Cultuur,  Film,  Leiden,  LIFF

Drijf-in bioscoop

Hoewel ik heel graag naar de bioscoop ga, kies ik altijd voor een ander genre dan dat van de enge film. Nou ja, met uitzondering van The Cabin in the Woods, maar die is van Joss Whedon en voor zijn oeuvre geldt mijn alle bezwaren overstemmende obsessieve drift tot volledigheid, dus ik heb die film 2 keer gezien, terwijl ik weet dat hij verstokte horrorliefhebbers te ver ging (ik vond hem vooral slim in elkaar zitten overigens). Maar de klassiekers in het enge genre heb ik allemaal aan me voorbij laten gaan: Carrie, Nightmare on Elm Street, Titanic en The Ring heb ik nooit gezien. Zelfs een film als Jaws gaat me eigenlijk al te ver – niet omdat ik denk dat ik daarna nooit meer durf te zwemmen, maar ik word gewoon een beetje gestrest van de gedachte dat er ieder moment iets verkeerd zou kunnen gaan, en in het dagelijks leven heb ik daar al zoveel last van dat ik me niet geroepen voel om dat gevoel in de bios op te gaan zoeken. Maar ja, de vrienden van het Leiden International Film Festival hadden hun geweldige openluchtscherm nog een keer opgesteld, dit keer bij de Zijlpoort, voor de eerste echte Drijf-in bioscoop: vanuit bootjes konden we naar Jaws kijken. Als je je eigen boot meenam, was het gratis, maar voor de gewone burgers, zoals M, L en ik, waren er voor slechts €5 plaatsen te huur op een grote boot van de Leidse Rederij, en die zaten heel prima. Bovendien kon je een bucket kopen met daarin een fles witte wijn, een zak borrelnootjes (poesta natuurlijk, retrofilm=retronoten) en een blikje olijven, dus wij waren bij voorbaat volledig gelukkig.

20140804-104800-38880178.jpgJaws is, net als ik, een klassieker uit 1975. Iedereen kent het verhaal: lieflijk badplaatsje wordt bezocht door grote gevaarlijke haai, nieuwe politiechef die er niet echt bij hoort doet zijn uiterste best de stad veilig te stellen, er gaan nogal wat mensen heel bloederig dood, politiechef mag alcoholistische shark expert inhuren, er gaat ook een wetenschapper mee, alles gaat mis, maar uiteindelijk legt de haai het meer dan definitief af – en dat alles met hele enge dreigende muziek en shots vanuit het perspectief van de haai. Het viel me op, maar wellicht is dat de bril waardoor ik tegenwoordig kijk, dat er een behoorlijk politiek aspect aan deze film zit: de belangen van de stad, want het is zomer, en iedereen moet in juli en augustus zijn inkomen voor het hele jaar verdienen, dus de stranden kunnen niet dicht, tegenover het feit dat er een grote gevaarlijke menseneter vooral mooie jonge vrouwen en kinderen aan gort knaagt. En dan heb je ook nog de spanning tussen wetenschapper en de gewone man, het oorlogstrauma van de haaiendeskundige en de schuldgevoelens van de politieman die toch gewoon zijn best doet – en dan zeggen ze dat films tegenwoordig ingewikkelder zijn. Misschien wordt het verhaal nu sneller verteld, maar ik heb geen complexiteit gemist, en zeker geen spanning. Wat ik wel mooi vond, qua tijdsbeeld, was dat iedereen de hele tijd liep te roken en drinken: als de kinderen onbeheerd buiten spelen, tijdens de haaiendestructiemissie, en de burgermeester rookte zelfs in het ziekenhuis. Ik zal eerlijk zijn: ik vond het een prachtavond, en ik ben blij dat ik Jaws nu een keer gezien heb, maar ik denk niet dat ik per se een van de vervolgfilms hoef te zien – ik heb voorlopig wel weer genoeg spannende filmkicks gehad.

20140804-104800-38880366.jpg