Maandelijks archief: juni 2014

Leids lekkers

Leiden Culinair is een jaarlijks terugkerend item in 071. Op de Garenmarkt wordt dan een grote hoeveelheid tenten opgetrokken, waarin allerlei Leidse horeca-gelegenheden zich dan presenteren met hun beste gerechten. Maar ik deed er nooit zo veel mee. Ik had daar eigenlijk twee redenen voor: ten eerste leek het me altijd een beetje een rip off van het Preuvenemint in Maastricht (ik ga ook niet naar een carnavalsoptocht in bijvoorbeeld Leidschendam) en ten tweede verkeerde ik in de veronderstelling dat je bonnetjes moest kopen om die vervolgens bij restaurants in te leveren, en als ik ergens een hekel aan heb, is het wel bonnetjes. Kennelijk denkt ook iemand in de organisatie van Leiden Culinair er net zo over, want we konden gewoon met keiharde pegels afrekenen, dus dat bewaar kon vervallen, en het ‘dat is al van Maastricht’-bezwaar besloot ik gewoon te negeren. M en ik hebben ons ooit voorgenomen om op donderdagavond gezellige dingen met elkaar te doen, maar meestal hebben we het daar te druk voor, of we zijn moe van al die drukte van de rest van de week, maar deze donderdag was ideaal: ik had een afspraak om 8 uur, en eten moesten we toch, dus we meldden ons om half zes met voldoende cash bij de ingang.

20140629-181944-65984747.jpgNa een verkennend rondje kwamen we ter zake: achtereenvolgens aten we een rouleau van eend en eendenlever van ’t Fust, de proeverij van de sous-chef van Het Crabbetje (gemarineerde zalm, tonijn met een kruidenkorst, een gevuld inktvisje en een bitterbal met krab), buikspek met kreeft van Dartel, lamsbout met parelgort van de studenten van het ROC, een lamsburger met uienringen van In den Bierbengel en tot slot een kaasplankje van de Gaanderij. De fancy witte wijn die ik bij de wijnhandel die een kraampje had gekocht vond ik niet zo lekker, maar die van de reguliere bar was prima. De zon scheen en de leerlingen van het ROC zorgden er ook voor dat we nooit lang met een leeg bord voor ons bleven zitten, want alles werd meteen opgeruimd, en ze lachten er ook heel vriendelijk bij. Al met al vond ik het een groot succes: we hebben lekkere gerechtjes gegeten, er is een restaurant waar ik nu voor het echie heen wil (Het Crabbetje, want die proeverij smaakte naar veel meer) en het was gewoon heel gezellig. Alleen de herrie die de kettingzaagkunstenaar produceerde droeg niet veel bij aan de sfeer, maar ja, het was voor het goede doel, en als we een andere dag waren gegaan, hadden we er geen last van gehad. Dit event gaan we ook in 2015 bijwonen – ik heb er nu al zin in!

20140629-181944-65984193.jpg

Zondag zindag

Even de week evalueren – en omdat ik van categoriseren houd, doe ik het nu op basis van zintuigen!

Proeven: het Liuk ijsje. Vriendin L bracht er van de week een langs (de combinatie gehandicapt-kittens doet het goed) en ik heb er zelf ook maar een doosje van gekocht. Citroenijs met een dropstengel als stokje. Je wilt nooit meer een ander ijsje.

Horen: nog steeds heel veel voetbal. Normale mensen kijken het, maar ik raak dan weer afgeleid, en ga dan gewoon het verslag luisteren. Doe ik ook met darten en het liefst van alles met snookeren, maar voorlopig heb ik genoeg aan het WK. En binnenkort ook aan de Tour. Sport bedrijf ik met mijn oren.

Ruiken: na de klus van vorige week had ik onder invloed van de hernia nog niet alles opgeruimd. Het was beter geweest als ik juist de niet-vergankelijke dingen had laten staan, maar zo handig ben ik niet: er heeft zich een interessant verrottingsproces aan een net citroenen voltrokken, met alle geur-effecten van dien. Maar ik had niet bedacht dat die geur misschien uit die doos met catering-spullen kwam. M heeft het vandaag opgeruimd. Wat een held.

Zien: ik ben begonnen aan ‘Orange is the new black’. Best leuk, geloof ik, maar goed, ik ben halverwege aflevering 1, dus misschien wordt het stom. Of juist geweldig, dat zullen we later moeten beoordelen.

Voelen: naast de rugpijn ben ik zo ontzettend moe, dat is bijna onvoorstelbaar. Het eind van het docentenjaar hakt er altijd in en ik vermoed dat die pijnstillers ook niet helpen. Maar goed, ik slaap wel veel, en dat is dan wel weer goed voor de mens.

De zindag is geïnspireerd op de Friday Roundups op de blog van Rosie Molinary, die die weer geïnspireerd heeft op die van Teacher Goes Back to School, die die ook weer op iemand geïnspireerd heeft. Maar op het internet is uiteindelijk niemand origineel.

Quite Quiet

Een van de leukste dingen van mijn werk als raadslid is dat ik allerlei culturele events kan bezoeken. Dat kan natuurlijk altijd, maar nu is het een soort uiterst aangename morele plicht. Tijdens een gesprek met de organisatoren van het Leiden International Film Festival ging het ook even over Scheltema, een oude dekenfabriek waar nu evenementen worden georganiseerd, en dat er daar elke maand een theatercafé en een singer-songwriteravond op het programma stonden. Daar moest ik toch een keer bij geweest zijn, dus woensdagavond zijn B en ik voor het eerst naar Quite Quiet gegaan. Mooie naam voor een avond met 2 optredens in een heel kleine setting: het was erg intiem, en inderdaad, heel quiet – je hoorde alleen de muziek. Dat is wel anders dan bij sommige concerten in grote zalen waar ik ben geweest, met als dieptepunt de patjepeeërs die bij De Dijk met hun rug naar het podium anderhalf uur lang slap stonden te lullen.

20140627-152649-55609657.jpgDe avond bestond uit 20 minuten Yori Swart, 20 minuten La Corneille, een pauze, en dan nog een keer hetzelfde programma. En dat was heel prima: de liedjes van Yori waren erg prettig om naar te luisteren, en ze praatte alles op een aangename manier aan elkaar. Het liedje dat ze samen met Freebo (de bassist van Bonnie Raitt) heeft geschreven was prachtig, en het verhaal dat ze erbij vertelde ook. Aan La Corneille moest ik even wennen, maar uiteindelijk was ik wel onder de indruk van de drie heren. Eigenlijk zou je het ze allemaal gunnen dat ze in een veel vollere zaal zouden mogen spelen. Maar aan de andere kant: ik gun het mezelf ook wel om in deze rustige, kleine setting te genieten van mooie liedjes die bijna alleen voor mij gezongen worden. Ik denk dat ik in september, als het weer is, gewoon weer ga!

 

De 10 van woensdag

Ik denk dat het weer eens tijd wordt voor een beetje virtueel shoppen. Er zijn zoveel coole dingen online te koop, en ik kan toch niet lopen, dus dan maar zo. Voor de duidelijkheid: ik heb niets nodig, maar wie heeft er nou eigenlijk nog weleens iets nodig? Oh ja, ik, een nieuwe glazen nagelvijl. Van levensbelang.

  1. Een handtas die eruit ziet als een boek. Dan kan ik gewoon als nerd in de openbaarheid treden. Maar waar zou ik dan mijn boek moeten bewaren? In de boek-tas? Moeilijk.
  2. Mutsen van bobbl. Ja, ik weet het, het is zomer. Maar je moet voorbereid zijn, ook op de winter. En mutsen met grote harige units pluis voor erbovenop zijn gewoon heel erg belangrijk. Vooral die gele bal.
  3. Deze buitensporig grote tas. Ik word altijd bespot om de omvang van mijn tassen, door vrienden, leerlingen en vage kennissen. Onderschat niet hoeveel ik altijd in mijn tas wil kunnen doen: minstens 2 boeken, opschrijfboekjes, flessen water, pennen, yogakleding, mijn iPad, mijn laptop, en 27 lippenbalsems. Eigenlijk is het helemaal niet raar dat ik een hernia heb.
  4. Designtheedoeken van To Dry For. Ten eerste vanwege de geweldige bedrijfsnaam. Ten tweede omdat ze mooi zijn. Zeker niet omdat ik zo van afwassen houd. Of het ook maar doe.
  5. De lopende sushiband voor thuis. Ik had hem ook al in de tante Susannah-lijst gezet, maar uiteindelijk is alles voor Bassie. Ik vind hem namelijk zelf heel mooi, en waarom zou ik hem dan weggeven?
  6. De Kitchen Goose. Ik heb hem gespot op Kickstarter, en wilde toen meedoen, maar ik ben vergeten te investeren. Om de een of andere reden heb ik het gevoel dat ik hem echt heel erg nodig heb. Want een gekookt ei dat helemaal geel is, dat is gewoon iets dat je een keer gezien moet hebben. Ik in elk geval wel.
  7. Een notitieboekje met ‘What the FUCK’ erop. Ik heb genoeg notitieboekjes. Herstel: ik heb teveel notitieboekjes. Maar op geen van die boekjes staat ‘What the FUCK’.
  8. Een ketting met een grote homp steen eraan. Omdat het kan. En omdat het heel mooi is.
  9. Een luchtje dat naar gin & tonic ruikt. Toch een beetje alsof je adem naar bloemen ruikt. Maar dan andersom.
  10. Deze bizarre opschrijfboekjes. Die heb ik ook nog niet. Jammer genoeg niet leverbaar, maar dat maakt voor virtueel shoppen niet uit. Ik koop namelijk niks…

Hernia

Ik moet even heel nodig een grote hoeveelheid zelfmedelijden kwijt. Ik heb namelijk een hernia. Mijn onderrug, en vooral het gebied waar mijn ruggengraat mijn bekken in gaat, was al een tijdje problematisch, maar afgelopen donderdag was ik servies aan het sjouwen voor een diner, en toen ging het definitief mis. Na 20 minuten had ik mezelf uit de schuur gekregen en strompelde ik naar de enorme pot ibuprofen in New York (anders dan in Nederland kan je daar pijnstillers aanschaffen in hoeveelheden waarmee je twee keer een olifant zou kunnen verdoven). En ik heb de rest van de dag heel geregeld een paar roze vriendjes geslikt – ik had weinig keuze, want ik caterde 30 hongerige congresgangers, en die hebben geen boodschap aan mijn rugpijn. Ik daarentegen wel, dus ik ging vrijdag naar de huisarts. De diagnose was snel gesteld, en ik kreeg een recept voor diclofenac mee. Opereren doen ze niet meer aan hernias, wat ik prima vind, en waar mensen vroeger langdurig plat moesten, was het advies aan mij ‘gewoon blijven bewegen, maar alleen doen wat gaat.’

20140623-101745-37065407.jpgIk had al geconstateerd dat lang zitten een probleem is, dus ik heb gelijk aan school bericht dat dat een probleem op gaat leveren met surveilleren in de proefwerkweek. Gelukkig blijkt onze rector een reïncarnatie van Florence Nightingale, want hij mailde per ommegaande terug: ‘Misschien zijn er andere, staande mogelijkheden waardoor je toch zinvol werk kunt verrichten?’ Misschien wel, maar aan de andere kant: misschien wordt het al moeilijk zat om mijn toetsen staand na te kijken dus dan zou het wellicht een idee zijn om me gewoon even een beetje te ontzien? Is maar een suggestie hoor. Ik kan namelijk erg weinig. Yoga is, met aanpassingen, geen probleem, maar lopen, fietsen, zitten en staan doen pijn. En daar word ik chagrijnig en zeurderig van. Ik trek het gewoon heel slecht dat ik allerlei tijd, geld en energie investeer in mijn fysieke welzijn door te bewegen, op mijn eten te letten, te slapen als nodig (ok, dat kan op zich wel beter) en niet al te veel te zuipen. Als ik vervolgens als een soort van bejaarde moet rondstrompelen, dan vind ik dat gewoon niet eerlijk. Maar goed, niets aan te doen. Dat wordt een paar weken stevig balen en pillen slikken. En mopperen dus.

 

Zondag zindag

Even de week evalueren – en omdat ik van categoriseren houd, doe ik het nu op basis van zintuigen!

Proeven: ik heb weer een currybuffet gecaterd deze week, dus ik heb ook weer een boel curry gegeten. En in de bios heb ik een megacolafles gegeten, prachtig.

Horen: die superirritante KLOTERECLAME van Hyundai, met die commentator die ‘GOAL’ schreeuwt. Ik zal hierdoor nooit zo’n auto kopen, en als ik die man ooit tegen kom, krijgt hij van mij een hoek. En dan schreeuw ik ‘GOAL!’

Ruiken: collega M had allemaal luchtjes voor me meegenomen, om me te helpen bij mijn zoektocht naar het Ultieme Zomerluchtje 2014 (inderdaad, hoofdletters). Dat was heel attent, en ik heb er ook lekker aan geroken, maar Het Luchtje voor mij zit er helaas niet bij. Ik ruik nog even verder.

Zien: ik ben met B naar X-Men Days Of Future Past (inderdaad, ook hoofdletters) gegaan. Die stond nog in een van mijn woensdaglijstjes, en hij voldeed volledig aan de verwachtingen. Prachtig, spectaculair, spannend. En dat de blote billen van Hugh Jackman zich in 3D aan mij voordeden vond ik ook helemaal niet erg.

Voelen: ik heb pijn aan mijn rug. En aan mijn been. En ik ben moe. Kortom: tijd voor vakantie. Ik moet, sorry, mag, geloof ik nog 4 weken.

De zindag is geïnspireerd op de Friday Roundups op de blog van Rosie Molinary, die die weer geïnspireerd heeft op die van Teacher Goes Back to School, die die ook weer op iemand geïnspireerd heeft. Maar op het internet is uiteindelijk niemand origineel.

Girls and boys beware

Op het LISFE, waar ik eerder al over schreef, zag ik in het propaganda-blokje ‘Boys beware’, en ik vond dat een fascinerend filmpje. Het is opgenomen in 1961, om jongens te waarschuwen voor een groep mannen met ‘a sickness of the mind’, die op dat moment gezien werden als een enorme bedreiging voor de maatschappij, de ‘homosexuals’. Nou bevinden zich in mijn vriendenkring nogal wat hele fijne homo’s, dus ik wilde meer weten van dat gevaar. Zien is geloven, dus eerst maar even kijken, mensen:

Wat me in eerste instantie bezighield aan dit filmpje was de totaal gedateerde visie op homoseksualiteit, alsof alle homo’s engerds zijn die in de bosjes op jonge jongetjes zitten te wachten. Dat je de manier waarop over homo’s gesproken wordt schandalig vindt, lijkt me volledig terecht, en ik wil aan dat aspect van ‘Boys beware’ helemaal niets goed praten, want dat kan ook niet. In de zaal tijdens het LISFE werd een beetje lacherig gereageerd. En dat kan ik me dan ook wel weer voorstellen, want opmerkingen als ‘Public restrooms can also be a hangout for the homosexual’ zijn natuurlijk ook wel een beetje grappig, vooral als je aan George Michael denkt, maar er is toch wel meer uit dit soort filmpjes te halen dan ergernis over de stuitende ideeën over homo’s, lachen om de naïviteit van de vroege jaren ’60 en denken ‘dat hebben we tegenwoordig allemaal niet meer’. Zeker als je ook het zusterfilmpje ‘Girls beware’ kijkt.

Je zou verwachten dat ‘Girls beware’ over gevaarlijke lesbiennes gaat, maar die waren kennelijk geen issue in 1961 – het onderwerp is aanranding van goedbedoelende meisjes door enge volwassenen. ‘Boys beware’ is dan ook geen anti-homo-propaganda, dit duo aan filmpjes is ‘pas op voor engerds’-propaganda. Zo heel veel is er eigenlijk niet veranderd. Als je bij een vreemde in de auto stapt, kunnen er nare dingen gebeuren, ook als je een vriendschap met hem lijkt te ontwikkelen, samen met hem gaat vissen en hem mag tutoyeren. Niet omdat die vreemde homo is, maar omdat die vreemde een vieze kinderlokker is. Als je gaat babysitten, en je laat niemand weten waar je heen gaat, zou je nog weleens in een situatie terecht kunnen komen waarin je niet wilt verkeren. Dat je, als je met een volwassen kerel meegaat, aan je ouders moet vertellen dat je dat aan het doen bent, is helemaal geen raar idee. En stoere jongens, die veel ouder zijn dan jij, willen waarschijnlijk meer van je dan gezellig kletsen. We doen altijd alsof het nu veel gevaarlijker is dan vroeger, maar vervang in ‘Boys beware’ het woord homosexual door pedofiel en in ‘Girls beware’ malt shop door Tinder, en we bevinden ons in de tegenwoordige tijd. Dat de dreiging nu eerder via een groomer op een chatsite komt dan van een man in een vlinderdasje op een basketbalveld, verandert niets aan de dreiging als zodanig. Eigenlijk is het vooral jammer dat we er sinds 1961 zo weinig aan hebben weten te doen. Kennelijk is kinderen leren dat er nare mensen rondlopen en dat ze voorzichtig moeten zijn toch het beste wat we kunnen bereiken.

Saus voor mannen

20140616-181149-65509537.jpgHier kan ik echt zo slecht tegen. Saus ‘for real men only’? Doe eens normaal. Dus niet voor vrouwen? Of kinderen? Of trans-genders? Waarschijnlijk ook niet voor homo’s of mannen met een Prius. Waarom eigenlijk niet? Zit mijn baarmoeder in de weg? Laat die Red Hot Boss maar een keer hier komen, dan laat ik hem zien wie er echt ballen heeft. Ik hoef je saus geeneens, gast.

 

 

De 10 van woensdag

Er zijn een boel dingen die ik graag wil doen, en meestal doe ik die dan ook zodra ik daar de kans toe krijg. Sommige dingen zijn zo geweldig dat ik ze niet direct kan uitvoeren, want tussen droom en daad staan tijd en financiële overwegingen in de weg, en praktische bezwaren. Maar dan kan ik ze wel even in een lijstje opslaan, zodat ik nu de 10 dingen kan presenteren die ik echt zo intens awesome vind dat ik ze wel ooit een keer wil doen.

  1. Workshop worst maken bij Wild Vleesch
  2. Slapen in het Kruisherenhotel in Maastricht
  3. Een oestour
  4. Een dagje voor de pinguïns zorgen in Blijdorp (ik kan hier nu geen linkje naar vinden, ik hoop dat het niet is afgeschaft inmiddels)
  5. Een roman schrijven
  6. Een dag mee lopen met de Food Fighters (wat mij betreft de absolute koningen op de Big Green Egg)
  7. Naar een concert van Elbow. Ik heb alle andere helden live gezien, maar Elbow nog niet. Dat ervaar ik als een gemis.
  8. 2 mensen die ik lief vind in de echt verbinden. Bijzonder ambtenaar van de burgerlijke stand was vroeger mijn droombaan, en ik vermoed dat ik dat niet meer ga bereiken. Maar er moet toch wel 1 stel zijn dat het leuk zou vinden om op de belangrijkste dag van hun leven door mij toegesproken te worden?
  9. Een hele stoere presentatie geven. 10 minuten stand-up comedy of bij iets TED-achtigs, dat maakt me niet uit.
  10. Naar een gin festival. Iets als deze, of een van deze.