Maandelijks archief: juli 2014

De 10 van woensdag

Omdat in de statistieken van deze blog duiken een van mijn grootste hobby’s is (ik wil gewoon heel graag weten hoeveel mensen elke dag kijken en waar ze vandaan komen), zie ik ook wat de zoektermen zijn die sommige mensen invoeren en om vervolgens op flauwekulletjes.nl uit te komen. Vaak is het gewoon ‘flauwekulletjes’, maar er zit ook weleens iets heel bijzonders bij. Hieronder de 10 zoektermen die mij de wenkbrauwen deden optrekken of fronsen – mocht u iets dergelijks hebben ingetikt en hier zijn uitgekomen: ik begrijp uw teleurstelling, maar kijk gerust even rond op mijn blog. Misschien levert het nog wat op.

  1. ‘jong enorme tieten verhaal’ – het zou kunnen dat deze zoeker gewoon op zoek was naar het verhaal dat ik bij Echt Gebeurd heb gehouden, maar misschien circuleert er meer van dit soort teksten.
  2. ‘hele grote dikke tieten’ – iets zegt mij dat hier gewoon behoefte was aan een beetje beeldmateriaal, en niet aan keihard proza met vooral heel veel woorden. Sorry. Ik begrijp uw teleurstelling.
  3. ‘plaatjes over murw voelen’ – als je je murw voelt en je zoekt daar een plaatje van, zou ik u Pinterest aanbevelen, ‘depression’ als zoekopdracht levert van alles op. En ja, dat heb ik weleens gedaan. Je murw voelen is heel vervelend, sterkte.
  4. ‘jonge kerels in public restroom’ – dit is niet de goede blog voor jou. Denk ik.
  5. ‘shetland eilanden wat eten ze daar’ – ik denk vis. En lam. Ik denk ook pizza. Ik hoop geen pony’s.
  6. ‘goede rede in stellendam is daar het weekend feest’ – vast wel. Maar als je het voor elkaar krijgt om in ‘Goedereede’ 2 schrijffouten te maken, heb je misschien wel genoeg gefeest. Even een avondje thuis met een bord broccoli zou raadzaam zijn.
  7. ‘aftekenkaart vakantie’ – waarom zou je dat Googlen? Een aftekenkaart is toch gewoon een gegeven? Daar hoef je niks over op te zoeken. Invullen, koffer pakken, wegwezen, klaar.
  8. ‘sara kroos tiet’ – als je op zoek bent naar een plaatje van 1 tiet van Sara Kroos, ben je hier inderdaad verkeerd. Deze blog heeft een extreem lage nipple count. Excuses daarvoor.
  9. ‘wanneer beginnen borsten te groeien met breastfast’ – niet. Vergeet het maar. Ik weet niet eens wat breastfast is, maar ik kan je nu al zeggen dat het niet werkt. Borsten groeien door hormonen of siliconen en verder helpt er niks. Sorry.
  10. ‘lekkere fap houdingen’ – ik denk niet dat ik je kan helpen. Ik heb de indruk dat zitten en liggen het bij de meeste heren wel goed doen, maar ik kan me vergissen. Maar je weet toch zelf wat lekker is?

Puur

Zo kom ik nooit op een muzikale manifestatie in de open lucht, zo bezoek ik er 2 in 7 dagen. Vorige week was ik op Werfpop, daar sprak ik een van de organisatoren van het Puur Festival, die mij zei dat ik daar ook van harte welkom was. Dat soort uitnodigingen moet je natuurlijk nooit afslaan, en gelukkig scheen de zon, dus ik ben zaterdag naar de Vlietlanden getogen om eens even uitgebreid te genieten van een buitenfestival met strand. In de stralende zon gelukkig, want de organisatoren leken ondanks het weerbericht toch prachtig weer te hebben geregeld. Toen ik aankwam was het gezellig druk bij de ingang, en ook op het terrein waren veel mensen die het allemaal enorm naar hun zin hadden. Maar hoe kan het ook anders? Drie podia, altijd een bar op loopafstand, plenty rollende keukens met allerlei lekker eten en drinken, overal zitzakken en je kon zelfs een waterpijp roken.

20140728-154649-56809575.jpg

De jeugd van de festivalgangers was opvallen: ik denk dat ik van ongeveer 90% van de aanwezigen de moeder zou kunnen zijn, misschien als ik een tienersletje was geweest zelfs wel van 95%, dus ik voelde me niet bepaald op mijn plaats daar. Bovendien was de muziek veel te hip voor mij (ik denk dat het een soort techno-dance-house-achtig iets was, maar ik ben oprecht niet thuis in het genre – bovendien snap ik niet wat de toegevoegde waarde van livemuziek is als het toch allemaal elektronisch is) en oh ja, ik dans dus niet. Niet dat al die mooie jonge mensen er behoefte aan leken te hebben dat die oude vrouw zich even ritmisch ging staan manifesteren overigens, maar mijn eigen schroom werkt verlammend genoeg. En dan kan ik het wel op de leeftijd steken, maar terwijl ik op een zitzak zat en bekeek hoe iedereen genoot van het gebodene, bedacht ik me dat ik ook op mijn 19de helemaal niet hip genoeg was voor dit soort festivals. Met de kennis van nu kon ik wel met veel plezier observeren dat het voor de doelgroep gewoon een ontzettend vette (maar misschien is er inmiddels een ander bijvoeglijk naamwoord dat gaafheid uitdrukt) middag en avond is geweest, op een festival dat echt iets nieuws toevoegt aan het Leidse cultuuraanbod. Ik hoop maar dat er nog vele Puurs zullen volgen!

20140728-154649-56809821.jpg

 

 

Zondag zindag

Even de week evalueren – en omdat ik van categoriseren houd, doe ik het nu op basis van zintuigen!

Proeven: nog 2 nieuwe restaurants: Kip in Rotterdam, met Bas – we wilden gewoon spareribs eten, maar het restaurant dat we daarvoor hadden uitgezocht was dicht, dus dan moet je wel een drie gangen verrassingsmenu met wijnarrangement in een sfeervolle stadstuin nemen, toch? En Victor Russo’s Osteria in Leiden, veel over gehoord, maar nog nooit geweest. We zullen er vaker komen, denk ik.

Horen: ik heb nog steeds Word Crimes van “Weird Al” op repeat op Spotify. Nog even en ik ken het gewoon helemaal uit mijn hoofd. Zaterdag was ik op Puur, een festival op de Vlietlanden, waarover maandag meer, maar daar hoorde ik veel (voor mijn doen) nieuwe muziek. En vandaag in Walibi, en daar is een boel gekrijst.

Ruiken: er zitten weer een boel kazen in de kaasla. Heerlijk. Als ik de koelkast open doe, ruikt het enorm veelbelovend. Komt goed uit, want ik ben weer eens aan de lijn, en dan kan een mens veel troost ontlenen aan de geur van kaas.

Zien: ik doe verwoede pogingen om de aflevering van Zomergasten met Freek de Jonge op Uitzending Gemist te kijken, maar de halve week was de stream ‘missing’, en nu heb ik er weinig zin meer in. Vanavond is alweer de volgende aflevering, dus het wordt sowieso maar de vraag of ik dit jaar alle afleveringen kan zien.

Voelen: de eerste week van de vakantie breng ik doorgaans huilend op de bank door. Dat lukte deze week niet, omdat B en M keihard aan de slag waren om de schuur voor mij op orde te brengen. Dus ik moest nog even doorzetten, en dat is, op een enkele pissige uitval na, gelukt. En het was al met al best gezellig.

De zindag is geïnspireerd op de Friday Roundups op de blog van Rosie Molinary, die die weer geïnspireerd heeft op die van Teacher Goes Back to School, die die ook weer op iemand geïnspireerd heeft. Maar op het internet is uiteindelijk niemand origineel.

Word Crimes

“Weird Al” Yankovic gaat al heel lang mee. Ik herinner me al uit de jaren ’80 zijn parodieën op liedjes die zichzelf iets te serieus namen, zoals ‘Like a surgeon’, ‘Eat it’ en ‘I’m fat’, maar hij is gelukkig nooit gestopt. En dat heeft tot dit lied geleid, dat ik de afgelopen 24 uur ongeveer 48 keer geluisterd heb: het nieuwe volkslied voor de taalpuristen. Ik zou er ook wel een voor het Nederlands willen zien.

Te lui voor Marktplaats

In het lijstje van 39 dingen die ik wil doen voordat ik 40 word heb ik een tweetal dingen met betrekking tot kleding opgenomen: 39 kledingstukken weggeven en 39 kledingstukken weggooien. Dat kan makkelijk, want ik heb schunnig veel kleding en hoewel ik bijna uit mijn kast klap blijf ik gewoon kleren kopen. Een normaal mens zou dan ofwel stoppen met winkelen, ofwel in de stijl van Jaws denken ‘we’re gonna need a bigger boat’, maar ik ben geen normaal mens, en mijn klerenkast is al enorm, dus in dat opzicht is uitbreiding niet mogelijk. Een flink deel van mijn kleding is overigens best oud; ik heb dezelfde maat 10 jaar geleden, want toen was ik ook al te dik, en als je veel hebt slijt er weinig. Ik heb het plan om voor elk item dat ik koop ook iets weg te geven of te gooien. Maar ik wil beginnen met 10 dingen weggooien en 10 dingen doneren, en daarmee heb ik een vliegende start gemaakt: een jurk die mij nooit gestaan heeft bleek bij collega K prachtig en ik heb mijn frustratie over een jurk die ik elke keer stuk maak door achter dingen te blijven hangen definitief opgelost door het kreng gewoon in de trash te gooien.

20140723-173755-63475668.jpgHoewel ik voor het weggooien alles heb wat ik daarvoor nodig heb (een container voor de deur), heb ik voor het weggeven een domeinnaam geclaimd: www.teluivoormarktplaats.nl. Als je erop klikt kom je op het moment overigens gewoon weer op deze site uit (kijk maar in de balk boven dit bericht) en kun je gratis kleren van mij uitzoeken, maar als ik ooit tijd heb, ga ik hier een project van maken: een dienst waarbij mensen kleren bij je ophalen, ze wassen, fotograferen en te koop aanbieden op Marktplaats. En dan houden zij een flink percentage van de opbrengst, want zij doen al het werk, maar ik krijg dan ook wat, omdat ik de spullen heb aangeleverd. Ik zou ervoor tekenen. Om te beginnen staan er 6 jurkjes en een shirt in de etalage, maar er komt veel meer bij. Kleren, schoenen, tassen. En dan kan ik net zo goed doorpakken en boeken en andere spullen gaan opruimen en aanbieden. Want als ik er niks mee doe, kan ik andere mensen natuurlijk wel blij maken!

 

De 10 van woensdag

Er is een liedje van de Travelling Wilburys waarin het vers ‘He loves your quest for junk food’ valt. Kennelijk zijn er mannen die het aantrekkelijk vinden als vrouwen een zwak hebben voor de ondergewaardeerde snack – ik hoop maar dat ik er zo een heb, want ik kan intens genieten van een frikandel speciaal. Mijn nieuwe hobby is de bijzondere kroket, en nu ik 10 verschillende heb genoten, kan ik er gelijk een mooi lijstje van maken.

  1. De lamskroket van Karel’s Biofriet. Lekker, smaakte een beetje vettig, maar dat kwam vooral door de hele sterke lamssmaak.
  2. De garnalenkroket van Fritez. Een garnalenkroket is natuurlijk niet heel bijzonder, maar deze smaakte dan weer erg goed.
  3. De rucola-kaaskroket, ook van Fritez. Niet slecht, zeker in het licht van het feit dat ik absoluut geen vegetariër ben, en ik niet echt het gevoel had dat ik iets miste met deze kroket. Misschien alleen een klein beetje power.
  4. De serranoham-kroket, eveneens van Fritez (het was een trio van mini-kroketjes, ik ben niet op een gigantische binge gegaan daar). Ik had hier hoge verwachtingen van, en ik werd daarin zeker niet teleurgesteld. Daar zou ik er wel meer van lusten.
  5. De krokodillen-bitterbal bij Southern Cross in Heemstede. OK, het is geen kroket, maar een bitterbal is wel een soort kroket, en er zijn mensen die een broodje bitterbal prefereren boven een broodje kroket, vanwege de krokant-vullingratio (aan deze discussie is een keer een halve les verloren gegaan). En deze bitterbal was echt heel bijzonder, en heel erg smakelijk, zeker in combinatie met de citroengras-mayonaise die erbij geserveerd werd.
  6. De escargot-kroket van Karel’s Biofriet. Ik had hier grote verwachtingen van: ik wist zeker dat het of heel erg lekker of heel erg vies zou zijn. En ik verheugde me daar ook op. Dus toen viel het een beetje tegen toen hij eigenlijk heel gewoontjes smaakte.
  7. De goulash-kroket van de Smulshop bij ons om de hoek. Nee. Ligt niet aan de Smulshop, die hadden hem voortreffelijk gefrituurd, maar de kroket smaakte niet naar goulash en amper naar kroket.
  8. De krab-bitterbal van Het Crabbetje op Leiden Culinair. Schitterend. Hij zat in een proeverij met allerlei dingen, maar het liefst had ik een portie van deze bitterballen gehad. Of 2 porties.
  9. De mosselkroket van Karel’s Biofriet. Veel lekkerder dan de escargotkroket, smaakte naar zee, en naar mosselen. Het krokante jasje voegt echt wat toe.
  10. De heilbotkroket van Het Crabbetje, een mooie verrassing op mijn verjaardag. Hij smaakte vooral naar vis, maar de daadwerkelijke heilbot kon ik moeilijk proeven. Desondanks erg lekker!

Werfpop

Ik ben niet zo’n festivalmeisje. Daar heb ik een aantal redenen voor, en die zou ik bij dezen graag in willekeurige volgorde presenteren: ik verbrand snel als de zon schijnt, ik hou niet van kou of regen, ik haat modder, ik dans niet in het openbaar (omdat ik denk dat iedereen mij dan uitlacht – en ja, ik weet heus wel dat iedereen het dan te druk heeft met het zelf leuk hebben om rond te kijken op zoek naar iemand om te bespotten, maar je hebt irrationele angsten of je hebt ze niet), ik kan er niet tegen als mensen meezingen met liedjes die ik leuk vind en ik drink liever uit glas dan uit plastic. Oh ja, en ik schat Dixie-toiletten in op het niveau van de derde cirkel van de hel. Met deze last aan vooroordelen ben ik dus nog nooit (met uitzondering van een uurtje op Bevrijdingspop in Maastricht in 1992 omdat ik er langs liep) op een festival geweest. Opgegroeid in Limburg en nog nooit naar Pinkpop geweest, ik maak dat soort dingen mogelijk.

20140721-173948-63588707.jpgMaar toen werd ik raadslid met de portefeuille cultuur, en dat had tot gevolg dat ik door Werfpop, een van de Leidse buitenfestivals, werd uitgenodigd om een keer te komen kijken. En daar kan een welwillend mens dat alle vormen van cultuur in de stad een warm hart toedraagt toch geen nee tegen zeggen? Dus ik heb volledig geprofiteerd van het VIP-arrangement, dat bestond uit een rondleiding over het terrein (als ik naar dan toch naar zo’n manifestatie ga, dan wil ik natuurlijk gelijk backstage) en een t-shirt, in ruil daarvoor hoefde ik alleen maar een uurtje kassadienst te draaien. En terwijl ik alles bekeek en consumptiebonnen verkocht, kon ik mooi genieten van het muzikale aanbod.

20140721-173842-63522999.jpgTijdens de rondleiding mocht ik met mijn gastenpas achter alle schermen en hekken kijken, en kon ik dingen zien die voor de gewone Werfpopganger niet weggelegd zijn: de backstage-tenten, het VIP-podium en het psychedelisch geschilderde busje van Chef’s Special. Dat was al mooi, maar het uur bonnetjes verkopen vond ik eigenlijk nog veel mooier: ik had mijn eigen kassala, ik heb leren pinnen (nu eens een keer als degene bij wie gepind wordt, de andere kant van de transactie beheers ik als geen ander), en ik heb ontzettend veel mensen gesproken. Het viel me op dat de mensen van wie je het minst verwacht dat ze aardig zijn, omdat ze onder de agressieve tattoos zitten en prikkeldraadpiercings door hun lip hebben, ontzettend beleefd zijn, terwijl de keurige huismoeders met kinderen bij zich de eenvoudige kassavrijwilligers als stront behandelen. Zo leer je als amateursocioloog weer eens wat nieuws over de medemens.

20140721-173843-63523245.jpgEn de muziek? Daar heb ik dan weer weinig van meegekregen. Ik heb, terwijl ik in de kassakeet zat, wel wat gehoord, maar ik had natuurlijk na afloop zelf ook wat consumptiebonnen moeten kopen en naar een van de drie podia moeten lopen en even luisteren. Maar dat kon helaas niet, want ik ging nog een kookworkshop geven. Volgend jaar doe ik het anders. Dan wil ik zeker weer vrijwilliger zijn, en dan blijf ik zeker hangen. En vooruit, dan doe ik misschien ook wel een dansje.

Zondag zindag

Even de week evalueren – en omdat ik van categoriseren houd, doe ik het nu op basis van zintuigen!

Proeven: ik heb alweer bij 2 van de 6 nieuwe restaurants die ik voor mijn 39-dingenlijstje wil bezoeken gegeten: Het Crabbetje op mijn verjaardag (kreeft, en als voorgerecht onder andere een heilbotkroket), en Faassen (steak tartaar en tournedos Rossini) omdat de zon scheen. En op zaterdag heb ik een herhalingsbezoek gebracht aan Little V, waar ik met 10 vrienden Vietnamees heb gegeten. Genoeg te proeven dus!

Horen: vanmiddag ben ik naar Werfpop geweest, waarover morgen meer. Verder heb ik heel veel nieuwsberichten gehoord, en twee podcasts van Echt Gebeurd – van de Pim over wie ik donderdag schreef. Vooral zijn eerste (aflevering 22) is zeer de moeite waard.

Ruiken: ik heb nieuwe luchtjes gekocht, een proefsetje met 4 flesjes van 10 ml van Uèr Mì. Lekker, sommige ruiken een beetje naar mannenluchtjes, maar daar ben ik op zich helemaal niet vies van.

Zien: ik zag als onderdeel van mijn verjaardag The fault in our stars, met B. Ik moest 4 keer huilen. Ik geloof ook dat er mensen zijn die de halve film de kraan open hebben gehad, dus eigenlijk vind ik mezelf een echte bikkel.

Voelen: het is eindelijk vakantie, dus ik kan nu stoppen met zeuren over vermoeidheid. Vooralsnog ga ik even zeuren over dat ik het zo warm heb, want dat heb ik. Maar ik heb een ontzettend leuke verjaardagsweek gehad, en dat is dan wel weer iets om heel blij mee te zijn!

De zindag is geïnspireerd op de Friday Roundups op de blog van Rosie Molinary, die die weer geïnspireerd heeft op die van Teacher Goes Back to School, die die ook weer op iemand geïnspireerd heeft. Maar op het internet is uiteindelijk niemand origineel.

De werkelijkheid

Gisterenmiddag had ik geen idee waar ik vandaag over wilde schrijven. Ik heb voor mijn gevoel inmiddels wel genoeg gezeurd over mijn rugpijn en dat ik wel zo’n beetje klaar ben met het schooljaar, mijn verjaardag is gevierd, en ik maak verder niet heel veel mee op het moment. Ik schrijf niet over politiek, althans, wel over lokale politiek, maar alleen voorzover hij mij betreft. Want zo’n soort blog is dit: het gaat vooral over mij, wat ik vind, zie en doe, en dat andere mensen mijn wederwaardigheden willen lezen ervaar ik als een enorm compliment. Maar soms dringt de werkelijkheid, dat er dingen zijn die groter, belangrijker en ingrijpender zijn dan mijn persoonlijke beslommerinkjes, zich op.

Op Facebook zag ik een bericht van een jongen die ik via D66 ken. Er stond alleen: ‘Ik heb even geen woorden, anders dan godverdomme, Pim’, en de naam van Pim was daarin getagd. Ik ken Pim niet, maar ik heb toch even geklikt. In de meest recente update op de persoonlijke pagina van Pim kondigt hij aan dat hij op vakantie gaat. Inderdaad, naar Maleisië. De reacties op zijn post lezen als een roman, of misschien eerder als een tragedie: eerst zijn zijn vrienden enthousiast en wensen ze hem veel plezier, dan, als het nieuws binnenkomt dat er een vliegtuig op weg naar Kuala Lumpur is neergestort, volgen er veel bezorgde berichten, waarin mensen vragen of hij op die vlucht zat en hun hoop uitspreken dat het niet zo is, en tenslotte, als zijn broer bevestigt dat Pim inderdaad een passagier van vlucht MH17 was, enorme verslagenheid. Pim was een D66-er, en in zijn vriendenlijst staan dan ook mensen die ik ken, onder wie N, die mij liet weten dat ‘Pim zo’n mooie vent was, jij had hem gemogen, een wereldverbeteraar met een flinke dosis humor’. Jammer dat ik hem nooit heb kunnen ontmoeten. En jammer dat de mensen die hem wel hebben mogen kennen hem nu moeten missen.

En het is ook ontzettend jammer dat er waarschijnlijk nog 297 vergelijkbare verliezen gelezen zijn. Mensen die gisteren vol enthousiasme op vakantie vertrokken zijn, of mensen die terug naar huis gingen, of familie gingen bezoeken. De eigenaren van restaurant Asian Glories in Rotterdam zaten op die vlucht. Ik ken nog iemand die gisterenavond de hele avond in spanning heeft gezeten omdat een vriendin van haar ook naar Maleisië ging. Dan mag ik in mijn directe omgeving geen verlies hebben geleden, maar mensen uit mijn directe omgeving hebben dat wel. En met zoveel slachtoffers vermoed ik dat dat voor veel mensen geldt. Over het hoe en waarom van het neerstorten van het vliegtuig weet ik te weinig, maar dat er heel veel levens van mensen die nog lang niet klaar waren met wat ze allemaal wilden doen veel te vroeg zijn geëindigd, dat weet ik wel.