Cultuur,  Museumselfie

#selfiemuseum

Ik heb eerder al, ter gelegenheid van het museumweekend, een selfiemuseum opgericht, waarin ik de laatste 5 musea die ik bezocht besproken heb. Nou ben ik behalve een cultuurtijger ook een cijferfetisjist, en dat betekent voor mij dus dat ik van mezelf, zodra ik weer 5 museumselfies heb gemaakt, een nieuwe  afdeling in  het selfiemuseum moet openen. Bij dezen dus.

Zaal 6: de Brancusi, Rosso en Man Ray-tentoonstelling in Museum Boijmans van Beuningen, Rotterdam

20140514-170109.jpg

Op de dag dat het vorige selfiemuseum online ging, bezocht ik nog even snel de tentoonstelling ‘Brancusi, Rosso, Man Ray – Framing Sculptures’. Ik dacht namelijk dat die tentoonstelling op haar einde liep, en dat was ook zo, maar er bleek sprake van een verlenging (tot en met 25 mei). Het uitgangspunt van deze mooie tentoonstelling, kijken hoe de kunstenaars zelf foto’s van hun eigen werk maakten, om zo een idee te krijgen van hoe zij vonden dat de beelden eruit moesten zien, vond ik heel interessant en het gaf me ook zeker een nieuwe kijk op de werken. Het oeuvre van Man Ray ken ik voor een amateur best goed, dat van Brancusi ook wel, maar Rosso was nieuw voor mij. Ik kon de neiging niet onderdrukken om de dikke kop van de Romeinse flitskeizer Vitellius (een beeld van Rosso) na te bootsen voor een selfie, en dat was maar goed ook, want toen ik een selfie wilde maken bij de grote glanzende penis (die volgens Brancusi een vrouw voorstelt, maar je kan mij nog meer vertellen), bleek dat fotograferen helemaal niet was toegestaan. Maar toen had ik Vitellius al in the pocket.

Zaal 7: ‘Marcel Wanders – Pinned Up’ in het Stedelijk Museum, Amsterdam

20140514-170011.jpg

Toen M en ik samen naar Who’s afraid of Virginia Woolf gingen, hebben we er gelijk een dagje Amsterdam van gemaakt en de Marcel Wanders-tentoonstelling, waar we beiden graag heen wilden, bezocht. We houden allebei wel van designcollecties in musea, zeker als we zelf items van de betreffende ontwerper bezitten. Mijn cadeau aan M ter gelegenheid van zijn promotie was een kandelaar van Wanders, en dan is het extra leuk om iets dat je thuis hebt staan in een museum te zien. Zeker in deze tentoonstelling: prachtig vormgegeven, hele mooie meubels en allerlei dingen die ik nu wil bezitten (vooral zijn collectie voor Alessi maakt mij buitengewoon hebberig). Ik had persoonlijk een beetje moeite met de muziek die gedraaid werd (sinds wanneer hebben tentoonstellingen een soundtrack nodig?), maar dat kan aan mij liggen. Het kleine mannetje op de achtergrond van deze selfie is overigens M zelve. We hebben ook de vaste collectie en de Jeff Wall-tentoonstelling bekeken. Het was een mooie middag.

 Zaal 8: Collectie-presentatie Barnett Newman in het Stedelijk Museum, Amsterdam

20140514-165931.jpg

Een week nadat M en ik naar het Stedelijk zijn geweest en ons afvroegen waar ‘Who’s Afraid of Red, Yellow and Blue’ was gebleven, stond in de krant dat ze hem weer in de vaste opstelling hadden opgenomen. Dat is natuurlijk jammer, want we hadden hem dus net gemist, maar voor mij maakte het niet zoveel uit, want ik ben geregeld in 020 voor yogalessen, dus ik ben gewoon nog even teruggegaan. Je voelt je wel een beetje een cultuurbarbaar als je met de tram naar een museum gaat, en zo kort binnen bent geweest dat je als je weer incheckt ‘Overstap OK’ ziet staan, maar goed, dat zij dan zo. Ik zag 2 voormalig gevandaliseerde werken van Newman, en ik vond ze allebei fascinerend. En zoals u ziet: rood, geel en blauw intimideren mij geenszins.

Zaal 9: Musei Capitolini in Rome

20140514-165905.jpg

Dit museum is al jaren een vast programma-onderdeel in de Rome-reis. Vorig jaar hebben we een keuzemiddag ingevoerd, en dit museum was een van de musea die gekozen konden worden. Ik mocht toen naar de Galleria  Nazionale di Arte Moderna (voor een classica ben ik verrassend niet zo heel erg geïnteresseerd in oude spullen), maar dit jaar was het onvermijdelijk: ik moest met 18 meisjes en 1 jongen naar het Capitool. En het was best te doen – normaal verdwaal ik in dit museum, omdat ik geen overzicht heb over de collectie en dus denk dat ik beelden mis, die dan weer ergens anders blijken te staan, waar ik dan opgefokt en chagrijnig van word. Een middagje voorbereiden met de catalogus in de hand levert een boel rust op, blijkt. De leerlingen vonden het vooral heel stoer om de wolf met Romulus en Remus te zien (‘Is dit de echte, mevrouw?’ ‘Voor zover er sprake is van een echte wel, ja.’), en om mijn museumselfie te photobomben. Maar dat vind ik ook heel stoer.

Zaal 10: Galleria Borghese in Rome

20140514-165851.jpg

In de Galleria Borghese mag je echt niet fotograferen. En dat is jammer, want los van het feit dat ik al 2 musea had bezocht die in dit selfiemuseum niet kunnen voorkomen vanwege strikt fotoverbod en daar geen derde aan wilde toevoegen zijn er gewoon heel prachtige beelden en schilderijen te zien daar, en die zou ik toch wel graag even willen vastleggen. Maar goed, dit is een kamikaze-selfie, met Pluto en Proserpina, volgens mij het mooiste beeld dat er is, vanwege de manier waarop Bernini verschillende texturen aan marmer weet mee te geven: de gespierde benen van de grote gevaarlijke onderwereldgod in contrast met de gladde huid van het meisje, dat is zo mooi. Het is natuurlijk eigenlijk helemaal geen sympathiek beeld (zoals een studiegenote van mij ooit zei ‘Het is geen erotische voorstelling, die vrouw wordt verkracht’), maar de manier waarop de sterke hand van Pluto in het zachte been van Proserpina drukt vind ik elk jaar weer indrukwekkend. En de rest van het museum overigens ook.

Het museumselfie-project is nog lang niet afgerond en ik zal van alles wat ik bezoek verslag uitbrengen door een foto van mijn harses voor een kunstwerk van onschatbare waarde te plakken. Waarvoor bij voorbaat excuses.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.