Krant,  Schrijven

Mijn eigen ikje

Ik ben een Volkskrant-lezer, maar ik ben op 2 andere kranten geabonneerd (beide via de iPad overigens): het Leidsch Dagblad, voor het regio-katern (je bent raadslid of je bent het niet, en ik ben het wel, en dat schept verplichtingen), en de NRC. Nou is dat natuurlijk een prachtkrant, maar ik lees hem eigenlijk in de praktijk niet zo vaak. Ik ben gewoon geen avondkrant-mens, dan kijk ik liever naar het journaal. De rubriek waarin lezers in 120 woorden iets beschrijven uit hun dagelijks leven, het zogeheten Ikje, lees ik wel met veel plezier, en daar hoef je niet eens de krant voor te hebben, want ze staan gewoon op internet. Onlangs heb ik zelf ook een Ikje naar NRC gestuurd. Anders dan de Volkskrant, die een bevestiging van ontvangst en indien nodig een keurige afwijzingsmail stuurt, staat het NRC kennelijk volledig boven communicatie met de enthousiaste lezer die ook een bijdrage wil leveren: ik weet niet of mijn eigen Ikje in goede orde is aangekomen, maar inmiddels vermoed ik dat ze het niks vonden, niet omdat ik daarvan bericht heb gekregen, maar gewoon, op basis van de feiten. Mijn Ikje is niet geplaatst. Nou ja, you win some, you lose some. En in mijn geval plaats je hem dan gewoon op je blog. Zo, gepubliceerd.

Spiraaltje

Meestal spaar ik kleine klachten op voor als ik me om iets groots gedwongen zie een afspraak te maken bij de huisarts. Toen ik de doktersassistente belde omdat ik vreselijke rugpijn had, zei ik vervolgens: “ik heb een bobbeltje op mijn been, een dubieuze moedervlek op mijn gezicht, en ik heb een nieuw spiraaltje nodig.” “Waar laat u meestal een spiraaltje plaatsen?” vroeg de assistente. Ik was even stil en dacht na over hoe ik mijn antwoord het best kon formuleren. “Het is alweer een tijdje geleden,” zei ik, “maar er is toch eigenlijk maar één plek om zo’n ding te zetten?” Nu was zij even stil, maar uiteindelijk zei ze: “Ik bedoelde: in het ziekenhuis of bij de huisarts?”