Maandelijks archief: september 2014

Plukkruidje

Ik krijg nooit papieren post. Toen mijn vader nog werkte, stuurde hij weleens ansichtkaarten uit interessante plaatsen, maar inmiddels ligt er in de brievenbus voor mij nooit iets spannenders dan de nieuwsbrief van de VNG (maak me gek), een folder van een groothandel in Aziatische producten waarvoor ik me al jaren vergeet af te melden of de Flow, waar ik een abonnement op heb, dat ik wel al heb beëindigd, maar dat nog tot januari doorloopt. Er komt plenty post verder, maar dat zijn pakketjes die ik zelf besteld heb, dus die tellen niet. Tot mijn grote verrassing kreeg ik laatst een DM op Twitter van de firma Plukkruidje, die mijn tweets over hun producten leuk vonden en dat wilde honoreren met een geschenk in de post. Het enige wat ze van mij hoefden te weten was mijn adres. Een paar dagen later lag er ineens een interessante verpakking op de mat, met daarin een selectie van de verse kruidentheetjes die zij in hun assortiment hadden, en dat vond ik natuurlijk helemaal niet erg: niet alleen was er weer eens post, maar het was ook heel lekkere post.

IMG_1266.JPGIn mijn Plukkruidje-pretpakket zaten allerlei smaken, die ik natuurlijk allemaal geproefd heb. Wat je krijgt is een zakje met daarin verse kruiden, waar je thee van kan zetten. Er zit een zakje verse munt bij, maar ik vind dat dus een beetje boring, want dat drinkt iedereen al – nee, het wordt pas echt feestelijk bij de zakjes met gemengde kruiden. De ‘even ontspannen’ bevat appelmunt, citroenmelisse en iets wat ‘slaapmutsje’ heet, en hij smaakt heerlijk, net als de ‘morgen fris’, met onder andere onsterfelijkheidskruid (kan alleen maar een groot succes zijn, lijkt me) en het ‘goed buikgevoel’, waar dan weer venkelkruid in zit. Mijn favoriet is ‘in balans’, want die is met basilicum, en dat smaakt heel bijzonder als thee. Maar ik heb over geen enkel zakje van Plukkruidje klachten, al zou ik het best fijn vinden als er eentje was waar geen munt in zit – daar heb ik niet altijd trek in namelijk. Wat ook heel fijn is: ze hebben een webshop (voor de thee, jammer genoeg niet voor de kookkruiden), en ik kan er zelfs een abonnement nemen. Dan krijg ik regelmatig post die ik graag wil. En nu nog even kijken wat er gebeurt als ik regelmatig over Chanel tweet…

Zondag zindag

Even de week evalueren – en omdat ik van categoriseren houd, doe ik het nu op basis van zintuigen!

Proeven: gisteren had ik weer eens een catering-klus. Een heel leuke: Italiaans voor 16 man. En dan kan ik natuurlijk allerlei lekkere dingen proeven… Niet goed voor de lijn, wel heel goed voor de smaakpapillen!

Horen: ik heb best veel in de auto gezeten, deze week, en dan luister ik naar Sky Radio. Die liedjes ken ik net goed genoeg om niet de hele tijd met de muziek bezig te zijn en net niet goed genoeg om in slaap te vallen. Want dat wil je niet achter het stuur.

Ruiken: ik ben me langzaam aan het voorbereiden op de herfst, en dat doe ik door de herfstluchtjes te voorschijn te halen. Om te beginnen Musc Ravageur van Frederic Malle. Twee jaar geleden heb ik een enorme fles gekocht en ik heb er nog steeds plezier van.

Zien: sinds kort ben ik verslaafd aan Modern Family. Lekkere productivity killer is dat – ik denk steeds ‘Ik kijk er nog 1, het is maar 22 minuten per aflevering’, en dan kijk ik er 8 een ben ik weer uren verder. En dan heb ik niet gedoucht of gewerkt of opgeruimd of wat dan ook. Op zich wel lekker.

Voelen: ik ga een keer niet zeuren over vermoeidheid. Dat komt vermoedelijk doordat ik een enorme adrenaline-rush heb van het cateren. Ik voorspel dat ik dinsdag crash, dus volgende week zondag is het business as usual: dan ben ik weer heel moe.

De zindag is geïnspireerd op de Friday Roundups op de blog van Rosie Molinary, die die weer geïnspireerd heeft op die van Teacher Goes Back to School, die die ook weer op iemand geïnspireerd heeft. Maar op het internet is uiteindelijk niemand origineel.

Mijn eigen ikje

Ik ben een Volkskrant-lezer, maar ik ben op 2 andere kranten geabonneerd (beide via de iPad overigens): het Leidsch Dagblad, voor het regio-katern (je bent raadslid of je bent het niet, en ik ben het wel, en dat schept verplichtingen), en de NRC. Nou is dat natuurlijk een prachtkrant, maar ik lees hem eigenlijk in de praktijk niet zo vaak. Ik ben gewoon geen avondkrant-mens, dan kijk ik liever naar het journaal. De rubriek waarin lezers in 120 woorden iets beschrijven uit hun dagelijks leven, het zogeheten Ikje, lees ik wel met veel plezier, en daar hoef je niet eens de krant voor te hebben, want ze staan gewoon op internet. Onlangs heb ik zelf ook een Ikje naar NRC gestuurd. Anders dan de Volkskrant, die een bevestiging van ontvangst en indien nodig een keurige afwijzingsmail stuurt, staat het NRC kennelijk volledig boven communicatie met de enthousiaste lezer die ook een bijdrage wil leveren: ik weet niet of mijn eigen Ikje in goede orde is aangekomen, maar inmiddels vermoed ik dat ze het niks vonden, niet omdat ik daarvan bericht heb gekregen, maar gewoon, op basis van de feiten. Mijn Ikje is niet geplaatst. Nou ja, you win some, you lose some. En in mijn geval plaats je hem dan gewoon op je blog. Zo, gepubliceerd.

Spiraaltje

Meestal spaar ik kleine klachten op voor als ik me om iets groots gedwongen zie een afspraak te maken bij de huisarts. Toen ik de doktersassistente belde omdat ik vreselijke rugpijn had, zei ik vervolgens: “ik heb een bobbeltje op mijn been, een dubieuze moedervlek op mijn gezicht, en ik heb een nieuw spiraaltje nodig.” “Waar laat u meestal een spiraaltje plaatsen?” vroeg de assistente. Ik was even stil en dacht na over hoe ik mijn antwoord het best kon formuleren. “Het is alweer een tijdje geleden,” zei ik, “maar er is toch eigenlijk maar één plek om zo’n ding te zetten?” Nu was zij even stil, maar uiteindelijk zei ze: “Ik bedoelde: in het ziekenhuis of bij de huisarts?”

De 10 van woensdag

Stel, ik had een onbeperkt budget. En onbeperkt de tijd. En M ook. Welke 10 dingen zou ik dan doen?

  1. Eerst een week op een eiland in de zon zitten en boekjes lezen. Althans, in de zon: ik in de schaduw, M in de zon.
  2. Of misschien eerst alle delen van mijn lichaam die ik niet zo mooi vind maar waarvoor geldt dat ik te lui ben om ze eraf te trainen cosmetisch laten fixen. Ja, want dan staat die bikini me extra goed.
  3. Een heel erg leuk feest geven met heel veel eten en drinken voor al mijn vrienden. Vooruit, de vage kennissen mogen ook komen. Maakt het uit, ik heb een onbeperkt budget.
  4. Oh en dan heb ik een supermooie jurk nodig. En die ga ik dan in New York kopen, met M en dan mag hij nieuwe laarzen uit die winkel waar hij graag laarzen koopt (wat zal ik zeggen – we gaan in Maastricht naar de kapper en M koopt laarzen in New York. Dinky’s. Inderdaad).
  5. Trianon, de mooiste bioscoop in Leiden, afhuren voor een filmfestival van een week, waarin alleen maar jaren ’80 films worden gedraaid. The Breakfast Club, Ferris Bueller’s Day Off, The Goonies. Gratis voor wie wil. Maar wel met een popcornverbod, want dat spul STINKT.
  6. Naar Parijs gaan voor de Jeff Koons-tentoonstelling. OK, dat is misschien zo ook wel haalbaar. Maar toch, het staat bij dezen in het fantasielijstje.
  7. En als ik dan toch bezig ben: slapen in het Kruisherenhotel in Maastricht. Blijft een droom. Ze staan gewoon op booking.com, maar om de een of andere reden reserveer ik altijd een ander hotel in Maastricht.
  8. Een ontbijtcafé beginnen in het centrum van Leiden, met bediening in pyjama’s en een handig lijstje waarop je je ideale ei kan samenstellen. Het heet Goeiesmorgens en ik heb alles al uitgedacht. Alleen nog die financiëring.
  9. Of een foodtruck. Die zijn ook mooi. En dan rondrijden en mensen blij maken met lekker eten. Want dat is het mooiste wat er is.
  10. En als ik al die dingen gedaan heb, wil ik nog een week met M op een eiland in de zon zitten en boekjes lezen. Dat hebben we dan denk ik wel verdiend.

Nacht van Kunst en Kennis

Het ruime cultuuraanbod in Leiden manifesteerde zich afgelopen zaterdag in de jaarlijkse Nacht van Kunst en Kennis, een evenement waarbij mijn twee lievelingsdingen (nou ja, twee van mijn lievelingsdingen, de Nacht van Yoga en Kroketten zou ook een tof plan zijn) zich in combinatie met elkaar voordeden. Er was een fantastisch programma, dat in een glossy folder met handig blokkensysteem te overzien was – maar het nadeel van zo’n blokkenschema is dat je onmiddellijk bij iedere keuze die je maakt beseft wat je allemaal niet gaat meemaken. En dat is nogal wat. Zo heb ik, om de boel even negatief te benaderen, Arnold Heertje, Paul Cliteur en Bas Haring niet gezien in Museum Volkenkunde, ik heb niet deelgenomen aan het NTR Wetenschapscircus in Boerhaave, Vincent Icke was in de Sterrenwacht en ik niet, en de Stadsgehoorzaal ben ik überhaupt niet in geweest. Bovendien hebben M en ik een aantal dingen gemist, omdat we gewoon botweg net iets te laat waren: Spinvis tussen de Rembrandts in de Lakenhal bleek een kansloze onderneming, want helemaal vol, en ook bij Daan Roosegaarde was er geen plaats meer.

IMG_1443.JPGMaar dat mocht de pret niet drukken, want we hebben ontzettend veel wel gedaan – en daar gaat het maar om. We hebben, toen we bij Spinvis niet terecht konden, eerst even rustig rondgekeken in de Lakenhal. Toen gingen we naar de Leidse Schouwburg, waar we een kort gesprek hadden met de Filosofoon, wat droedelden met wethouder F en daarna de voorstelling De hoop van Leiden hebben gezien, want die werd in reprise genomen. Dat vond ik heel goed nieuws: M had het stuk niet gezien, en ik vond het prachtig, dus ik wilde best nog een keer kijken, want dan was het nu een gedeelde ervaring. Het stuk was ingekort, maar wel zo dat er geen concessies werden gedaan aan de oorspronkelijke voorstelling, en de thematiek (pubers en hun breinen) paste wonderwel in het thema van kunst en kennis. Na de schouwburg belandden we uiteindelijk bij Joep van Lieshout, die heel enthousiast vertelde over bouwen en ontwerpen, naar aanleiding van zijn eigen oeuvre van fascinerende machines en ‘fabrieken’. Omdat M het kunstwerk dat Van Lieshout voor de tentoonstelling Zeven eeuwen Leids Laken maakte nog niet gezien had, gingen we daar even kijken, en daar zagen we een demonstratie spinnen van Janine, die ik ken van de yoga, maar die kunstenaar is.

IMG_1444.JPGEn daarna was het tijd voor muziek. In de prachtige binnentuin van Museum Boerhaave gingen we in de herkansing voor Spinvis, en deze keer lukte het wel, tenminste, als we om een parasol heen keken. Ik vond het weer prachtige muziek (vooral Oostende en Kom terug blijf ik heel graag horen), M was iets minder onder de indruk. Fractiegenoot F en haar vriendin waren het met mij eens, dus op grond van een eerlijk democratisch proces kunnen we concluderen dat het een indrukwekkend optreden was. Bij Volkenkunde trad Douwe Bob op, die na een unplugged sessie in de open lucht in de Hortus eerder op de avond nu met band optrad. Ik weet niet of ik per se een groupie zou willen worden (dat zou ook ziek zijn, hij is geloof ik 21), maar hij wist een prima, uiterst energieke show neer te zetten, en in het licht van het feit dat het inmiddels een uur of 1 was, hadden we dat allemaal hard nodig. Er scheen nog een optreden van Happy Camper met Tim Knol te zijn, in de Lakenhal, maar M en ik zijn naar huis gegaan. Weer een geweldig Leids programma – eigenlijk jammer dat er geen Weekend van Kunst en Kennis is…

IMG_1442.JPG

Zondag zindag

Even de week evalueren – en omdat ik van categoriseren houd, doe ik het nu op basis van zintuigen!

Proeven: vrijdag ben ik met B meubels gaan shoppen en toen heb ik weer eens ouderwets een Ikea-hotdog gegeten. Dat blijkt ook weer zo’n ding dat in theorie veel lekkerder is dan in de praktijk. Maar goed, nu is de fantaseren over de hotdog-cyclus weer gereset: ik denk er nu 3 maanden niet aan, en dan wordt het verlangen steeds groter, tot ik er niet meer tegen kan, er een eet en dan weer teleurgesteld ben. Overigens heb ik deze week ontzettend veel junkfood gegeten, omdat het zo druk was. Daar gaat een mens zich niet beter van voelen.

Horen: maandag kwam de nieuwe cd van Adam Cohen (inderdaad, de zoon van) uit, en die heb ik op repeat gehad tot vrijdag de nieuwe cd van Leonard Cohen (inderdaad, de vader van) uitkwam. Allebei prachtig. Ome Leonard is overigens 80 geworden vandaag, iets dat hij gaat vieren door weer te gaan roken. Gelijk heeft hij.

Ruiken: op de Nacht van Kunst en Kennis, waarover morgen weer, pakte ik nog een keer het geurtheater van de voorstelling ‘De hoop van Leiden’ mee. Weer heel bijzonder.

Zien: ik heb net de documentaire Whatever forever gekeken, over Douwe Bob en zijn pa. Omdat het zondag is en ik een middagje vrij heb genomen. Zeer het kijken waard, ook als je geen fan bent. Het is namelijk gewoon een goeie doc. En nu heb ik zin in IDFA.

Voelen: na een extreem volle week ben ik nog vermoeider dan vorige week. Aan de andere kant: ik heb ook ontzettend veel gezien en gedaan, dus ik voel me ook heel tevreden. Ik denk dat ik dat alles ga vieren door lekker in bad te gaan liggen lezen. Want daar ben ik niet aan toegekomen deze week.

De zindag is geïnspireerd op de Friday Roundups op de blog van Rosie Molinary, die die weer geïnspireerd heeft op die van Teacher Goes Back to School, die die ook weer op iemand geïnspireerd heeft. Maar op het internet is uiteindelijk niemand origineel.

Brandweermannen

IMG_0812.JPG

In het kader van de Open Monumentendagen mocht ik vorige week rondleiden in het stadhuis van Leiden. Nou is dat op zich al een indrukwekkend gebouw, met meer marmer dan sommige kerken in Rome en een aantal schitterende panelen die door Escher zijn ontworpen, maar ook de geschiedenis van het stadhuis is zeer de moeite waard. Het hoogtepunt (althans, als je erover vertelt, voor Leiden was het een dieptepunt) was de brand van 12 februari 1929. Het was toen zo koud dat ze ’s nachts doorstookten, waardoor er een kachel ontplofte, waardoor het hele gebouw in 3 uur platbrandde – en het was lastig blussen, omdat het bluswater en de brandweermannen bevroren. En dat levert schitterende foto’s op.

Dinner for three

Afgelopen zondag kwam G eten. We hebben elkaar ontmoet op een D66-bijeenkomst en we hadden onmiddellijk een klik – al moet ik bekennen dat deze bonding experience eerder ingegeven was door een gedeelde passie voor eten en drinken dan voor onze liefde voor het sociaal-liberale gedachtegoed (hoewel die natuurlijk ook heel groot is). Na wat heen en weer gemail kwamen we zelfs tot een afspraak, en dat kwam me wel goed uit: ik had twee afschuwelijk drukke weken achter de rug en nog een paar weken waarvan ik nu al kan zeggen dat die niet ontspannen zullen zijn voor de boeg, en dan is er, althans als je mij bent, eigenlijk niets leuker dan een middagje met eten spelen en de culinaire skills een beetje aanscherpen. Op mijn vraag of er iets is dat G juist wel of juist niet wilde eten was het antwoord dat hij alles lustte en dat hij het liefst een van mijn signature dishes wilde eten. Nou heb ik die niet echt, maar op basis van geen enkele restrictie een menu samenstellen is het mooiste wat er is.

IMG_1378-0.JPGHet voorgerecht was een terrine van kippenlever met single malt whisky en ‘Leidse brioche’. De terrine is een familierecept, tenminste, mijn moeder maakt er ook weleens een, maar die is met cognac en veel minder boter dan de mijne, en het brood was door nood ingegeven – ik wilde brioche kopen, maar dat kon ik in het assortiment van de winkels die op zondag open waren niet vinden, en zelf bakken leek me ietwat overmoedig, want dat had ik nog nooit gedaan, dus ik heb melkbroodjes van de Hoogvliet in plakken gesneden, gegrild en met boter ingesmeerd. Een beetje zout eroverheen en het leek net of het de bedoeling was. Daarna aten we een doperwtensoepje met stukjes prosciutto erin en een paar stukjes gebakken zwezerik (want dat vindt G heel erg lekker, en M en ik offerden ons zonder enig bezwaar op). Het hoofdgerecht was gemarineerde lamsbout van de Big Green Egg, met uiensaus en muntolie, want ik blijf natuurlijk eigenlijk Engels, bloemkoolpuree en gestoofde groene kool.

jellyAl met al was ik best tevreden met de eerste drie gangen, maar het meest gelukkig was ik met het dessert. Naast eten, koken en de politiek, houden G, M en ik namelijk ook ontzettend veel van gin and tonics, en het leek me een mooi plan om een toetje op basis van deze combinatie te maken. En als ik dan toch bezig was, leek het me nog een veel mooier plan om drie toetjes op basis van deze combinatie te maken: ik maakte gin and tonic-taartjes met Bombay Sapphire, gin and tonic-granita op basis van Sylvius-gin en gin and tonic-jelly met Tanqueray. Ik vind van mezelf dat ik niet zo goed ben in desserts, maar deze waren best geslaagd. Misschien komt het doordat ik de recepten bijna allemaal gewoon op de letter gevolgd heb (alleen de hoeveelheid gelatine in de jelly heb ik aangepast aan de instructies op mijn pakjes gelatine), in plaats van als een culinaire guerrilla lekker mijn eigen gang gaan en dan constateren dat je een boel rokende troep achter je hebt liggen en geen toetjes, maar het maakt eigenlijk niet uit – ik was blij, G was blij en zelfs M (‘niet zo’n toetjesman’) heeft alles opgegeten. Dat de granita eerder slush puppy was geworden was helemaal niet erg, want dat is ook lekker (maar volgende keer doe ik hem eerder in de diepvries), en dat ik nog een jelly over had was geweldig; ik heb ontdekt dat dat het fijnste is wat je kunt eten als je op maandagavond laat uit een vergadering komt. Tenminste, als je mij bent dus. En dat ben ik.

De 10 van woensdag

Ik maak graag verlanglijstjes. Van dingen die ik wil hebben, maar ook van dingen die ik wil doen en zien. Dit zijn de 10 films die ik binnenkort graag wil bezoeken.

  1. If I Stay – ik heb het boek gelezen. En het vervolg. Ik neem zakdoekjes mee.
  2. The Maze Runner – weer een film over tieners die in levensbedreigende situaties in een dystopische maatschappij terechtkomen. Altijd leuk.
  3. Horns – de trailer leek me wel wat, dus ik heb het boek gedownload. En het eerste boek van schijver dezes, maar dat vond ik oprecht upsetting. Dus nu weet ik het niet meer. Maar aan de andere kant: Harry Potter met horens, dat wil ik niet missen.
  4. Of ik ga gewoon naar What If: daar zit Radcliffe ook in, en die is een stuk minder freaky. Al lijkt deze me iets meer een dvd-film. Volgens mij is dit de Four Weddings And A Funeral van 2014.
  5. The Imitiation Game – Nazi’s, codes, Cumberbatch. Ik ben erbij.
  6. Gone Girl – lijkt me spannend. Volgens mijn eigen idiote regels moet ik eerst het boek lezen, maar zelfs daarna lijkt het me spannend.
  7. This Is Where I Leave You – dit was echt een geweldig boek. Ik heb ontzettend veel zin in de film, zeker met deze cast.
  8. The One I Love – al is het alleen al vanwege Elizabeth Moss en mijn Mad Men-obsessie.
  9. A Long Way Down – een Nick Hornby-verfilming. Mooi boek, goeie cast, en waarschijnlijk de vrolijkst mogelijke film over een zelfmoordclubje.
  10. Serena – in het licht van het feit dat American Hustle een van mijn lievelingsfilms aller tijden is en zowel Jennifer Lawrence als Bradley Cooper in Serena zitten, lijkt me dit wel wat. Ik snap geen moer van de trailer, dus dat is reden te meer om de film te gaan zien.