Maandelijks archief: november 2014

Zondag zindag

Even de week evalueren – en omdat ik van categoriseren houd, doe ik het nu op basis van zintuigen!

Proeven: het was een nogal intense IDFA-week, en dat betekent dat ik mijn junkfood-quotum flink heb opgeschroefd: Hema-worsten, colaflesjes, zure wormsnoepjes, chocoladetaart, M&M’s, Autodrop. En straks weer zeuren dat ik dik geworden ben. We zullen zien.

Horen: op Spotify nog steeds de nieuwe plaat van Damien Rice, en thuis vandaag bij het ophangen van het schilderij dat M en ik gekocht hebben (van Lou Reed) de grootste hits van Ome Lou natuurlijk.

Ruiken: ik heb net iets uit een monstertje dat ik gekregen heb op mijn hand gespoten en nu denk ik steeds dat ik moet kotsen. Misschien even checken hoe het heet, dat ik het niet per ongelijk een keer koop. Getver wat een smerige lucht.

Zien: nog steeds heel veel IDFA, maar ik heb ook een nieuwe Netflix-verslaving: Masters of Sex. Prachtige serie, echt een aanrader.

Voelen: het was op school nogal een emotionele week, want 4 van mijn tutorleerlingen bleken in meer of mindere mate ongelukkig. Ik kan dat natuurlijk niet voor ze verhelpen, maar ik doe wat ik kan, en ik trek het me allemaal wel erg aan.

De zindag is geïnspireerd op de Friday Roundups op de blog van Rosie Molinary, die die weer geïnspireerd heeft op die van Teacher Goes Back to School, die die ook weer op iemand geïnspireerd heeft. Maar op het internet is uiteindelijk niemand origineel.

Shopping in cyberspace

Ik kan heel goed winkelen. Er waren tijden dat ik het leuk vond om de stad in te lopen, in allerlei winkeltjes rond te kijken en dan vol trots met mijn aanschaffen naar huis terug te keren. Dat is tegenwoordig anders: ik winkel het liefst online. Dat heeft een aantal redenen. Om te beginnen heb ik gewoon veel minder tijd om uitgebreid rond te wandelen, en online shoppen kan in pauzes, in de bus, tijdens de raadsvergadering en desnoods tijdens de les. Bovendien kan ik om 10 uur een aanschaf klaarzetten, er nog even over nadenken en dan om 1 uur ’s middags tot de aanschaf overgaan. Dat is in winkels lastig – althans, het kan wel, maar dan is de potentiële droomjurk misschien al verkocht, en dan moet ik 2 keer naar een winkel, en ik had dus weinig tijd tegenwoordig. Tot slot heb ik ook wel last van de totale ongeïnspireerdheid waarmee de mensen in sommige winkels mij tegemoet treden. Of eigenlijk, niet tegemoet treden: ze kijken niet op of om als ik de winkel binnenkom, gaan verder met hun superbelangrijke onderlinge gesprekken en hebben ook weinig zin om eventuele vragen over hun producten te beantwoorden.

pakkettenDan is het in de virtuele wereld wel makkelijker: ik heb de onverdeelde aandacht van de virtuele winkelassistent, of althans, zo voelt het, als ik wil weten of ze nog andere maten hebben kan ik dat zo zien, en soms hebben ze zelfs handige suggesties van dingen die ik misschien ook nog zou willen. Een beetje zoals vroeger dus, maar nu kan ik winkelen zonder mijn pyjama uit te hoeven trekken. En de muziek in de winkel is ook veel beter. Als het een beetje meezit is M thuis, zodat hij pakketten aan kan nemen, maar anders haal ik ze wel op, bij de buren of het nieuwste onduidelijke afrekenpunt. Superhandig en supermakkelijk. Maar aan de andere kant: ik vind het wel vervelend voor de lokale winkels. Dat de ketenboekhandels het moeilijk hebben omdat bol.com en Amazon het beter doen dan zij, kan me niet zoveel schelen, maar dat kleine boekhandels van individuele boekenliefhebbers door de ketenboekhandels en de internetgiganten uit de markt gedrukt worden, vind ik minder. In Leiden zijn veel ontzettend leuke kleine winkels, dus ik heb me ook voorgenomen om zoveel mogelijk cadeaus voor de Kerst oldskool offline te kopen. Dan zal ik me dus wel even moeten aankleden, maar dat zij dan zo. Ik heb dan wel heel bijzondere geschenken, en dat is ook wat waard, toch?

Christmas Countdown

Ik ben een enorme Kerst-junkie. Met de Sint heb ik niks, maar rond half november begint voor mij het aftellen tot de Kerst. Daarom elke donderdag een Kerstfilmpje.

Ik stuur eigenlijk elk jaar wel kerstkaarten, omdat ik het leuk vind om ze te krijgen. Maar inmiddels stuurt verder bijna niemand nog kaarten via de post (en NEE, een kloterig plaatje of in elkaar geflanste kerstanimatie via de mail is NIET HETZELFDE), dus ik zou misschien beter een paar kaarten naar mezelf kunnen sturen. Maar goed, Terry Gilliam weet er weer wat moois van te maken.

De 10 van woensdag

In het kader van de 39 dingen die ik wil doen voordat ik 40 word, moet ik 39 kledingstukken weggooien. Dat is op zich helemaal niet zo erg, want aan een boom zo zwaar beladen mist men een, twee pruimen niet, maar ik vind het toch heel erg moeilijk om daadwerkelijk van dingen afscheid te nemen. De eerste 10 dingen heb ik nu dan toch echt afgevoerd – het zijn vooral schoenen, maar er zitten ook wat kleren bij.

  1. Camper schoenen met bandjes. Die hebben eigenlijk nooit lekker gezeten, eerst dacht ik dat ik ze moest inlopen, maar nu lebberen ze inspiratieloos om mijn voeten.
  2. Een paar zwarte basis-pumps met schunnig hoge hakken. Versleten en op, en vervangen inmiddels ook.
  3. Een beige kokerrok van Cora Kemperman. Ik heb een vetvlek erop gemaakt, en toen heel hard geschrobd, maar nu is er een gat in gesleten.
  4. Laarzen van United Nude. Heel mooi, maar ze hebben een smalle hak, en ik kan geen 50 meter buiten de deur lopen ermee of ik moet er een nieuw hakje onder laten zetten. Toen heb ik eenmalig gekozen voor metalen hakjes, maar dat werkte niet, want dat gaf een enorme herrie. Einde liefde.
  5. Een zwart met grijs jurkje van All Saints. Weggegooid wegens irritaties, het had een soort fascinerend drapeer-effect, maar ik bleef steeds achter dingen hangen en dan moest ik het weer repareren. En ineens was ik er klaar mee.
  6. Groene fluwelen schoentjes die ik een keer bij een Chinese winkel in Parijs heb gekocht. Ik had blaren en kon niks anders aan. Maar ze zijn niet zo heel mooi, dus ik draag ze liever niet.
  7. Een zwart en een paars jurkje van Cora Kemperman. Ik koop regelmatig jurkjes met dit model, en die draag ik dan helemaal op. Bij de zwarte kon ik ter hoogte van mijn schouderbladen door de stof heen kijken, bij de paarse zat de slijtage aan de voorkant op borsthoogte.
  8. Grijze suède laarzen. Ik vind grijs suède ontzettend mooi, en deze laarzen kostten heel weinig op eBay, maar dat blijkt te komen doordat ze een beetje mislukt zijn. Hebben nooit lekker gezeten.
  9. Zwarte laarzen van Dolce & Gabbana. Een jaar of 5 geleden voor de helft van de prijs in Amsterdam gekocht, en sindsdien zo vaak aangehad dat ze helemaal kapot waren. Ze zijn al eens aan de zijkant gerepareerd, en de hak is een keer afgebroken. En uiteindelijk kon ik er niet meer recht op lopen, en dat kwam doordat ze uit balans waren geraakt en dat komt niet meer goed.
  10. Een zwarte onderbroek. Versleten. OP DE KONT. Serieus, wat is er mis met mijn leven dat mijn onderbroek op mijn reet verslijt? Ik moet echt iets anders gaan doen.

Afscheidstournee

Voor iemand die beweert niet zo’n fan te zijn van Acda en De Munnik, kom ik tamelijk vaak op concerten van de heren. Eerder was ik al bij De Munnik plays Neil Diamond, en nog eerder zag ik Heimwee naar de hemel, een schitterende voorstelling van Maarten van Roozendaal en Paul de Munnik. Het duo heb ik een keer live gezien, tijdens de theatertournee van Het Heerst, die op zich prima was, maar ik voelde me nog steeds niet geroepen om mezelf een fan te noemen. Dat heeft ook te maken met de liedjes: de soap over Herman en zijn vlucht naar Frankrijk interesseert me geen reet, ik vind dat er een hoog cliché-gehalte in de teksten zit (‘Als je bij me weggaat, mag ik dan met je mee?’ – braak) en elke keer als ik ‘Ik ben mezelf niet en al die jaren nooit geweest’ hoor, raak ik in een soort existentiële crisis, niet omdat ik het zo’n slim gegeven vind dat me aan het denken zet, maar meer uit nijd (Wie was je dan? Moet je misschien niet gewoon accepteren dat de jezelf die je al jaren bent een beetje een eikel is, en niet doen alsof de eikel die je bent losstaat van de held die je had willen zijn? Je bent een eikel, vriend, deal with it.). Daar staat dan weer tegenover dat ik Halve zinnen echt een schitterend nummer vind – al blijkt dat, op basis van dit clipje, ook weer een nummer van De Munnik. Misschien ben ik niet voor 50% fan van Acda en De Munnik, maar fan van 50% van Acda en De Munnik.

IMG_2284.JPGMaar dat zal vanzelf blijken, want Acda en De Munnik stoppen ermee. En al die jaren samenwerking worden afgesloten aan de hand van een reeks al snel uitverkochte concerten in grote zalen (en natuurlijk in het Vondelpark, want daar gaan zoveel liedjes over), en B, N en ik hadden kaartjes voor een van die voorstellingen, in Den Haag. Ondanks al mijn bedenkingen tegen het oeuvre had ik hier heel veel zin in, niet omdat ik, zoals een oude vriend van mij liever naar begrafenissen ga dan naar bruiloften (dan weet je tenminste zeker dat het voorgoed is), maar omdat het me hoe dan ook the end of an era was, en daar wil ik graag bij zijn. Er was een mooi decor, een podium met laagjes en lijsten die in delen naar beneden kwamen en weer omhoog werden getakeld, waarbij het de bedoeling was dat er de sfeer van een soort veranda-concert werd opgeroepen. Ze hadden er echt zin in, er werd vrolijk gekletst tussen de nummers door (het leek spontaan, maar ik vermoed dat het voor een groot deel gescript was) en ze zongen een ruime anderhalf uur hun grootste hits, nummers die minder bekend waren en zelfs wat nieuwe liedjes (er komt vermoedelijk ook nog een afscheid-cd). Halve zinnen was er helaas niet bij, maar dat had ik ook niet verwacht; ze hebben nogal wat liedjes, dus niet iedereen komt aan zijn trekken.

IMG_2279.JPG

Acda zei op een gegeven moment “Wij kunnen vanavond meer hits niet spelen dan de meeste Nederlandstalige bands wel”, en hoewel hij dat onmiddellijk een beetje terugtrok, is het natuurlijk wel zo. De zaal was ook razend enthousiast, vooral als ze de grote hits gingen spelen. En ik kon ook zien dat juist die nummers voor hen als optredend artiest het meest bevredigend zouden kunnen zijn: het publiek is blij, het loopt als een tierelier en ze zinken erin alsof het een makkelijke stoel is. Maar daarmee kon ik me ook goed voorstellen dat juist dat een reden zou zijn om ermee op te willen houden: je wil toch niet nog 30 jaar Het regent zonnestralen zingen en zien hoe elke keer de zaal op dezelfde manier enthousiast is? Er zijn bands zat die dat wel blijven doen, en om de twee jaar op Greatest Hits-tournee gaan, maar ik vind het wel mooi om er gewoon mee op te houden. Soms ben je als duo uitgewerkt, en dan kan je natuurlijk nog jaren je klassiekers blijven recyclen, maar uitstappen en iets anders gaan doen is veel beter dan uitgeblust doorgaan. Kom maar door met die nieuwe projecten!

 

 

Zondag zindag

Even de week evalueren – en omdat ik van categoriseren houd, doe ik het nu op basis van zintuigen!

Proeven: vanmiddag gingen we bokbier eten en bitterballen drinken met F en A. Ik heb drie soorten bokbier geproefd, een blonde, een Amstel en een Korbinian. Het was gezellig en erg lekker.

Horen: in de trein terug van IDFA zaten twee meisjes van een jaar of 19 doorlopend een spelletje te doen door naar hun handen te wijzen en dan te zeggen ‘aapje aapje aapje aapje oooooolifantje aapje oooooolifantje aapje aapje’ (etc). Ik heb het spelletje gezien en het was stompzinnig, en het klonk als de soundtrack van een psychose.

Ruiken: mijn nieuwste nieuwe luchtje heet Molecule01. Het is wel een beetje herfstig en winters, want ik herken er soms een dennenbos in, dus het is zeer toepasselijk bij het huidige seizoen.

Zien: allerlei docs op IDFA, en ook nog wat docs ter voorbereiding. Ik ben weinig thuis, dus ik kan niet zoveel tv kijken, wat ik ook wel een beetje jammer vind. En ondanks dat ik de hele tijd in de bioscoop zit, heb ik heel veel zin om de nieuwe Hunger Games te gaan kijken, of Interstellar. Of nog een keer Pride. Maar goed, dat zijn dingen die ik niet zie, niet dingen die ik wel zie.

Voelen: gisteren was er weer yoga-opleiding, en het ging helemaal niet zo goed. Ik was en ben behoorlijk gedemotiveerd: er is een aantal houdingen die ik maar niet voor elkaar krijg, en dat zou betekenen dat ik ga zakken voor het examen, en dan heb ik dus gelijk zin om meteen te stoppen. Ik hoop maar dat het een fase is, want het zou ergens ook wel zonde zijn om de opleiding hiervoor op te geven.

De zindag is geïnspireerd op de Friday Roundups op de blog van Rosie Molinary, die die weer geïnspireerd heeft op die van Teacher Goes Back to School, die die ook weer op iemand geïnspireerd heeft. Maar op het internet is uiteindelijk niemand origineel.

Psst

Woensdag was ik een Psst. Dat klinkt een beetje vreemd, maar ik vond het eigenlijk wel een mooi gegeven. Via Facebook werd ik geattendeerd op een project van Margje, een blogster, die op dieet is en daar wel wat steun bij kan gebruiken. Ze zocht daarvoor voor elke dag een andere helper, die haar dan op de een of andere manier zou coachen. Om dat een jaar te doen heb je natuurlijk meer mensen nodig dan je in je vriendenkring hebt, tenzij je bijvoorbeeld op een school werkt en leerlingen inzet, dus iedereen die wilde kon zich aanmelden. En dat leek mij wel wat: ik voel best sympathie voor de gedachte dat het makkelijker is om je aan je dieet te houden als je een beetje steun krijgt, en ik weet uit ervaring dat het voor de mensen in je directe leefomgeving eigenlijk een beetje boring is dat je aan het lijnen bent, dus die kunnen het echt niet constant opbrengen om je elke dag actief te ondersteunen. En zelfs voor je indirecte leefomgeving is het heus niet altijd even interessant: als ik op Facebook teveel statusupdates van een bepaald persoon zie over haar succesvolle dieet, vind ik dat best vermoeiend, laat staan als alle posts, dus ook die over het weer, naar dat dieet toegedraaid worden. Maar Margje heeft het dus ge-outsourced, en een eendagscoachingstraject vond ik dus wel een mooi project.

HowsTheDiet

Psst betekent Privé Sponsor Steun en Toeverlaat, en dat zijn rollen die ik graag speel. Ik had een uitgebreide instructiemail gekregen, waarin allerlei mogelijkheden ter ondersteuning stonden. Zo kon ik haar bellen, mailen, Tweeten of What’s Appen, maar met haar gaan wandelen of via Skype samen meedoen aan Nederland in Beweging behoorden ook tot de opties. Ik wist al een tijdje dat 19 november mijn dag zou zijn, en ik had natuurlijk weer allerlei woeste plannen, maar bij mij is de realiteit vaak een beetje een teleurstellende versie van hoe ik me dingen in mijn hoofd voorstel, dus mijn ideeën over het opsturen van allerlei pretpakketten, bladen met yoga-houdingen en op maat geschreven recepten zijn in de conceptfase blijven hangen. Live contact was sowieso niet mogelijk – ik had een heel volle dag en zij woont ver weg. Dus ik heb een vrolijk enthousiasmerend kaartje gestuurd, waarbij ik haar opriep om vooral te kijken naar wat ze wel bereikt heeft (het ging even niet zo goed met het dieet namelijk), een sms-je waarin ik schreef dat ik die ochtend was gaan hardlopen en het rondje aan haar had opgedragen en later nog een berichtje over dat ik naar Acda en De Munnik was geweest (daar valt niemand van af, maar het was wel zo). Ik weet niet of dat nou per se een heel extreem effect op een dieet heeft, maar het kwam uit een goed hart. En weten dat er iemand aan je denkt is altijd fijn, toch?

Christmas Countdown

Ik ben een enorme Kerst-junkie. Met de Sint heb ik niks, maar rond half november begint voor mij het aftellen tot de Kerst. Daarom tot 25 december elke donderdag een Kerstfilmpje.

Uit de tijd dat George Michael nog hetero was. Althans, dat zei hij. Het gaat mij hier vooral om het clipje, want ik dacht altijd dat het nogal stompzinnig was opgezet, tot een vriend, die stevig in de narratologie zit en dus dingen ziet die anderen niet zien, me wees op de centrale rol die de broche inneemt in de clip: George heeft hem last Christmas aan haar gegeven, maar dat zien we pas als George op het revers van Andrew de broche ziet, want zij heeft hem kennelijk weer doorgegeven (de slet!) aan haar nieuwe vriend. Alleen in de jaren ’80 droegen zichzelf respecterende heteromannen broches. Hoe dat zij, de broche triggert een flashback. De clip als zodanig is ook een flashback. Moonboots, bontkragen, big hair. Fabulous.

De 10 van woensdag

Al met al vind ik dat 2014 een behoorlijk productief jaar is geweest. Maar het kan altijd beter, dus met nog ruim een maand te gaan hier de 10 dingen die ik nog wil doen in 2014.

  1. Naar het Stedelijk Museum Schiedam. De tentoonstelling van Herman de Vries lijkt me schitterend.
  2. Een Thaise massage.
  3. Een fancy hotdog eten bij The Fat Dog in Amsterdam. Of misschien wel gewoon 2.
  4. Naar de Markthal in Rotterdam.
  5. Een sneeuwpop maken.
  6. Buikspek maken op de Big Green Egg.
  7. Mijn supermooie schoenen van United Nude, die ruim een jaar geleden echt onmisbaar leken in mijn leven, maar die ik sinds de aanschaf precies NUL keer aan heb gehad, een keer aantrekken. En ermee naar buiten en complimenten incasseren.
  8. Interstellar zien in de bioscoop. Nog even ergens 3 uur vandaan halen, maar dat moet lukken.
  9. Een gintonix maken met Ferdinand’s Saar Dry Gin – de fles die ik niet open durf te maken.
  10. 3 weken recepten voor spooons schrijven. Ik wil die app echt afhebben. Zodat B en ik aan gave dingen kunnen gaan werken.

De inspiratie voor dit lijstje heb ik ontleend aan het 50 days to 2015 workbook van de Self Help Hipster. Een aanrader.

Zwarte Piet

OK, OK, ik begrijp het. In het huidige klimaat van mensen die vinden dat je overal iets over mag vinden, zelfs als je niks vindt, maar dan moet je gewoon harder roepen, kan ik, als bijna professioneel meningshebber, eigenlijk gewoon niet achterblijven. Dus hoewel het debat over Zwarte Piet me geen ene (zwarte, witte of regenboog-) kont kan interesseren, wordt het misschien toch wel tijd om me in het strijdgewoel te storten. De belangrijkste reden dat de discussie mij niet zo kan boeien, is dat ik de centrale vraag (is de manier waarop de assistent van Sinterklaas wordt vormgegeven racistisch?) gewoon geen discussie waard vind: als je iemand die blank is pikzwart schminkt (dus niet een ook maar enigszins oprechte huidskleur), daar dikke rooie lippen op kwast, hem gouden oorringen door de lellen slaat en dan verwacht dat hij alles draagt voor de Grote Blanke Man Met De Staf, dan hoef je over de vraag of dat wellicht een verouderde, stereotyperende en denigrerende manier om mensen af te beelden niet heel lang te praten. En dan hebben we het nog niet eens over die achterlijke pofbroek, want die is gewoon wreed.

gollywog_1290023aDat Zwarte Piet oorspronkelijk zwart is omdat hij door de schoorsteen ging: ik geloof het zo, maar dat verklaart die lippen niet. En dat hij soms ineens met een Surinaams accent praat. En het kroeshaar. Ik kan van 6 december tot de volgende intocht van de Sint doorlopend door een schoorsteen op en neer gaan, maar al die secundaire rassenkenmerken neem ik niet over. En dat het traditie is vind ik geen argument. Er zijn zoveel dingen traditie en er komen elk jaar nieuwe tradities bij, dat het helemaal niet erg is om hier en daar een traditie aan te passen. Het lijkt me dat een traditie die racistisch is hoog op de lijst moet staan van dingen die we misschien anders zouden kunnen doen. In Engeland, mijn heimat, stond vroeger op potten jam een zogeheten Golliwog, die een vergelijkbaar stereotype uiterlijk had als Piet, maar die hebben ze in 2002 met pensioen gestuurd. Er waren namelijk mensen die het kwetsend vonden om zichzelf (althans, mensen met hun huidskleur) zo gekarikaturiseerd op een pot jam te zien staan. Dat is niet kinderachtig, dat is niet bekrompen, dat kost een heleboel moed om dat aan te kaarten. En mensen die die moed tonen verdienen het niet om in elkaar geslagen te worden. Nooit.

Twee jaar geleden mocht ik op de IDFA een Q&A moderaten over In the shadow of the sun, een documentaire over albino’s in Afrika, die als ze geluk hadden volledig uit de maatschappij werden uitgestoten en als ze pech hadden werden vervolgd om hun lichaamsdelen. Een indrukwekkende film, en een van de hoofdpersonen was er ook bij. Ik geloof dat ik oprecht kan zeggen dat het een van de gênantste momenten uit mijn leven was toen ik met een albino uit Afrika Tuschinski uitkwam en recht in de intocht van Sinterklaas bleek te zijn gelopen. Dat kon ik echt niet uitleggen. Als mensen die de cultuur niet delen ermee geconfronteerd worden, zie je eigenlijk pas echt waar het knarst. Dat blijkt ook uit bovenstaand fragment van een documentaire van Sunny Bergman (Zwart als roet, 1 december op televisie), die als Zwarte Piet door Londen loopt. En daarom kan ik ook zo genieten van het verhaal Six to eight black men van David Sedaris. Want zelfs als je alles wat pijnlijk is aan die hele Zwarte Piet wegredeneert door te zeggen dat het traditie is, zal je toch onder ogen moeten zien dat het echt een heel rare traditie is. En laten we nou eerlijk zijn: het maakt de doelgroep (kinderen dus) geen bal uit: als ze maar cadeaus krijgen, en pepernoten. En niet meehoeven in de zak.