Psst

Woensdag was ik een Psst. Dat klinkt een beetje vreemd, maar ik vond het eigenlijk wel een mooi gegeven. Via Facebook werd ik geattendeerd op een project van Margje, een blogster, die op dieet is en daar wel wat steun bij kan gebruiken. Ze zocht daarvoor voor elke dag een andere helper, die haar dan op de een of andere manier zou coachen. Om dat een jaar te doen heb je natuurlijk meer mensen nodig dan je in je vriendenkring hebt, tenzij je bijvoorbeeld op een school werkt en leerlingen inzet, dus iedereen die wilde kon zich aanmelden. En dat leek mij wel wat: ik voel best sympathie voor de gedachte dat het makkelijker is om je aan je dieet te houden als je een beetje steun krijgt, en ik weet uit ervaring dat het voor de mensen in je directe leefomgeving eigenlijk een beetje boring is dat je aan het lijnen bent, dus die kunnen het echt niet constant opbrengen om je elke dag actief te ondersteunen. En zelfs voor je indirecte leefomgeving is het heus niet altijd even interessant: als ik op Facebook teveel statusupdates van een bepaald persoon zie over haar succesvolle dieet, vind ik dat best vermoeiend, laat staan als alle posts, dus ook die over het weer, naar dat dieet toegedraaid worden. Maar Margje heeft het dus ge-outsourced, en een eendagscoachingstraject vond ik dus wel een mooi project.

HowsTheDiet

Psst betekent Privé Sponsor Steun en Toeverlaat, en dat zijn rollen die ik graag speel. Ik had een uitgebreide instructiemail gekregen, waarin allerlei mogelijkheden ter ondersteuning stonden. Zo kon ik haar bellen, mailen, Tweeten of What’s Appen, maar met haar gaan wandelen of via Skype samen meedoen aan Nederland in Beweging behoorden ook tot de opties. Ik wist al een tijdje dat 19 november mijn dag zou zijn, en ik had natuurlijk weer allerlei woeste plannen, maar bij mij is de realiteit vaak een beetje een teleurstellende versie van hoe ik me dingen in mijn hoofd voorstel, dus mijn ideeën over het opsturen van allerlei pretpakketten, bladen met yoga-houdingen en op maat geschreven recepten zijn in de conceptfase blijven hangen. Live contact was sowieso niet mogelijk – ik had een heel volle dag en zij woont ver weg. Dus ik heb een vrolijk enthousiasmerend kaartje gestuurd, waarbij ik haar opriep om vooral te kijken naar wat ze wel bereikt heeft (het ging even niet zo goed met het dieet namelijk), een sms-je waarin ik schreef dat ik die ochtend was gaan hardlopen en het rondje aan haar had opgedragen en later nog een berichtje over dat ik naar Acda en De Munnik was geweest (daar valt niemand van af, maar het was wel zo). Ik weet niet of dat nou per se een heel extreem effect op een dieet heeft, maar het kwam uit een goed hart. En weten dat er iemand aan je denkt is altijd fijn, toch?