Cultuur,  Kinderen,  Leiden,  Theater

Smells like teen spirit

Het leefde al een tijdje in de stad: overal waar ik kwam zag ik een poster, kreeg ik een folder of kon ik genieten van een voorproefje van ‘De hoop van Leiden’, de nieuwste voorstelling van het Leids gezelschap PS Theater. ‘De hoop van Leiden’ is het tweede deel in de reeks ‘De atlas van Leiden’ en is, kort gezegd, een rondleiding in het puberbrein. Het puberbrein, dat ken ik wel een beetje: dat is hetzelfde brein dat me van de week, tijdens mijn geniale uitleg over het verschil tussen imperfectum en aoristus de vraag bracht ‘Mevrouw, ik heb gisteren een paard gezien – weet u hoe groot zijn piemel was?’ Voor mijn gevoel was ik daar al vaak genoeg geweest, maar door de voortreffelijke publiciteit was mijn nieuwsgierigheid toch wel geprikkeld, dus ik heb een kaartje besteld.

20140605-194358-71038829.jpgEn daar heb ik geen spijt van gekregen: behalve een rondleiding in de krochten van het brein van Nils, een jongen van 18, kreeg ik ook een rondleiding in de krochten van de Leidsche Schouwburg. De voorstelling werd voor een deel gespeeld door de mensen van het PS Theater, maar de leerlingen van het Da Vinci College leverden een onmisbare bijdrage. Het begon weliswaar redelijk traditioneel, met het publiek in de zaal en de spelers op het podium, waarbij we door een flink aantal Nilsen geconfronteerd werden met de saaiheid van ons eigen leven, dat we allemaal te danken hebben aan de keuzes die wij gemaakt hadden onder druk van onze ouders en die we nu aan onze kinderen wilden opdringen, maar daarna gingen we, onder leiding van onze eigen persoonlijke Nils (een indrukwekkende blondine), door het theater lopen.

20140605-195001-71401333.jpgIn de orkestbak zagen we met koptelefoons op de gevolgen van alcoholgebruik, in de spelersfoyer werden we actief betrokken doordat we advies aan Nils op kaartjes mochten schrijven en daarna werden we hoog in het gebouw getrakteerd op geurtheater, waarmee we door onze keuzes aan de geschiedenis van Nils schreven. We eindigden op het podium, met de spelers in de zaal; er was muziek van een band en van een orkest, onze adviezen werden voorgelezen en tot slot lieten de Nilsen de witte shirts die ze van de acteurs van het PS Theater toegeworpen kregen links liggen, om gewoon hun eigen kleren aan te trekken. En toen was het afgelopen. Het meest enthousiaste applaus kwam natuurlijk van ouders en grootouders, maar ik heb ook flink geklapt: ik vond het een mooie voorstelling, en al met al helemaal niet erg om 2 uur op puberbrein-safari te gaan – zeker als het betekent dat ik zelf even over mijn eigen keuzes ging nadenken.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *