39 dingen,  Cultuur

3D

Soms vind ik het leuk om zomaar iets te leren. Ik kan ook erg genieten van Wiki-surfen: als er, meestal tijdens het TV-kijken, bij mij een vraag opkomt, dan achterhaal ik het antwoord via Wikipedia en klik ik vervolgens verder op allerlei interne linkjes, totdat ik aan mijn behoefte aan zinloze kennis heb voldaan. Dat kan overigens wel even duren, maar nu weet ik bijvoorbeeld wel dat John Taylor, de mooie basgitarist van Duran Duran, vroeger Nigel heette en heel lelijk was. Toen ik van yogavriendin M een cadeaubon kreeg van iFabrica, een open werkplaats voor creatievelingen, waar zij werkt, heb ik ook met veel plezier naar het cursusaanbod gekeken – want alles wat zij daar aanbieden, kan ik niet. Een deel van het aanbod viel wat mij betreft gelijk af, niet omdat ik het niet leuk vond, maar omdat ik een ontzettende kluns ben, en ook de neiging heb om dingen die ik niet ken te willen aanraken of eraan te likken, hetgeen in het verleden geresulteerd heeft in prachtige snij- en brandwonden (ja, ook aan mijn tong), zodat het me nu verstandig leek om de cursus lasersnijden of lassen even aan me voorbij te laten gaan.

IMG_2066.JPGIk koos voor 3D-printen. We hebben op school 2 van die printers staan, dus het leek me misschien ook wel iets waar ik in de toekomst plezier van zou kunnen hebben, en ik vind de gedachte dat je iets in een computer invoert, op ‘print’ ramt en dat er dan iets met 3 dimensies uit een printer komt oprecht fascinerend. De cursus werd gegeven door Peggy Bannenberg, die prachtige sieraden maakt met 3D-printers, en het was heel informatief. Ik had niet verwacht dat ik in zo een korte tijd zoveel over software zou leren, maar dat heb ik wel: ik weet nu dat je een 3D-ontwerp kan tekenen (en met ‘je’ bedoel ik ‘men’, ik kan helemaal niks in dit kader) of kan halen van Thingiverse (online shoppen is altijd meer mijn stijl geweest), dan moet je het inlezen in Cura, dan zijn er een miljard instellingen die je kan bepalen, dan moet de Ultimaker voorverwarmen, dan gaat er materiaal in, het ontwerp gaat op een SD-kaart, de kaart in de Ultimaker en dan is het tijd om te printen. We hebben een blokje met een blokje eraan geprint, en daarna heb ik een ring geprint, en ik heb 2x 20 minuten ademloos naar de printer zitten staren. Wat een wonder. Ik heb geen idee hoe en of ik dit ooit in mijn dagelijks leven ga inzetten, maar ik vond het prachtig om een keer mee te maken. En nu heb ik een zelfgeprinte ring, en dat kunnen niet veel mensen zeggen!

IMG_2073.JPG