Afscheidstournee

Voor iemand die beweert niet zo’n fan te zijn van Acda en De Munnik, kom ik tamelijk vaak op concerten van de heren. Eerder was ik al bij De Munnik plays Neil Diamond, en nog eerder zag ik Heimwee naar de hemel, een schitterende voorstelling van Maarten van Roozendaal en Paul de Munnik. Het duo heb ik een keer live gezien, tijdens de theatertournee van Het Heerst, die op zich prima was, maar ik voelde me nog steeds niet geroepen om mezelf een fan te noemen. Dat heeft ook te maken met de liedjes: de soap over Herman en zijn vlucht naar Frankrijk interesseert me geen reet, ik vind dat er een hoog cliché-gehalte in de teksten zit (‘Als je bij me weggaat, mag ik dan met je mee?’ – braak) en elke keer als ik ‘Ik ben mezelf niet en al die jaren nooit geweest’ hoor, raak ik in een soort existentiële crisis, niet omdat ik het zo’n slim gegeven vind dat me aan het denken zet, maar meer uit nijd (Wie was je dan? Moet je misschien niet gewoon accepteren dat de jezelf die je al jaren bent een beetje een eikel is, en niet doen alsof de eikel die je bent losstaat van de held die je had willen zijn? Je bent een eikel, vriend, deal with it.). Daar staat dan weer tegenover dat ik Halve zinnen echt een schitterend nummer vind – al blijkt dat, op basis van dit clipje, ook weer een nummer van De Munnik. Misschien ben ik niet voor 50% fan van Acda en De Munnik, maar fan van 50% van Acda en De Munnik.

IMG_2284.JPGMaar dat zal vanzelf blijken, want Acda en De Munnik stoppen ermee. En al die jaren samenwerking worden afgesloten aan de hand van een reeks al snel uitverkochte concerten in grote zalen (en natuurlijk in het Vondelpark, want daar gaan zoveel liedjes over), en B, N en ik hadden kaartjes voor een van die voorstellingen, in Den Haag. Ondanks al mijn bedenkingen tegen het oeuvre had ik hier heel veel zin in, niet omdat ik, zoals een oude vriend van mij liever naar begrafenissen ga dan naar bruiloften (dan weet je tenminste zeker dat het voorgoed is), maar omdat het me hoe dan ook the end of an era was, en daar wil ik graag bij zijn. Er was een mooi decor, een podium met laagjes en lijsten die in delen naar beneden kwamen en weer omhoog werden getakeld, waarbij het de bedoeling was dat er de sfeer van een soort veranda-concert werd opgeroepen. Ze hadden er echt zin in, er werd vrolijk gekletst tussen de nummers door (het leek spontaan, maar ik vermoed dat het voor een groot deel gescript was) en ze zongen een ruime anderhalf uur hun grootste hits, nummers die minder bekend waren en zelfs wat nieuwe liedjes (er komt vermoedelijk ook nog een afscheid-cd). Halve zinnen was er helaas niet bij, maar dat had ik ook niet verwacht; ze hebben nogal wat liedjes, dus niet iedereen komt aan zijn trekken.

IMG_2279.JPG

Acda zei op een gegeven moment “Wij kunnen vanavond meer hits niet spelen dan de meeste Nederlandstalige bands wel”, en hoewel hij dat onmiddellijk een beetje terugtrok, is het natuurlijk wel zo. De zaal was ook razend enthousiast, vooral als ze de grote hits gingen spelen. En ik kon ook zien dat juist die nummers voor hen als optredend artiest het meest bevredigend zouden kunnen zijn: het publiek is blij, het loopt als een tierelier en ze zinken erin alsof het een makkelijke stoel is. Maar daarmee kon ik me ook goed voorstellen dat juist dat een reden zou zijn om ermee op te willen houden: je wil toch niet nog 30 jaar Het regent zonnestralen zingen en zien hoe elke keer de zaal op dezelfde manier enthousiast is? Er zijn bands zat die dat wel blijven doen, en om de twee jaar op Greatest Hits-tournee gaan, maar ik vind het wel mooi om er gewoon mee op te houden. Soms ben je als duo uitgewerkt, en dan kan je natuurlijk nog jaren je klassiekers blijven recyclen, maar uitstappen en iets anders gaan doen is veel beter dan uitgeblust doorgaan. Kom maar door met die nieuwe projecten!