In memoriam

Toen ik nog best wel klein was, keek ik weleens naar Mork & Mindy, maar dat vond ik niet zo grappig (dat kwam geloof ik door het rare geluidje dat Mork maakte, daar kan ik niet zo goed tegen). De eerste echte ervaring die ik had met Robin Williams was, voor zover ik me kan herinneren, Dead Poets’ Society, die voor zijn doen nog tamelijk serieus was. Al die hele hilarische films, zoals Flubber, heb ik sowieso overgeslagen, maar The Fisher King, Good Morning Vietnam en Hook (toch ook een film met een randje), vond ik prachtig. Maar Dead Poets’ Society, een klassieke onderwijsfilm, is toch mijn favoriete Robin Williams-film – voor mijn gevoel komt het hele spectrum van zijn talent, misschien met uitzondering van zijn improvisatievaardigheden, hier aan bod, en het aanzetten tot burgerlijke ongehoorzaamheid en twijfel aan wat in de boeken staat vind ik ook een belangrijke boodschap. Ik kan me heel goed voorstellen dat er aan extreme vrolijkheid die Williams constant aan de buitenwereld toonde een schaduwzijde zat, en waar ik het eenieder gun om te beslissen over het al dan niet voortzetten van zijn leven, vind ik het des te tragischer als er kennelijk geen andere weg open staat dan deze. Ik sta op de tafel voor Robin Williams.