Maandelijks archief: oktober 2014

3D

Soms vind ik het leuk om zomaar iets te leren. Ik kan ook erg genieten van Wiki-surfen: als er, meestal tijdens het TV-kijken, bij mij een vraag opkomt, dan achterhaal ik het antwoord via Wikipedia en klik ik vervolgens verder op allerlei interne linkjes, totdat ik aan mijn behoefte aan zinloze kennis heb voldaan. Dat kan overigens wel even duren, maar nu weet ik bijvoorbeeld wel dat John Taylor, de mooie basgitarist van Duran Duran, vroeger Nigel heette en heel lelijk was. Toen ik van yogavriendin M een cadeaubon kreeg van iFabrica, een open werkplaats voor creatievelingen, waar zij werkt, heb ik ook met veel plezier naar het cursusaanbod gekeken – want alles wat zij daar aanbieden, kan ik niet. Een deel van het aanbod viel wat mij betreft gelijk af, niet omdat ik het niet leuk vond, maar omdat ik een ontzettende kluns ben, en ook de neiging heb om dingen die ik niet ken te willen aanraken of eraan te likken, hetgeen in het verleden geresulteerd heeft in prachtige snij- en brandwonden (ja, ook aan mijn tong), zodat het me nu verstandig leek om de cursus lasersnijden of lassen even aan me voorbij te laten gaan.

IMG_2066.JPGIk koos voor 3D-printen. We hebben op school 2 van die printers staan, dus het leek me misschien ook wel iets waar ik in de toekomst plezier van zou kunnen hebben, en ik vind de gedachte dat je iets in een computer invoert, op ‘print’ ramt en dat er dan iets met 3 dimensies uit een printer komt oprecht fascinerend. De cursus werd gegeven door Peggy Bannenberg, die prachtige sieraden maakt met 3D-printers, en het was heel informatief. Ik had niet verwacht dat ik in zo een korte tijd zoveel over software zou leren, maar dat heb ik wel: ik weet nu dat je een 3D-ontwerp kan tekenen (en met ‘je’ bedoel ik ‘men’, ik kan helemaal niks in dit kader) of kan halen van Thingiverse (online shoppen is altijd meer mijn stijl geweest), dan moet je het inlezen in Cura, dan zijn er een miljard instellingen die je kan bepalen, dan moet de Ultimaker voorverwarmen, dan gaat er materiaal in, het ontwerp gaat op een SD-kaart, de kaart in de Ultimaker en dan is het tijd om te printen. We hebben een blokje met een blokje eraan geprint, en daarna heb ik een ring geprint, en ik heb 2x 20 minuten ademloos naar de printer zitten staren. Wat een wonder. Ik heb geen idee hoe en of ik dit ooit in mijn dagelijks leven ga inzetten, maar ik vond het prachtig om een keer mee te maken. En nu heb ik een zelfgeprinte ring, en dat kunnen niet veel mensen zeggen!

IMG_2073.JPG

De 10 van woensdag

In april plaatste ik een lijstje van de 10 gins die ik op dat moment in huis had. Inmiddels heb ik er 25, of 30, afhankelijk van of ik een geweldige mix-je-eigen-gin-set die ik van N heb gekregen tel als 1 of als 6 flessen. Een deel van dat indrukwekkende aantal is nog steeds het oorspronkelijke lijstje, maar ik heb een paar mooie nieuwe die makkelijk een nieuw lijstje kunnen vormen.

  1. Zuidam Dutch Courage – wat een prachtige naam voor een gin. Hij is een beetje scherp, maar niet op een onaangename manier. Meer dat je weet dat je gin aan het drinken bent.
  2. Spring Gin – gekocht in Antwerpen, bij de SIPPS Cocktail Bar, die wordt gerund door Manuel Wouters (de schrijver van mijn nieuwe standaardwerk ‘It’s gin o’clock’) en die deze gin zelf ontwikkeld heeft. Het is een ontzettend lekkere gin: heel fris en met een lichte dennensmaak. Het enige nadeel is dat ik hem alleen in Antwerpen kan krijgen, omdat de fancy apothekersfles niet lekproof is. Ik ben er dus heel zuinig mee.
  3. Filliers Tangerine Seasonal Edition – volgens mijn andere standaarwerk ‘Gin & Tonic’ is dit een heel beperkte limited edition, maar bij een van mijn leveranciers, Wines & More, stonden gewoon twee flessen. Je proeft de sinaasappel en mandarijn, maar wel zonder dat je het gevoel krijgt dat je een Breezer aan het drinken bent. Ik heb ook de gewone Filliers staan, trouwens, die is ook lekker, en qua zijspoor schijnt Filliers een indrukwekkende advocaat te verkopen.
  4. Tanqueray Rangpur Gin – de rangpur is de liefdesbaby van een mandarijn en een citroen, en die smaakt erg goed in een gin, kan ik vertellen. Dit is een aangenaam zachte en een beetje een bloemige gin, en daar word ik best blij van.
  5. Professor Cornelius Ampleforth’s Bathtub Gin – een verjaardagscadeau van B, en heel bijzonder: het is een gin die wordt gemaakt in de stijl van de gin die tijdens de drooglegging werd gemaakt, en hij heeft een heel aparte, licht medicinale smaak, die wordt versterkt door de verpakking van de fles (bruin papier).
  6. Nordés Gin – nog een Spaanse. Net als de Gin Mare een gin die totaal anders smaakt dan de Engels-achtige. Deze smaakt, gek genoeg, een beetje naar zonnebrandcrème, maar dan op een goede manier. Ik heb er niet altijd trek in, maar als ik er wel trek in heb, is er geen andere die zou kunnen voldoen. Een verjaardagscadeau van M. Dank u zeer.
  7. Warner Edwards Harrington Dry Gin – ook in Antwerpen gekocht, een prijswinnende gin op de San Francisco World Spirits Competition (waarom ben ik daar niet geweest?). Lekker bloemig, maar niet te. Ik zou hem zeker ook een prijs geven.
  8. Mombasa Club Gin – een echte koloniale gin, nagemaakt volgens het recept voor de Britse kolonisten in Kenia. Nu is hij gelukkig voor iedereen weggelegd. Hij is erg kruidig en een beetje bitter, maar dat mag de pret niet drukken. Ook deze komt uit Antwerpen overigens.
  9. Tarquin’s Handcrafted Cornish Dry Gin – een cadeau van G, dat hij persoonlijk voor me heeft meegenomen uit Cornwall. En ik durf hem niet open te maken, dus ik kan niet vertellen hoe hij smaakt. Straks valt ineens de bom en dan weet ik het nog niet. Hoogste tijd om de dag te plukken, lijkt me.
  10. Ferdinand’s Saar Dry Gin – ook een verjaardagscadeau (van J & P – ik heb echt heel fijne vrienden, die precies weten wat ik wil hebben). En ook hier geldt: ik heb hem nog niet geproefd. Er zit namelijk een kurk in die ik er met de kurkentrekker uit moet halen, en dat durf ik niet, want straks breekt hij en dan heb ik niks. Of moet ik de hele fles leegdrinken. Dat zou wel een mooie avond opleveren. Hmm.

Soep maakt alles beter

Ik heb een neiging tot obsessief gedrag. Dat kan uiteenlopen van het verzamelen van spullen (een bepaald merk nagellak dat ik ineens ontdek en dan compleet wil hebben), via series (als ik geen volledig rijtje vinkjes bij Netflix heb, word ik gestresst), langs het maken van to do lists en andere lijstjes (dat behoeft hier geen uitleg vermoed ik) tot eten. Hoewel ik altijd op dieet ben, ben ik geen obsessief lijner (mijn moeder zei een keer tegen me dat ik niet de discipline heb voor een eetstoornis, bedankt ma), maar ik kan wel enorm geïnteresseerd zijn in bepaalde vormen van eten. In de zomer loop ik als een junkie rond op zoek naar kersen, en dat zijn dan niet zomaar geïmporteerde kersen uit Spanje, hoewel die ook prima zijn en je daar geen tweede hypotheek voor hoeft af te sluiten, nee, het moeten dan Hedelfingers zijn, en dan het allerliefst uit Bemelen, want daar zijn ze het lekkerst. Als de kerstcollectie van Tony’s Chocolonely uitkomt, koop ik altijd alle drie de smaken, ook al weet ik bij voorbaat dat ik er minstens een eigenlijk niet lekker vind (banaan-walnoot bijvoorbeeld), maar alleen de twee repen die ik daadwerkelijk wil eten proeven is voor mij gewoon geen optie. Op het moment kan ik de dag niet beginnen als ik niet 4 speltrijstwafels met pindakaas heb gegeten, maar dat kan ieder moment overgaan voor een nieuwe voedselobsessie. Want zo ben ik.

IMG_2012.JPGEen constante factor in mijn leven is soep. Ik vind dat zo prachtig. Het maakt me eigenlijk niet eens uit wat voor soep het is, met uitzondering van Cup-A-Soup, want dat is gewoon kokend water met zout en poeder dat naar tomaat zou moeten smaken. Als ik ergens zit en ik heb een grote kom met warme soep voor me, dan ben ik gelukkig. Ik heb op Twitter de hashtag #soepmaaktallesbeter geactiveerd, en daarmee doe ik verslag van mijn soepactiviteiten. Het is er nog net niet helemaal het seizoen voor, want het ideale soepweer is net een paar graden kouder dan nu, maar ik ben vast begonnen met soep eten en zelfs met soep maken. Ik heb niet echt een recept voor soep, wat ik altijd doe is ui in blokjes snijden, fruiten, eventueel met knoflook, daar dan een berg groente bij doen, bouillon en dan pureren met slagroom erbij. En dan eventueel nog andere fancy ingrediënten. Als de groente pompoen is, dan is de soep lekker met blauwe kaas, of zonder blauwe kaas maar dan met verse gember, koriander en chiliolie. Als ik broccoli gebruik, doe ik er graag brie doorheen. Laatst maakte ik truffelvelouté (met heel veel champignons en een half potje truffeltapenade) en vandaag maakte ik van restjes uit de koelkast soep van pastinaak en meiraap. Straks ga ik naar buiten en dan zorg ik dat ik het goed koud heb – en dan zal ik weer even aan den lijve ondervinden hoe soep inderdaad alles beter maakt.

Zondag zindag

Even de week evalueren – en omdat ik van categoriseren houd, doe ik het nu op basis van zintuigen!

Proeven: gisteren kocht ik op de markt iets wat geafficheerd werd als ‘Italiaanse groente’. Het bleek familie van de broccoli, cime di rapa, en het was erg lekker. Nou maar hopen dat de firma Kruts het vaker heeft.

Horen: ik ben naar een lezing geweest, van M, in Amsterdam. Hij sprak over de slag bij Cannae en het was voortreffelijk. Maar ik ben niet anders gewend van hem!

Ruiken: op mijn verzoek kocht B bij de duty free op Schiphol een luchtje voor me: Sahara Noir van Tom Ford. Daarmee heb ik de herfst en de winter tuk – wat een zware wierookgeur. Heerlijk.

Zien: het schilderij van Lou Reed door Peter Donkersloot dat ik besteld heb is klaar, en ik heb het gisteren met J opgehaald in Amsterdam. Het is prachtig.

Voelen: het was een mooie herfstvakantie, bijna iedereen was op vakantie behalve ik, maar daar had ik ook geen zin in. Voordeel van de enige achterblijver zijn is dat niemand iets van je wil. En daar ben ik dan weer erg ontspannen door geworden.

De zindag is geïnspireerd op de Friday Roundups op de blog van Rosie Molinary, die die weer geïnspireerd heeft op die van Teacher Goes Back to School, die die ook weer op iemand geïnspireerd heeft. Maar op het internet is uiteindelijk niemand origineel.

Ome Elvis

Woensdagavond ben ik voor de tiende keer naar een concert van Elvis Costello geweest. Ik ben al fan sinds mijn vader voor mij een tweedehands cd van hem voor me kocht (Spike). Inmiddels heb ik zijn werk compleet, soms dubbel (op lp en cd), misschien hier en daar zelfs driedubbel (mp3), en als Ome Elvis ergens optreedt, dan doe ik mijn best om erbij te zijn. Gelukkig heb ik M ook weten te overtuigen van de kwaliteit van ’s mans muziek, dus ik hoef niet alleen te gaan, en of het optreden nu in Utrecht, Groningen of Amsterdam Bijlmer is, wij zijn erbij. Alleen de optredens op het North Sea Jazz Festival slaan we over, want voor jazz voelen we ons nog te jong. Dit concert was gelukkig gewoon in Amsterdam, in Carré, een locatie die Costello minstens twee keer eerder (want toen was ik erbij) wist te inspireren om extra goed zijn best te doen. En zo ook deze keer. Het publiek was razend enthousiast, maar mocht van de organisatie geen foto’s maken, wat tot gevolg had dat het personeel van Carré zich de benen uit de kont liep om tegen mensen te zeggen dat de camera’s uit moesten.

IMG_2008.JPGOp mijn lijstje van allermooiste nummers van wie dan ook staat ‘I want you’ op nummer 1, dus ik kan er altijd erg van genieten als dat live gezongen wordt. In de Heineken Music Hall heeft Costello het weleens zonder enige versterking gezongen, en dat vind ik geloof ik de mooiste versie, maar zoals hij het nu ten tonele bracht, met een gitaar met allerlei effecten, was het ook heel goed te doen. Het was sowieso een echt solo-concert: hij stond helemaal alleen op het podium, met als enige ondersteuning een man die eens in de zoveel tijd een andere gitaar voor hem neer kwam zetten. De andere Elvis zong bijna twee en een half uur lang van alles. Zijn grootste hits, zijn minder grote hits, zijn liedjes die bijna niemand kent. En ook een paar nieuwe nummers. Tot mijn spijt, maar niet die van een groot deel van het publiek, kregen we ook ‘Good year for the roses’ en, hoewel hij had gezworen het nooit meer te zingen, ‘She’. Maar ik vond het hoe dan ook weer geweldig. Ik weet dat zijn stem niet de mooiste is, maar ik geniet ervan. Niet alleen van hoe hij zingt, maar ook van wat hij zingt, en van wat hij vertelt. Het is moeilijk aan te geven welk nummer ik het mooist vond, want ik vond vooral de totaalervaring zeer de moeite waard. Volgende keer zijn we er zeker weer bij!

IMG_1998.JPG

(De foto is stiekem gemaakt tijdens de toegift. Sorry, Carré. Het was sterker dan ik.)

De 10 van woensdag

Omdat een vakantie geen vakantie is als ik er geen to do lijstje van heb gemaakt: de 10 dingen die ik in de herfstvakantie wil doen.

  1. Een dagje sauna met M. Massages, facials, noem maar op. Zondag gedaan.
  2. Naar minstens 1 film. Gisteren The 100 foot journey gezien, misschien bezoek ik vrijdag nog een film.
  3. Minstens 1 museum bezoeken. Gisteren was ik in Boijmans, dus die is ook in the pocket.
  4. De skireis die ik in december met vrinden ga maken coördineren. Helmen, schoenen, ski’s en lessen zijn geboekt voor degenen die daar gebruik van willen maken. Voor mezelf heb ik een e-reader, een trui met een ijsbeer erop en een rok met pinguïns geregeld. Nu nog even de rekening betalen en we zijn er helemaal klaar voor.
  5. Weer gaan hardlopen. Dit heb ik een tijdje gedaan, en het heeft een heel gunstig effect op mijn gewicht. En ook wel een beetje op mijn energieniveau. Ik heb dus weer eens de Couch to 5k-app gedownload, en ik heb deze week al 2 sessies van week 1 gedaan. Ik kwam verder dan de vorige keer in week 1, dus ik vind ineens dat het allemaal wel meevalt met die slechte conditie. Maar ik blijf volhouden.
  6. De achterstallige mail doen. Geen glamour, geen sensatie, maar hard nodig. Er zijn mensen die op het antwoord op een vraag zitten te wachten. En ik heb het antwoord. Ik ben nu op de helft van de inbox.
  7. Naar het concert van Elvis Costello. Vanavond!
  8. Naar de lezing die M houdt in het kader van een congres dat hij mede-organiseert. Vroeger, toen ik nog wetenschapper was (mijn proefschrift is inmiddels via de koelkast naar de diepvries gegaan, alwaar het door een ijsmonster is opgegeten), had ik het hele congres bijgewoond, maar dat gaat me nu te ver. Omdat ik zo trots ben op M wil ik hem wel in actie zien.
  9. De floordrobe die ik heb aangericht opruimen en mijn winterkleren activeren. Ik doe straks nog even fase 1, fase 2 is voor het weekend.
  10. Slapen. Heel veel slapen. Ik ben inmiddels zo goed uitgeslapen dat ik voor de wekker wakker word omdat mijn onderbewuste zich verveelt en geen dromen meer kan verzinnen, dus dat gaat goed. Nog een paar nachten vroeg naar bed en ik ben de hele maand november onstuitbaar. En dat is, gezien het drukke programma voor die maand, maar goed ook.

De herfstvakantie gehaald

In een eerdere incarnatie van de school waar ik nu werk (het is een fusieschool, maar zo mogen we het niet noemen, want dan hadden ze een sociaal plan moeten maken, en dat hebben ze niet, dus als het anders heet is dat niet erg) was er nog een rookhok. Dat was een klein kamertje dat naast de echte docentenkamer zat, met een smal raampje waardoor we in contact konden blijven met de niet-rokers. Nou was ik indertijd helemaal geen roker, maar ik had al snel door dat de mensen met wie je echt kon lachen in het rookhok zaten. Niet omdat rokers nou per se de meest hilarische soort zijn, maar ze kunnen wel pauzeren. En de rokers van het Huygenslyceum hadden ook mijn type humor: we konden lachen om de meest ernstige zaken, en om de meest onbelangrijke. Een van de standaardonderdelen van het schooljaar, naast de Do they know it’s Christmas-karaoke bij de Kerstlunch, was het onderdeel ‘Wie haalt de herfstvakantie niet?’. We begonnen met voorspellen bij de ADV (die school had nog een Algemene DocentenVergadering, de nieuwe school heeft een Algemene PersoneelsVergadering, says it all eigenlijk) en meestal kregen we gelijk – degenen die gestresst uit de zomervakantie kwamen kregen het doorgaans zwaar.

Autumn-Leaves-Images

Ik kwam eigenlijk dit jaar tamelijk ontspannen uit de zomervakantie, dus in dat opzicht zat ik helemaal niet in de gevarenzone, maar ik heb wel de neiging om mezelf te overbelasten. En met een leven dat bestaat uit 2 dagen school, raadslidmaatschap, een opleiding tot yoga-docent, een cateringbedrijf dat niet bepaald floreert maar zeker niet dood is, en een app die nog steeds af moet, in combinatie met oudercursussen (elke dinsdagavond tot 21.45), een verhuizing (niet van mij, maar van B, maar die sta ik daarin bij, want zo zijn vrienden), een blog (echt heel leuk, maar het kost wel tijd), een obsessie met cultuur en een relatie, ga je je soms afvragen of er nog mogelijkheden zijn om jezelf te splitsen. Als dat kon, zou ik een Susannah nemen die permanent sliep, zodat de andere Susannah ontzettend veel energie zou hebben voor al die andere dingen. Maar zo werkt het niet. En daarom is het fijn dat ik de herfstvakantie gehaald heb. Nu kan ik mezelf weer een beetje opladen voor de volgende schunnig drukke periode. Want laten we eerlijk zijn: rustig aan doen is niet mijn stijl.

Zondag zindag

Even de week evalueren – en omdat ik van categoriseren houd, doe ik het nu op basis van zintuigen!

Proeven: ik ben verslaafd aan speltrijstwafels met pindakaas. Om het nog erger te maken: biologische pindakaas. Van alle tijdelijke voedselobsessies vind ik geloof ik hipster piepschuim met duur boterhambeleg misschien wel de stomste. Maar goed, vooralsnog functioneer ik er prima op.

Horen: ik wilde de nieuwe cd van De Dijk luisteren. Hij heet Allemansplein. Maar ik ben afgehaakt, tijdens een liedje dat naar mijn perceptie van alles vanuit het perspectief van een hunebed belichtte. Sorry hoor, maar daar ben ik gewoon te gaaf voor.

Ruiken: er ligt weer een imposant geurend stuk kaas in de koelkast. Het is taleggio, en als je de deur open doet, slaat hij je voor je neus. Geweldig. Jammer van alle neutraal smakende dingen in de koelkast, maar dan moeten ze maar niet zo saai zijn.

Zien: ik ben deze week 2 keer naar de film geweest: The Maze Runner (prima, het decor was beter dan het verhaal) en Clouds of Sils Maria (echt schitterend). En ik heb me voorbereid op het LIFF, dus ik heb ongeveer een miljard trailers gekeken – en 10 films uitgekozen om in tien dagen te gaan zien. Ik heb er nu al zin in.

Voelen: ik heb met M de hele dag in de sauna doorgebracht. Beetje badderen, beetje gemasseerd worden, een heleboel chillen. Dat had ik hard nodig. Maar nu voel ik me natuurlijk heel ontspannen.

De zindag is geïnspireerd op de Friday Roundups op de blog van Rosie Molinary, die die weer geïnspireerd heeft op die van Teacher Goes Back to School, die die ook weer op iemand geïnspireerd heeft. Maar op het internet is uiteindelijk niemand origineel.