Dieet,  Eten,  Gezeur,  Neuroses

Zomerdieet

Ik ben weer eens aan de lijn. Nou schreef ik al eerder dat dikke mensen altijd aan de lijn zijn, en voor deze dikk(ig)e mens geldt dat in elk geval, maar in de zomer ben ik doorgaans extra hard op dieet. Niet omdat ik er beter uit wil zien in een bikini (want ik ga niet op zonvakantie, en bovendien is er geen bikini waar ik me met welk gewicht dan ook prettig in zou voelen), maar omdat ik in de vakantie denk dat ik tijd en energie zou moeten hebben om een nieuw leven te beginnen, en dat is dan een nieuw leven waarbij ik goed voor mezelf zorg, regelmatig beweeg, uitsluitend verstandige dingen eet en niet bij iedere tegenslag grote hoeveelheden troep in mijn kanaal schuif. Dit soort plannen maak ik vaak: niet alleen in de vakantie, ook op 1 januari, soms de eerste van een reguliere maand en regelmatig aan het begin van de week. Elke maandag een nieuw leven beginnen, dat is eigenlijk mijn levensaanpak. Voordeel is natuurlijk wel dat ik, als ik zou afhaken (en dat doe ik dus altijd, want ik heb nog steeds het BMI van een gezond mens, maar wel een mens van 20 cm langer dan ik), zo’n beetje ieder moment een nieuwe kans heb om een geslaagde poging te wagen.

food1Een dieet is bij mij eigenlijk van tevoren al gedoemd te mislukken. Ik gewoon hou te veel van lekker eten en drinken. Het hoeft van mij niet altijd vet, de koolhydraten heb ik lang geleden al uit mijn leven verbannen (het lekkerste van een boterham is toch vooral het beleg, en pasta, rijst en aardappels kan ik best missen) en ik lust heel graag groente en fruit, maar toch: zodra ik mezelf iets ga ontzeggen, krijg ik er trek in. En dan ontstaat er een vervelende vicieuze cirkel, waarin ik me ongeveer een week keurig aan de regels houd, enorm zin krijg in iets dat ik niet mag, dat dan een tijdje heel intensief niet eet, maar uiteindelijk toch zwicht (omdat ik me rot voel, of omdat iemand iets onaardigs heeft gezegd, of omdat ik blij ben en het wil vieren), en vervolgens ben ik ontzettend nijdig omdat het allemaal weer mislukt is, en dan ga ik gewoon weer over tot de orde van de dag.

Dan Harris schrijft in de inleiding van zijn overigens zeer aan te raden 10% Happier dat hij zijn boek bijna ‘The voice in my head is an asshole’ genoemd had, en hoewel ik, net als Harris, heus geen stemmen hoor, vind ik die uitspraak erg herkenbaar. Zeker als het gaat om lijnen: ik heb een gigantische bitch in me, die een interne dialoog met me voert over alles wat ik al dan niet moet, mag, kan en wil, en uiteindelijk kom ik in opstand en vind ik dat ik ook wel iets lekkers verdiend heb. En dan gaat alles mis, omdat ik mezelf ga verzetten tegen mezelf en mezelf dan min of meer stiekem iets lekkers toestop. Volgens mij is het grootste probleem als ik aan de lijn ben dat ik een dieet niet kan benaderen als onderhoud van een lichaam waar ik er tenslotte maar 1 van heb, dat misschien iets groter is dan ik zou willen, maar me wel in staat stelt om alles te doen, zien en beleven wat ik wil – een dieet is voor mij een soort straf: ik heb teveel gegeten en gedronken en te weinig gesport, ik ben lui en gemakzuchtig en dat ga ik rechtzetten door mezelf van alles te ontzeggen, tot ik weer in het gareel ben. Ik heb geen personal trainer of diëtist nodig, want ik heb al een geïnternaliseerde nazi die mij meer dan de benodigde discipline oplegt.

food5Maar nu ga ik het anders doen. Althans, dat is het plan. Ik wil afvallen, omdat ik me dan beter voel over mezelf en omdat mijn kleren me dan beter staan. En ik heb besloten dat het me gaat lukken, niet omdat dat moet, maar omdat ik het dus wil. Ik ga gewoon eten waar ik zin in heb, maar dan moet ik er wel echt zin in hebben en niet iets zonder nadenken opvreten omdat het nou eenmaal voor me ligt. Er zijn heus wel bewegingsvormen waarmee ik vet kan verbranden en waar ik plezier aan beleef, en die ga ik zoeken en doen. Misschien duurt het iets langer om af te vallen, dat zij dan zo, maar dan ben ik in elk geval een beetje aardiger voor mezelf. En dat is ook wat waard.

food4