Kroketten,  Leiden,  Museum,  Vakantie

Een bijzonder gewone zaterdag

Er waren tijden dat M en ik elke zaterdag precies dezelfde dag meemaakten. Dat was heerlijk: we zetten de wekker niet, maakten als we wakker werden pro forma nog een beetje ruzie over wie er thee ging zetten, lazen de krant in bed, lunchten met minstens een ei, en dan zorgden we dat we om uiterlijk half vijf in de stad waren om vissen te kopen op de markt en dan via de supermarkt naar de kroeg te gaan. Alles stond van tevoren vast: de krant is altijd De Volkskrant, het ei is altijd kort gekookt voor mij en lang voor M, of gebakken met alles wat er nog in de koelkast te vinden was, de visboer is altijd Klaas Hartevelt, de supermarkt tot mijn spijt altijd de Hoogvliet en de kroeg is als de zon schijnt altijd Proeverij De Dames, ook tot mijn spijt want ze hebben Gordon’s Gin, en als de zon niet schijnt altijd Burgerzaken. Dat klinkt saai, maar dat is het helemaal niet – als de randvoorwaarden altijd hetzelfde zijn, kan ik erg genieten van de invulling daarvan. En bovendien, soms sprongen we uit de band en bestelden we bitterballen in plaats van een kaasplankje bij de borrel. Tegenwoordig zijn onze zaterdagen niet meer zo. Ik ben veel te rusteloos, dus ben meestal al op de laptop bezig als M de thee komt halen en in bed de krant gaat lezen. Vaak moeten we allebei nog even werken, soms hebben we geen eieren in huis en het komt ook voor dat we de markt overslaan en boodschappen doen bij de Jumbo. En dan heb ik het niet eens over al die zaterdagen dat ik naar de yoga-opleiding moet, of dat we andere plannen maken met vrienden die ook alleen maar op zaterdag kunnen. We hebben een leuk en afwisselend leven, maar soms verlang je toch ergens wel een beetje naar die zalige zaterdag-sleur.

zaterdag1Ook deze zaterdag moest M werken, althans, hij moest naar Rotterdam (en dat is voor hem altijd afzien), dus ik had de dag helemaal aan mijzelf. Dat leek me een mooie reden om de mensen van D66 Leiden tot wat cultuur op te porren en een tentoonstelling in het Sieboldhuis, over Japanse stripfiguren, te bezoeken. Ik wist zowaar 3 dames te mobiliseren, naast good old N, ook J en A, en we hebben ons erg vermaakt met Monchichi, de pokémonpakken en een enorme Hello Kitty. Daarna lag de hele dag nog voor ons open, en die hebben we (N en ik, en in de eerste fase ook nog A) besteed met op een laag tempo door de stad lopen, en vooral veel pauzeren om dingen te eten en te drinken. We begonnen bij Van de Leur, een nieuwe koffiezaak op de Breestraat, die voortreffelijke koffie en nog veel betere cheesecake bleek te serveren. Daarna aten we een kipkroket bij Karel’s Biofriet en bezocht ik Dille & Kamille. Dat is de lievelingswinkel van N, maar ik heb er een hekel aan: als ik daar ben koop ik altijd dingen die me heel handig lijken, en die doe ik dan in een la, en dan heb ik ze per jaar 364 dagen niet nodig, en die ene dag dat ik er behoefte aan heb kan ik ze niet vinden en blijkt een aardappelschilmesje ook te volstaan. Maar nu had ik haken nodig voor in mijn schuur, dus ik moest wel. Daarna kocht ik artisjokken en theefilters, en toen moesten we natuurlijk weer pauzeren, nu bij Borgman & Borgman, met thee en koffie. In een laatste krachtsinspanning schafte ik nog zalm en roomboter aan, en op weg naar mijn fiets nog een knalroze vulpen. We hadden bijna afscheid genomen, maar toen bleek er nog 1 horeca-instelling die we moesten checken: 149 bites and drinks, en die had voortreffelijke gin & tonics. Ik kwam gelijk met M thuis, zodat we gezellig met zijn tweeën hebben gegeten. Dat was een zaterdag die zowel traditioneel als bijzonder verlopen is – een prima vorm van modernisering!

zaterdag2