#selfiemuseum

Het wordt weer eens tijd voor 5 nieuwe zalen van het selfiemuseum. In een stukje in de Volkskrant las ik dat er musea zijn die het maar irritant vinden dat mensen daar de hele tijd foto’s van zichzelf maken met kunst op de achtergrond, en hoewel ik daar op zich wel begrip voor op kan brengen, is dit gewoon een hobby van me. Dus met excuses aan de hele sector: de volgende portie museumselfies.

Zaal 11: Beelden in Leiden, Leiden (waar anders?)
selfiemuseum1

Elke zomer wordt de Hooglandsekerkgracht in Leiden omgetoverd tot openluchtmuseum, als de tentoonstelling Beelden in Leiden daar neerstrijkt. Dit jaar hadden veelbelovende jonge kunstenaars de gelegenheid gekregen een werk te maken van beton, en die beloftes hebben ze ruimschoots waargemaakt: ik zag een prachtig bed, dat er zacht uitzag, maar natuurlijk hard was, en waarin de afdruk van een slaapster te zien was, en een ontzettend mooie combinatie van een boom met beton. De selfie maakte ik met het werk van Jimi Kleinbruinink, dat ‘Aan de andere kant van de nullijn’, omdat ik het mooi vind en omdat de kunstenaar zelf zo trots op zijn werk was dat ik er zelf blij van werd. Ik krijg niet zo vaak de kans om een kunstenaar in het wild te zien, dus dit was heel bijzonder.

Zaal 12: ‘Leve de mens’, Rijksmuseum Volkenkunde, Leiden

selfiemuseum2

Tijdens de Museumnacht hebben M en ik een deel van deze prachtige fototentoonstelling van Jimmy Nelson gekeken, en toen hebben we ook een lezing van hem gehoord over de totstandkoming van de foto’s en het hele project dat erachter ligt. Het leek me wel een tentoonstelling om een keer met B heen te gaan, want hoewel hij niet van musea houdt, houdt hij wel van fotografie. Ook de tweede keer was dit heel mooi om te zien; ik ben zelf helemaal niet zo’n reizer, maar op deze manier kan ik moeiteloos de hele wereld rond gaan. Er waren foto’s van allerlei mensen, die allemaal op een prettig afstandelijke manier zijn gefotografeerd, waardoor ze voor mijn gevoel heel trots en zelfbewust op de foto stonden. De selfie maakte ik met een paar ontzettend koude Russen, want die vond ik het mooist.

Zaal 13: de Lakenhal, Leiden

selfiemuseum3

Voor de leden van de commissie Werk en Middelen, waar ook ‘mijn’ cultuur onder valt, was een uitgebreid inwerkprogramma cultuur op touw gezet: we begonnen met een rondleiding door de Lakenhal, vervolgens waren we allerlei presentaties over wie precies wat betekent voor cultureel Leiden, en tot slot mochten we rondkijken in het nog lang niet voltooide popcentrum Gebr. De Nobel. Een mooie manier om ons op het deels nieuwe, deels al lang bestaande cultuurkwartier van de stad te oriënteren. De collectie van de Lakenhal had ik onlangs nog bekeken, maar er was een nieuw schilderij, een echte selfie van Jan van Mieris. En ja, daar wil je dan als verstokt museumselfie-maker natuurlijk mee op de foto…

Zaal 14: het Mauritshuis, Den Haag

selfiemuseum4

Ter gelegenheid van mijn verjaardag had ik een rondleiding door het vers geopende Mauritshuis geboekt – dat leek me weer eens wat anders dan een etentje aanbieden en het was ook wel handig, want op het moment dat het tijd was om de uitnodigingen te versturen, had ik nog behoorlijk last van de hernia, en waar ik niet zeker wist of ik voor 15 man zou kunnen koken, dacht ik hoe dan ook mijn karkas wel door een museum te kunnen slepen. We hebben alle hoogtepunten gezien: Gezicht op Delft, het Meisje met de parel, het Puttertje, de fantastische lift, de Anatomieles van professor Tulp en het jongetje met de vieze gele tanden (dat is een schilderij van Frans Hals en dat heet helemaal niet zo). Ik vond het erg fijn weer eens in het Mauritshuis te zijn, en het is prachtig verbouwd. En de selfie? Die heb ik gemaakt voor Suzanna van Rembrandt. Want ik heet ook Susannah. En ik ben op dezelfde dag jarig als Rembrandt, dus eigenlijk is dit een driedubbele selfie.

Zaal 15: het Mauritshuis, Den Haag

selfiemuseum5Een week na het bezoek met de vrienden, heb ik ook met mijn moeder in het Mauritshuis afgesproken. Dat stelde zij voor, en het leek me wel een mooi plan om alles wat ik tijdens de rondleiding had geleerd in te zetten om indruk te maken op mijn moeder met allerlei interessante weetjes over de kunst. Ik was even vergeten dat mijn moeders aanpak van musea anders is dan die van anderen (en dan vooral anderen die geen familie van ons zijn, want ik neig ook die kant op): voordat we naar binnen gingen liet ze me weten welke schilderijen ze wilde zien, en ik kon mijn verse kennis van het Mauritshuis vooral inzetten om ons in een zo efficiënt mogelijke route langs haar keuzes te manoeuvreren. Gelukkig kon ik haar nog wel tot een selfie verleiden bij het Meisje bij een kinderstoel van Govert Flink – en ze wilde zelfs meedoen met de dikke wangen-show. Want in dat opzicht zijn we ook familie.

 Het museumselfie-project is nog lang niet afgerond en ik zal van alles wat ik bezoek verslag uitbrengen door een foto van mijn harses voor een kunstwerk van onschatbare waarde te plakken. Waarvoor bij voorbaat excuses.