiden kan gaan (onze bioscopen zijn qua programmering prima, maar we hebben niet de techniek om spectaculaire films ook spectaculair op het scherm te krijgen), maar gelukkig ken ik een Rotterdammer die ook wel van dit soort films houdt.
  9. Mijn D66-papieren sorteren. Ik heb een map, ik heb tabbladen, ik heb verspreid over het huis een grote hoeveelheid relevante papieren. Nu nog alles bij elkaar brengen.
  10. Een moestuinbak kopen of maken en daar de courgette die ik van N heb gekregen en de tomaten die ik van M (niet partner-M, andere M) heb gekregen planten voordat ze doodgaan vanwege te kleine potten. Voor de tomaten vrees ik inmiddels het ergste, maar ik hoop dat een mooie bak, wat stokjes en een boel liefde er nog een positieve draai aan kunnen geven.

Verrassend weekend

Het was weer een goed weekend om in Leiden te wonen. Of in elk geval om in Leiden te zijn, want al het moois dat de stad te bieden heeft is natuurlijk niet voorbehouden aan de inboorling. Sterker nog, de Cultuurweken bieden voldoende reden om naar 071 af te reizen, en dan was het ook nog Verrassend Winkelweekend. Nou winkel ik zelf eigenlijk alleen maar online, dus met het winkelaspect van het weekend heb ik weinig gedaan, maar het overige aanbod was al verrassend genoeg.

20140525-125543-46543727.jpg

Zo bezochten M en ik de eerste editie van Rrrollend Leiden, een voedselfestival waarbij al het eten dat geserveerd werd uit iets op wielen moest komen. Het aanbod was heel divers, en ik heb de voedselzandloper maar even gelaten voor wat hij was. We begonnen met oesters en scheermessen van Vers uit blik, daarna heb ik mijn krokettencollectie uitgebreid met garnalen-, serranoham- en rucolakaaskroketjes bij de Haute Friture van Fritez (waar M later ook een patatje haalde), we aten Argentijnse worst, Mac & Cheese met een topping met nog meer kaas, en tot slot haalde ik nog wat uiterst bijzondere bonbons voor later. En er was ook lekkere witte wijn in leuke statiegeldglazen uit de kar van Vive Le Vin. De zon scheen, het was gezellig druk met bekenden en onbekenden, en de sfeer was prima. Een aanwinst voor de stad, en ik heb nu al zin in de volgende keer (in september).

20140525-125543-46543508.jpg

Toen we klaar waren met ons helemaal ongans eten konden we gelijk door naar het volgende programma-onderdeel: het bezoek aan Schemerstad, een echt theaterevenement. We werden in een grote boot (wij waren ingedeeld op de Watdanjûh) rondgevaren door de Leidse grachten en zagen op 5 locaties kleine theatervoorstellingen. lk vond het een prachtig avontuur – de stad is vanaf het water al prachtig, en ’s avonds nog net iets mooier, en als ik dan ook nog toneel te zien krijg, ben ik helemaal gelukkig. Vooral ‘In ons: Oorlog’ op de Oude Rijn was erg indrukwekkend, en de door de stomme film geïnspireerde slapstickvoorstelling op een terras van de oude haven vond ik leuk. De sfeer aan boord was zeer gemoedelijk en het bleef gelukkig droog. Om kwart voor 12 gingen we weer aan wal, met een heel tevreden gevoel over wat we allemaal gezien hadden.

20140526-073859-27539451.jpgZondag was er Japanmarkt bij het Sieboldhuis, een jaarlijks event, waar ik veel enthousiaste verhalen over gehoord heb, maar waar ik nooit eerder heen was gegaan. Er was ontzettend veel te zien. Om te beginnen natuurlijk de kraampjes met zo’n beetje alles wat je aan Japanse producten zou kunnen verwachten: saké, Ikebana, bonsai, prenten en allerlei eten. En dan nog een heleboel dingen waar ik geen weet van had: de knuffelalpaca’s, kennelijk heel trendy, Pokemon-pakken en Japanse poffertjes (met inktvis). Het publiek vond ik even fascinerend als wat er te koop was, want veel mensen hadden erg hun best gedaan om zich mooi aan te kleden. Ik zag meisjes (en jongens) verkleed in een soort Lolita-stijl, met pruiken, grote rokken en spannende kousen, er waren Samurai en mensen in kimono. Als ik volgend jaar terugga, en dat ga ik zeker, zorg ik dat ik niet van tevoren heb gegeten, want dan kan ik echt optimaal genieten van alles wat er werd aangeboden!

 

Zondag zindag

Even de week evalueren – en omdat ik van categoriseren houd, doe ik het nu op basis van zintuigen!

Proeven: vrijdag lunchte ik met B bij Uit je eigen stad: mooie salade met geitenkaas en een lekkere dagsoep, koolsoep ‘met Rotterdamse invloeden’. Ik kocht ook 2 pakjes verse kruiden om thee mee te zetten. Allemaal heel bijzonder en uiterst verantwoord. En absoluut ook erg lekker.

Horen: eigenlijk niks bijzonders. Ik wilde met alle winden meewaaien en de nieuwe Coldplay luisteren, maar Spotify heeft hem nog niet. Via een niet te reconstrueren associatie kwam ik uiteindelijk uit op de grootste hits van George Michael. Dat zal voorlopig wel gevolgen hebben voor de luistertips.

Ruiken: de verzameling kaas in onze kaasla (bij normale mensen de groentela) is weer op maximale sterkte, zowel qua omvang als qua geur. Als je de deur van onze koelkast open doet, krijg je gelijk een neus vol.

Zien: het was weer een flinke cultuurweek: opening van Beelden in Leiden en een bezoek aan Schemerstad en de Japanmarkt bij het Sieboldhuis, maar daarover binnenkort meer, net als over het optreden van Claudia de Breij, dat ik samen met B bezocht. Bovendien was M uitgenodigd voor de 70ste verjaardag van Boudewijn de Groot, en daar heb ik natuurlijk ook mijn ogen uitgekeken.

Voelen: de vermoeidheid neemt niet af, ik heb vrijdag voor het eerst in mijn leven een middagdutje gedaan. Dit weekend zou er yoga-weekend zijn, maar dat is afgezegd, dus ik kon 2 dagen lekker mellow mijn dingetjes doen. Dat was dus hard nodig.

De zindag is geïnspireerd op de Friday Roundups op de blog van Rosie Molinary, die die weer geïnspireerd heeft op die van Teacher Goes Back to School, die die ook weer op iemand geïnspireerd heeft. Maar op het internet is uiteindelijk niemand origineel.

De mens in zijn natuurlijke habitat

Terwijl wij ons in de lobby van het hotel in Rome druk aan het maken waren over de gebruikelijke puberproblemen (broek te kort, programma te lang, een vierpersoonskamer terwijl er een hechte meidengang van 5 was), viel mijn oog op een man in een kilt bij de receptie. Of eigenlijk vooral op de kilt zelf, en dan in het bijzonder omdat de man hem even losmaakte, herschikte en weer vastgespte. Ik kon gelukkig niet zien of hij zich aan het voorschrift ‘nothing worn under the kilt’ hield, maar het viel me op dat hij twee verschillende schoenen aan had. Toen de kilt naar tevredenheid hing, vertelde hij de receptioniste in voortreffelijk Italiaans dat hij een massage-afspraak had en liep naar buiten.

Later bleek zijn kamer vlak bij de onze te zijn. Hij vroeg ons, in onmiskenbaar Schots Engels, of we Deens waren (dat krijg je als je een grote hoeveelheid blondines bij je hebt). Dit leek me een mooie kans om hem wat wedervragen te stellen. Hij zei dat hij Italiaans was, maar een Schotse moeder had. Vandaar de kilt. En toen ik zei ‘I can’t help but notice you’re wearing two different shoes’, deelde hij me mee dat hij tijdelijk in het hotel woonde omdat zijn huis geschilderd werd en dat alles in zijn kamer een troep was. Hij hield ter ondersteuning van die laatste bewering de deur nog even voor me open. Daar kwam nog bij, zei hij, dat zijn secretaresse met vakantie was, en dat hij nu helemaal het overzicht kwijt was. Ik was ineens heel blij dat ik geen baan had waarbij de schoenen van mijn leidinggevende mijn probleem waren en wenste hem een prettige avond.

Op de laatste avond in Rome kwam ik hem weer tegen. Nu in een reguliere broek. Hij wilde graag dat onze leerlingen stil waren (join the club, wilde ik zeggen), want hij had een zware dag gehad: twee lange, intensieve vergaderingen op het Vaticaan, waarvan een met een kardinaal. Dat had ik niet verwacht van een Romeinse Schot met een kilt en mismatching schoenen – ik verkeerde namelijk in de veronderstelling die iemand die eruit ziet als een volslagen dwaas, dat waarschijnlijk ook is. Zo leerde ik op de valreep van de Romereis toch nog een belangrijke les.

Throwback Thursday

Ik doe doorgaans niks met de hashtag #throwbackthursday, want ik heb niet zoveel kinderfoto’s van mezelf. Maar toen ik laatst bij mijn moeder was heb ik deze toch maar even vastgelegd. De dikste knieën van de jaren ’70. En een broekje dat bijna kort genoeg zou zijn voor mijn leerlingen uit 5V.

IMG_7752

De 10 van woensdag

Ik vind het wel weer eens tijd om de zegeningen te tellen. Ik zou ongetwijfeld tot een veel hoger aantal dan 10 kunnen komen, maar mijn eigen systeemdwang dwingt me het tot dit lijstje te beperken. Vandaar: 10 dingen die me op het moment blij maken.

  1. Een paar dagen goed weer. Zon, terrasjes en vrolijke mensen. Dan mag je echt niet klagen.
  2. Suits op Netflix. Gaat niet heel diep, maar ik vind het een leuke serie.
  3. Mijn superpower om als ik iemand over straat zie lopen met een jurk die ik mooi vind de jurk binnen 5 minuten online te vinden.
  4. Het feit dat ik die jurk dan ook gewoon kan betalen. En dat dan ook doe.
  5. Pioenrozen. Binnen 24 uur van strak bolletje naar een enorme roze unit. Geweldig.
  6. WiFi. Dat ik gewoon buiten kan werken met mijn laptop, wat een genoegen.
  7. En als ik dan toch met allerlei relatief moderne dingen bezig ben: e-books op mijn iPad. Ik heb tegenwoordig 40 boeken in mijn handtas als ik ergens heen ga, en dat zonder rugpijn.
  8. De portefeuille cultuur en recreatie. Wat een prachtige manier om van je hobby je beroep te maken.
  9. Asperges, kersen, aardbeien, zuiglam, nieuwe haring. Sommige zijn er nog maar even, andere nog net, weer andere komen eraan. Allemaal lekker en allemaal zeer welkom.
  10. Het weekend dat ik voor de boeg heb. Alles zit erin: cultuur, lekker eten, Bekende Nederlanders. Waarom zou een mens niet gelukkig zijn?

Museumnacht

Dit weekend werden de Signatures Cultuurweken geopend. 3 weken lang zal zo’n beetje alles wat Leiden aan cultuur te bieden heeft in het zonnetje gezet worden. En omdat ik tegenwoordig raadslid ben, met de portefeuille cultuur en recreatie, kan ik dus allerlei leuke dingen gaan doen en dan beweren dat het werk is. Ik heb het echt heel zwaar, mensen.

De eerste activiteit was de Museumnacht. Daar ben ik nooit eerder heen geweest – het schikt om de een of andere reden nooit zo goed, maar dit jaar heb ik nog voordat er andere afspraken gemaakt konden worden kaarten gekocht voor M en mij. Er was een openingsshow op het Rapenburg, met een enorme diversiteit aan optredens op boten, van een lief zingmeisje, via eveneens lieve vioolmeisjes naar iets minder lieve mannen met grote gele ballen over hun hoofd die muziek speelden die ik, wegens verregaande niet-trendiness, niet kan benoemen. De kersverse wethouder cultuur Robert Strijk voltrok de officiële opening en het grote museumfeest kon van start gaan.

We begonnen in de Hortus – en ja, die telt ook als museum. Het was een prachtige avond, dus we wilden zo lang mogelijk buiten zijn, en ik was heel erg benieuwd naar de Lotus Flower van Daan Roosegaarde, een interactieve bloem van folie die tot leven kwam als je je hand ernaar uitstak. M en ik zijn daarna door de kassen gelopen, waar we trossen bananen en allerlei rare bloemen hebben zien groeien en bloeien. Ik kon met moeite de neiging mijn vinger in een vleesetende plant te steken onderdrukken (ik blijf een kind van binnen) en we hebben nog een tijdje door de varens geslenterd. Een mooi en groen begin van de avond dus!

20140519-072953-26993342.jpgVia de Hortus betraden we de Sterrewacht (de spelling hiervan verbaast me oprecht, maar goed, daar hebben we het nu niet over). Ik was hier nog nooit geweest, en ik heb geconstateerd dat de Museumnacht misschien niet de beste gelegenheid is om onbekende musea te ontdekken – het is erg druk, door het extra aanbod lijkt iedereen het overzicht een beetje kwijt en je hebt ook geen rust in je donder, want er moet nog een heel programma gevolgd worden. Daar komt nog bij dat M helemaal niks met het aandachtsgebied van dit museum heeft, en ik weinig – we stonden dus snel weer buiten. Ik zal een keer teruggaan op een moment dat ik alle tijd heb alles daar goed te bekijken. Vooralsnog heb ik in elk geval een compliment voor de opstelling: de projectie van sterren en andere dingen op halve bollen op de grond vond ik erg mooi.

20140519-073514-27314576.jpg

Toen was het tijd voor het RMO, waar we een lezing van Herman Pleij op het programma hadden gezet, dus we wilden er per se om 21.30 zijn. Dat waren we – sterker nog, er was zelfs tijd om middeleeuwse kipjes te eten. De middeleeuwen waren sowieso het thema van de Museumnacht in het RMO: er liep een rattenvanger rond, er stond een schandpaal en de gang van zaken werd speels verstoord door maar liefst 3 narren. Het verhaal van Pleij over spektakel in de middeleeuwen was informatief en vermakelijk tegelijk, en we pikten zelfs nog een speedrondleiding over de Romeinse collectie mee. Van alle musea in Leiden ben ik het vaakst in het RMO geweest, maar ik kan er altijd wel iets nieuws vinden; bovendien weet ik weinig van de middeleeuwen, dus het was ook een bijzonder leerzaam bezoek.

20140519-072953-26993542.jpg

Tot slot bezochten we het Museum Volkenkunde. In de tuin van het museum stond een kraam van Karel’s Biofriet, bij wie ik de lamskroket waar ik gisteren al enthousiast over was heb genoten en dientengevolge het plan heb opgevat al hun kroketten te testen (niet alle individuele kroketten, ik bedoel natuurlijk van al hun smaken 1 exemplaar). Binnen in het museum was een lezing van Jimmy Nelson, die buitengewoon enthousiast vertelde over zijn avonturen bij het fotograferen van inheemse volkeren, variërend van een Mongoolse stam tot Eskimo’s. Heerlijke anekdotes en heel leuk gebracht. We zijn snel over de tentoonstelling gelopen om een beetje een gevoel te krijgen voor de foto’s, en ik ga binnenkort met B even wat uitgebreider kijken. Ik heb er veel zin in – zo’n Museumnacht smaakt kennelijk naar meer.

20140519-072953-26993724.jpg

En voor de mensen die zich afvragen of ik nog #museumnachtmuseumselfies heb gemaakt voor het #selfiemuseum: wat denken jullie zelf?

20140519-073846-27526563.jpg

 

 

 

Zondag zindag

Even de week evalueren – en omdat ik van categoriseren houd, doe ik het nu op basis van zintuigen!

Proeven: ik at tijdens de museumnacht met M een lamskroket bij de kraam van Karel’s Biofriet, waar ik, als hij op de markt staat, altijd verlangend naar kijk, maar nooit iets koop. Ik vond dit wel een avond om te zondigen, en de lamskroket is zeer zeker de moeite waard. Beste kroket ooit, wat mij betreft.

Horen: op Spotify de grootste hits van Billy Joel, op shuffle, zodat ik eerst ‘Goodnight Saigon’ had, en toen ‘Uptown Girl’. From the sublime to the ridiculous dus.

Ruiken: toen ik woensdag een deel van mijn uitrustdag gebruikte om mijn wenkbrauwen weer wenkbrauw-vormig te laten maken, kwam de professionele epileerster net terug van haar pauze. Ik gun haar graag een pauze, daar niet van, maar om nou 20 minuten recht onder iemands peukenlucht te hangen, dat vind ik dan weer minder. Aan de andere kant, mijn bagel-met-tonijnsalade-adem zal ook geen genoegen geweest zijn.

Zien: Ik heb ter gelegenheid van mijn installatie in de gemeenteraad maar liefst 4 mooie bossen bloemen gekregen, en die staan in mijn huis: een prachtig rood boeket van N, een heel bizar, maar echt schitterende bloemencreatie van de fractie, een bos gerbera’s (denk ik, die dingen die eruit zien als bloemen zoals kinderen bloemen tekenen) van BW, en pioenrozen van R, die een voor een ontploffen in een bal roze suikerspin. Leuk om naar te kijken!

Voelen: de Rome-vermoeidheid heb ik er bijna uitgeslapen, maar daar is een boel spierpijn voor teruggekomen, want ik heb nog wat yoga in te halen. En zondag was lerarenopleidingweekend (zaterdag heb ik moeten skippen), dus dat betekende 5 uur les. Au.

De zindag is geïnspireerd op de Friday Roundups op de blog van Rosie Molinary, die die weer geïnspireerd heeft op die van Teacher Goes Back to School, die die ook weer op iemand geïnspireerd heeft. Maar op het internet is uiteindelijk niemand origineel.