Quite Quiet

Een van de leukste dingen van mijn werk als raadslid is dat ik allerlei culturele events kan bezoeken. Dat kan natuurlijk altijd, maar nu is het een soort uiterst aangename morele plicht. Tijdens een gesprek met de organisatoren van het Leiden International Film Festival ging het ook even over Scheltema, een oude dekenfabriek waar nu evenementen worden georganiseerd, en dat er daar elke maand een theatercafé en een singer-songwriteravond op het programma stonden. Daar moest ik toch een keer bij geweest zijn, dus woensdagavond zijn B en ik voor het eerst naar Quite Quiet gegaan. Mooie naam voor een avond met 2 optredens in een heel kleine setting: het was erg intiem, en inderdaad, heel quiet – je hoorde alleen de muziek. Dat is wel anders dan bij sommige concerten in grote zalen waar ik ben geweest, met als dieptepunt de patjepeeërs die bij De Dijk met hun rug naar het podium anderhalf uur lang slap stonden te lullen.

20140627-152649-55609657.jpgDe avond bestond uit 20 minuten Yori Swart, 20 minuten La Corneille, een pauze, en dan nog een keer hetzelfde programma. En dat was heel prima: de liedjes van Yori waren erg prettig om naar te luisteren, en ze praatte alles op een aangename manier aan elkaar. Het liedje dat ze samen met Freebo (de bassist van Bonnie Raitt) heeft geschreven was prachtig, en het verhaal dat ze erbij vertelde ook. Aan La Corneille moest ik even wennen, maar uiteindelijk was ik wel onder de indruk van de drie heren. Eigenlijk zou je het ze allemaal gunnen dat ze in een veel vollere zaal zouden mogen spelen. Maar aan de andere kant: ik gun het mezelf ook wel om in deze rustige, kleine setting te genieten van mooie liedjes die bijna alleen voor mij gezongen worden. Ik denk dat ik in september, als het weer is, gewoon weer ga!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *