2 seconds of fame

Het Leiden International Film Festival is een bijzonder event in ‘mijn’ stad. Elk jaar wordt begin november een indrukwekkend aantal mooie (en, ok, soms ook iets minder mooie) films getoond, en ik doe altijd erg mijn best om zo veel mogelijk films te zien. Gek genoeg haal ik er elk jaar net niet een passe-partout uit, want ik moet ook gewoon werken, en cursus geven, en naar yoga, en vergaderen, en soms zelfs slapen, maar ik pak waar ik kan graag een filmpje mee. En dan is het ook best leuk om een keer iets terug te doen, zeker als dat betekent dat dat voor mij een nieuwe ervaring oplevert. Dus toen ik op Facebook een oproep zag voor vrijwilligers om in de trailer van het LIFF op te treden, leek me dat een strak plan, zeker toen ik L zover had gekregen om ook mee te doen. Nadat we ons hadden aangemeld werd er flink heen en weer gemaild: ik was gecast als schoonmaakster, er moest een outfit voor me opgehaald worden, maar ik was toen in Maastricht, en het zou nog weleens 3 uur ’s nachts kunnen worden. Dat het zo laat werd, was niet echt een probleem, het was toch vakantie, en L zou de outfit voor me halen, maar mijn rol zou een uitdaging blijken – zoals M al zei ‘Jij hebt zo weinig ervaring met schoonmaken dat je die rol niet overtuigend kan spelen.’ Gelukkig loste het probleem zichzelf op, want de opnames werden uitgesteld en in de nieuwe versie had ik een andere rol.

IMG_1196.JPGIk mocht namelijk mijn pyjama aan. Ik heb een prachtige sushi-pyjama, die ik voor het eerst gezien heb in een aflevering van Buffy en toen zo graag wilde hebben dat ik zo’n beetje het hele internet heb afgezocht tot ik hem gevonden had. Het verhaal van de trailer was dat een meisje op weg naar huis een jongetje in een wit pak met een trompet ziet en achter hem aan loopt. Al gauw volgen allerlei mensen, onder wie dus ik en L, tot ze uiteindelijk in de bioscoop aankomen, alwaar ze natuurlijk gaan genieten van het aanbod van het LIFF. De trailer duurt 1.13, maar ik had niet beseft hoeveel uur filmen daarvoor nodig zijn: wij zijn met een grotere groep een hele avond en halve nacht bezig geweest, en de grotere rollen in de trailer de volgende avond weer. En dan zijn er mensen, zoals L, die achteraf niet of nauwelijks in de trailer zichtbaar blijken te zijn, of vooral met hun (overigens voortreffelijke) kont, zoals B, een vriend van L. Maar ik sta erop, met pyjama en al, en ik ben maar liefst 2 seconden in beeld. En wat nu zo mooi is: als ik naar de bioscoop ga in Leiden draaien ze vast die trailer, en dan zie ik mezelf op een groot scherm. Hoe mooi is dat?