Louis

Ik heb er helemaal geen moeite mee dat ik 38 ben. Ik vind eigenlijk dat mijn verjaardag een nationale feestdag moet zijn, en als ik in juli weer jarig ben, is dat wat mij betreft alleen maar leuk. Hoewel veel mensen depressief raken als ze weer een kroonjaar bereiken, ben ik nu al het feest aan het plannen voor als ik 40 word. En als je zo fanatiek bent over je verjaardag, dan is het feit dat je ouder wordt op zich geen probleem – al word ik liever niet boven de 40 geschat, maar dat komt meer doordat het feitelijk onjuist is en doordat ik er dan kennelijk oud (en vermoedelijk afgetrapt) uitzie dan dat ik nou zo’n probleem heb met het getal zelf. Wat ik veel moeilijker te verkroppen vind is dat mijn familie ouder wordt. Mijn ouders zijn inmiddels gepensioneerd, en waar het bij beiden oorspronkelijk een VUT betrof, zijn ze nu gewoon ruim boven de 65 – en dat vind ik een raar gevoel. Toen mijn broertje mij belde om te vertellen dat hij en zijn C een kindje verwachtten, was mijn instinctieve reactie: “Oh jee, een tienerzwangerschap – heb je het ma al verteld?”, maar dat zei meer over mijn perceptie van de werkelijkheid, want ze zijn allebei boven de 30.

20140602-133658-49018828.jpgInmiddels is de baby ook daadwerkelijk geboren, en dat betekent dat ik mijn plannen om een hele gave tante te zijn kon gaan uitvoeren. Als je alleen maar tante bent, heb je wel de lusten en niet de lasten, en ik ben sowieso niet zo moederlijk, dus het is een handige manier om even met een baby te knuffelen en hem na gebruik gewoon weer in te leveren. Dus toog ik naar Maastricht, met een AS Roma-shirt, gekocht in Rome, en een Olli. Mijn broertje is namelijk Feyenoord-supporter, en Olli’s zijn geweldig, dus die keuze was snel gemaakt. Ik kreeg beschuit met muisjes, en ik mocht de kleine Louis Ryo Herman op schoot. Binnen no time was het genre #tanteselfies geboren, gelukkig met toestemming van de trotse vader, en kon ik een uur lang genieten van de kleinheid van het handje dat mijn vinger omklemde en de goorheid van de toch zeer volwassen winden die het gastje al bleek te kunnen laten. En daarna ging ik weer naar huis, met een trots, maar toch licht weemoedig gevoel over het feit dat mijn zo kleine broertje ineens een baan, een eigen huis en een baby heeft.

20140602-133658-49018689.jpg

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *