Cabaret,  Cultuur,  Theater

Teerling

Vorige week vrijdag ging ik met B naar Teerling, de nieuwe voorstelling van Claudia de Breij. We hebben ooit met veel plezier Hete Vrede gezien (voor de Netflix-abonnees: je kan hem daar integraal kijken, en het is absoluut de moeite waard), en ook Alleen, een kleinere liedjesvoorstelling in DeLaMar, vonden we goed. Er waren lovende recensies van Teerling: vier sterren in de NRC en zelfs vijf in de Volkskrant, iets wat bij de azijnbode doorgaans alleen weggelegd is voor geniale producties. Daar moesten we bij zijn, leek ons.

claudia-de-breij_2

Het overkoepelende thema van de voorstelling was de gedachte dat Claudia de eerste vrouw op de maan wilde zijn, en daaraan werden allerlei ideeën gekoppeld, over ambitie (zoals JFK al zei ‘we choose to go to the moon in this decade, and do the other things, not because they are easy, but because they are hard’), Mark Rutte en de ‘vernichting’ van de maatschappij. Er waren liedjes, er was een mooie jurk en het mooiste toneelbeeld dat ik in tijden heb gezien. In het begin stonden er een paar dobbelstenen op het podium, maar al gauw kwamen er meer aan touwtjes naar beneden, en uiteindelijk hing Claudia in een maanpak tussen honderden kleine teerlinkjes. Echt schitterend. Maar het enthousiasme voor de vorm werd wat mij betreft niet helemaal ondersteund door een enorm enthousiasme voor de inhoud. Het verhaal over Claudia’s conflict met Kees van der Staaij had ik al eens gehoord (ik denk bij Pauw en Witteman, want M bleek het ook te kennen). Het was zeker een goed verhaal over de gevolgen van een door primaire emoties ingegeven tweet, maar als je het al over de nationale televisie hebt geplamuurd, is het misschien gewoon al verteld. En bovendien speelde deze kwestie in 2012. Maar dat gold voor meer onderdelen van de voorstelling: er werden nogal wat oude koeien uit de sloot gehaald en als kalfjes gepresenteerd. Naast wat liedjes uit Alleen ook Gordon die een Chinees beledigt, de Zwarte Pieten-discussie en Onno Hoes – allemaal onderwerpen die ooit actueel waren, maar waarvoor inmiddels geldt dat het eigenlijk bijna niemand meer iets kan schelen. Het hoeft van mij geen hyperactueel politiek realiteitscabaret te zijn, sterker nog, liever niet, maar nu had ik de indruk dat sommige dingen er in zaten omdat ze er ooit enthousiaste reacties op gekregen heeft. Jammer.

Claudia de Breij klein

Heb ik een leuke avond gehad? Ja hoor. Heb ik gelachen? Oh ja, zeker. Niet zo hard als het stel naast me, ze bleven er bijna in, maar ik heb me best vermaakt. Was het net zo goed als Hete Vrede? Nee, bij lange na niet. Zou ik mensen aanraden om erheen te gaan? Moeilijke vraag: ik zie in de speellijst dat ze hem nog een tijdje speelt, maar ik mag toch hopen dat er hier en daar wel een update plaatsvindt. Maar aan de andere kant: helemaal aan het eind zong Claudia als toegift Mag ik dan bij jou?, en dat blijft een prachtig nummer. Treurig op zich, dat het meest authentieke en ontroerende moment uit een andere voorstelling kwam, maar dat zij dan zo. Zo mooi hoor je ze zelden, en toen ik dat lied weer hoorde, dacht ik meteen dat er zoveel meer in had gezeten. En dan is het teleurstellend dat je dat niet te zien krijgt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.