Dieet,  Gezeur

Weegschaal

Mijn weegschaal is stuk. Dat komt niet doordat ik er op ben gaan staan en hem met mijn enorme gewicht stuk heb gemaakt, want dat valt ondanks mijn neuroses allemaal best wel mee, maar door een lekkage in de badkamer. Toen ik zaterdagochtend beneden kwam om me voor te bereiden op een weekend yoga, bleek dat ik eerst even mocht dweilen. De wastafelkraan lekt al 2 jaar, tenminste, als je hem niet op een heel specifieke wijze dicht doet, en hoewel ik regelmatig denk ‘Misschien moet ik daar eens iemand over bellen’ komt het er in de praktijk gewoon niet van. Tenminste, niet totdat ik een keer als het helemaal niet schikt natte voeten krijg. Maar goed, het water was snel weg, maandag kwam de loodgieter en volgende week krijg ik een nieuwe kraan, dus op zich was er niks aan de hand. Behalve dan dat mijn hypermoderne superprofessionele weegschaal niets meer doet. Als ik erop ga staan blijft het scherm op zwart staan, en mijn optimisme ten aanzien van de genezing blijkt misplaatst: waar ik dacht dat hij een beetje nat was en moest opdrogen, zal ik nu moeten accepteren dat hij simpelweg verdronken is.

IMG_1242.JPGNou zouden de meeste mensen waarschijnlijk bij het overlijden van hun weegschaal hun schouders ophalen, zich gewoon even niet wegen en te zijner tijd een nieuwe kopen, maar zo werkt dat hier niet. Ten eerste is het aanschaffen van een nieuwe weegschaal, of eigenlijk een nieuwe wat dan ook, bij mij iets waar een flinke aanloop met allerlei beslissingen bij hoort, omdat ik niet meteen weet of ik dezelfde of een andere wil. Er zijn nu prachtige wifi-weegschalen op de markt, die onmiddellijk ieder gewichtsverschil doorseinen naar mijn iPhone, zodat ik op ieder moment van de precieze staat van mijn lichaam op de hoogte kan zijn – ik vermoed dat ik best graag zo’n weegschaal wil, maar ik weet het niet zeker. Op zich zou ik er best nog even over na kunnen denken, maar dat brengt me dan op het tweede punt: ik weeg me elke dag. Minstens een keer. Er waren tijden dat ik de resultaten van die dagelijkse weging in een boekje schreef, maar ik ben daar een beetje in afgekickt, dus nu doe ik het alleen op maandag. Het opschrijven dus, het wegen doe ik nog steeds. Maar nu niet meer dus, want mijn weegschaal geeft geen sjoege, en ik tast nu volledig in het duister over de invloed van de maaltijd van gisteravond op mijn gewicht. Ergens weet ik ook wel dat het verstandig is om op deze manier even gedwongen cold turkey te gaan, dus ik ga proberen om even geen nieuwe weegschaal te kopen en hoe ik me over mezelf voel in plaats van wat er voor getalletjes in de display staan als uitgangspunt te nemen. En een collega vroeg me vandaag of ik was afgevallen – volgens mij is het enige wat ik kwijt ben een weegschaal, maar goed, het werkt kennelijk.