Concert,  Muziek

Ome Elvis

Woensdagavond ben ik voor de tiende keer naar een concert van Elvis Costello geweest. Ik ben al fan sinds mijn vader voor mij een tweedehands cd van hem voor me kocht (Spike). Inmiddels heb ik zijn werk compleet, soms dubbel (op lp en cd), misschien hier en daar zelfs driedubbel (mp3), en als Ome Elvis ergens optreedt, dan doe ik mijn best om erbij te zijn. Gelukkig heb ik M ook weten te overtuigen van de kwaliteit van ’s mans muziek, dus ik hoef niet alleen te gaan, en of het optreden nu in Utrecht, Groningen of Amsterdam Bijlmer is, wij zijn erbij. Alleen de optredens op het North Sea Jazz Festival slaan we over, want voor jazz voelen we ons nog te jong. Dit concert was gelukkig gewoon in Amsterdam, in Carré, een locatie die Costello minstens twee keer eerder (want toen was ik erbij) wist te inspireren om extra goed zijn best te doen. En zo ook deze keer. Het publiek was razend enthousiast, maar mocht van de organisatie geen foto’s maken, wat tot gevolg had dat het personeel van Carré zich de benen uit de kont liep om tegen mensen te zeggen dat de camera’s uit moesten.

IMG_2008.JPGOp mijn lijstje van allermooiste nummers van wie dan ook staat ‘I want you’ op nummer 1, dus ik kan er altijd erg van genieten als dat live gezongen wordt. In de Heineken Music Hall heeft Costello het weleens zonder enige versterking gezongen, en dat vind ik geloof ik de mooiste versie, maar zoals hij het nu ten tonele bracht, met een gitaar met allerlei effecten, was het ook heel goed te doen. Het was sowieso een echt solo-concert: hij stond helemaal alleen op het podium, met als enige ondersteuning een man die eens in de zoveel tijd een andere gitaar voor hem neer kwam zetten. De andere Elvis zong bijna twee en een half uur lang van alles. Zijn grootste hits, zijn minder grote hits, zijn liedjes die bijna niemand kent. En ook een paar nieuwe nummers. Tot mijn spijt, maar niet die van een groot deel van het publiek, kregen we ook ‘Good year for the roses’ en, hoewel hij had gezworen het nooit meer te zingen, ‘She’. Maar ik vond het hoe dan ook weer geweldig. Ik weet dat zijn stem niet de mooiste is, maar ik geniet ervan. Niet alleen van hoe hij zingt, maar ook van wat hij zingt, en van wat hij vertelt. Het is moeilijk aan te geven welk nummer ik het mooist vond, want ik vond vooral de totaalervaring zeer de moeite waard. Volgende keer zijn we er zeker weer bij!

IMG_1998.JPG

(De foto is stiekem gemaakt tijdens de toegift. Sorry, Carré. Het was sterker dan ik.)