Maandelijks archief: februari 2015

Foodhallen

Voor mijn verjaardag heeft N mij een macaronworkshop aangeboden, bij Le Petit Gateau in Amsterdam, maar omdat ik eigenlijk nooit kan, duurde het even voordat we daadwerkelijk aan de slag konden gaan. Gisteren was het eindelijk zover en hebben we macarons gemaakt, waarover binnenkort meer, want ik wil eerst vertellen over het middagprogramma; omdat ik ’s ochtends naar yoga ging, in Amsterdam, en de workshop ’s avonds in Amsterdam was, leek het ons wel een mooie gelegenheid om op ontdekkingsreis te gaan, en wel naar de recentelijk geopende Foodhallen. In een voormalige tramloods zijn verscheidene horeca-aangelegenheden geopend, waar je allerlei lekkere dingen kan kopen en vervolgens aan tafeltjes midden in de hallen kan opeten. En er is heel erg veel heel erg lekker eten te kopen. Toen ik binnenkwam (N was later, dus ik kon het terrein verkennen) werd het me gelijk duidelijk dat ik afscheid moest nemen van het low-carb dieet, want zo’n beetje alles bevatte het verboden ingrediënt. Maar daar kreeg ik een boel voor terug: er was een schitterende tosti, waar ik onmiddellijk verliefd op werd – met een mix van wilde weide kaas en Zwitserse bergkaas, met uitjes en prei. Dus zodra N kwam opdagen heb ik er een besteld.

tostisN had een steak sandwich die er ook heel indrukwekkend uit zag. We zaten zo dicht bij de Gin & Tonic bar (serieus, hebben ze die hallen alleen voor mij ingericht?) dat we niet anders konden dan daar een ISH-gin met Fever Tree en Grapefruit bestellen, voor bij de bitterballen van de Balllenbar (ik koos twee soorten: truffel en chorizo, allebei prachtig). Daarna hebben we het terrein nogmaals verkend, en veel aan ons voorbij laten gaan, want er was gewoon teveel keuze. Zo hebben we geen taartjes gekocht bij Le Petit Gateau, die daar ook een vestiging bleek te hebben, geen Iberico-ham bij Jabugo, geen Australische pie bij Wild Moa Pies, we hebben de Turkse specialiteiten van de dames van Filiz Manti niet geproefd, en ook voor de diverse bereidingen van varken bij The Rough Kitchen zullen we een keer terug moeten gaan. Overigens was niet alles onmiddellijk culinaire lustopwekkend, want ik hou gewoon niet zo van pasta, of frozen yoghurt, en quinoa-sushi gaat zelfs deze hipster te ver. Als laatste snack koos ik de Luxurious Dog bij Bulls and Dogs, een fancy hotdogstand, met truffel, champignons en hazelnoot. En een worstje natuurlijk. Ik kan me niet herinneren wanneer ik ooit zoveel gegeten heb in een middag – ik eet voorlopig niet meer, maar dit was in elk geval een geweldig uitje!

hotdog

Once upon a time

Ik ben, in afwachting van andere series, begonnen met Once upon a time kijken. Interessant gegeven, vrouw komt in dorp waar allerlei sprookjesfiguren wonen, die niet meer weten wie ze zijn doordat de evil witch ze betoverd heeft. De vrouw in kwestie is eigenlijk de dochter van Sneeuwwitje en de Prins. Alle moderne verhalen worden afgewisseld met het vertellen van de oorspronkelijke sprookjes. En dan is er ook nog een ooit ter adoptie afgestaan zoontje, met een boek, die alles weet, maar die niemand gelooft. Hij weet wel waarom ze in het dorp is:

once-upon-a-time-happy-endings

Misschien kan ze gewoon een massagesalon openen?

De 10 van woensdag

Ik ben altijd wel wat kwijt. Dat heeft een aantal redenen: ik heb veel spullen, dus dan verlies je weleens wat, ik heb veel tassen, dus als ik iets in een van die tassen doe, kan het zomaar een tijdje uit de roulatie raken, en ik ben bloedstollend slordig. Daarom nu maar een lijstje van 10 dingen die ik kwijt ben. Ze zijn hier ergens in huis. Denk ik.

  1. De huissleutel van N. En het bakje waar hij in zit, met alle andere reservesleutels.
  2. Het kabeltje van mijn ebook. Ik heb nog 27% batterij, dus er is nog niks aan de hand, maar het zou zomaar mis kunnen gaan.
  3. Mijn bluetooth-handschoenen zodat ik kan bellen door mijn hand bij mijn oor te houden. En ook daar het kabeltje van.
  4. Allerlei haarelastiekjes. Ik koop ze regelmatig, om mijn haar vast te zetten tijdens de yoga, maar ik kan er nooit een vinden als ik er een nodig heb.
  5. Een paar schoenen van United Nude. Prachtige schoenen, nooit gedragen. En ik heb geen idee waar het is.
  6. Een heleboel doosjes met vullingen voor al mijn vulpennen. Ik koop steeds een doosje vullingen als er een leeg is, vervang de lege en prompt verlies ik de rest. Als ze vullingen per stuk zouden verkopen, zou me dat een boel geld schelen.
  7. Een vispan. Dat is een koekenpan met een speciale vorm, gewoon van de Hema, maar het is een fijne pan en ik heb geen idee waar hij is. Hoe kan je nou een pan kwijtraken?
  8. Een oorbel uit een paar waar ik erg op gesteld ben, want het was een cadeau van M. Het is een rechthoekig stukje zwart been aan een haakje. Ik heb nog een paar gekocht, maar ik wil de originele terug. Want die was het cadeau.
  9. Mijn hardloop-beha. Iets zegt me dat ik die onbewust ben verloren, want hardlopen vind ik dus eigenlijk niet zo leuk.
  10. Het boekje waarin ik een lijstje bijhoud van dingen die ik kwijt ben. Mooi probleem op meta-niveau.

Krokusvakantie

Het is weer vakantie; officieel heet het voorjaarsvakantie, maar ik ben een kind van de jaren ’80, dus ik blijf het krokusvakantie noemen. Ik heb inmiddels de indruk dat de periode tussen vakanties voor mij steeds 1 week te lang is, zodat ik altijd de laatste week echt alle reserves moet aanspreken, maar ik heb me er weer doorheen geslagen. En dan heb ik nu een hele week vrij – zelfs de politiek is vergaderingvrij, dus ik heb alleen maar afspraken die ik zelf gemaakt heb. M moet werken, wat vooral betekent dat ik erg lange vakantiedagen tot mijn beschikking heb, want hij verlaat op 3 van de 5 dagen om vijf over achterlijk vroeg (vijf over zeven dus) het pand, en ik vind het doorgaans wel gezellig om koffie met hem te drinken voordat hij vertrekt. Van hem hoeft het niet, want ik schijn slaap nodig te hebben (dat zeggen verrassend veel mensen tegen mij – kennelijk kom ik minder chill over dan ik zou willen), maar twee keer op de knop van het Nespresso-apparaat raggen is niet echt een grote moeite, dus ik doe het graag. En daarmee wordt de vakantie, die ik hard nodig heb alleen maar langer, en dat is goed, al moet ik wel de neiging een enorme to do-list te maken omdat ik alle tijd heb sterk onderdrukken. Ik vind het moeilijk de week niet helemaal dicht te plannen, want ik wil veel en weinig tegelijk.

krokus1Vandaag geef ik twee yoga-lessen en heb ik 2 politieke afspraken (waarvan 1 in mijn lievelingskoffiezaak, dus dat is amper werk). Morgen en vrijdag hebben B en ik als spooons-dagen geoormerkt, maar we gaan geloof ik weinig daadwerkelijk voor de app doen – ik zet in op veel bioscoopbezoek. Woensdag heb ik eindelijk de afspraak bij de pedicure, donderdag ga ik naar yogales in Amsterdam en heb ik een macaroncursus met N. En dan is het dus alweer weekend. Ik moet ook heel nodig mijn huis opruimen, er ligt overal zooi en dat stoort me, ik wil veel lezen en Game of Thrones kijken, en naar een museum, maar ik vrees dat het niet gaat passen. Het is, terwijl ik dit schrijf, maandagochtend half acht en ik heb nu al het gevoel dat de vakantie voorbij is. Ik blijk toch niet zonder to do-lists te kunnen, zelfs niet als ik gewoon behoefte heb aan niks. Een to don’t-list zou misschien een oplossing zijn, maar het verschrikkelijke Engels van die term belemmert me.

krokus2

Maar misschien kan ik het afdwingen: als ik nou eens een middagdutje inplan, of een uurtje dvd’s kijken. Of ik ga lekker koken met mijn nieuwe Slow Cooker – daarvoor moet ik namelijk 3 uur thuis zijn, en dan kan ik gelijk andere dingen doen. Of juist niets, nog beter. Als ik 1 echte activiteit per dag plan, en verder alleen maar wat friemel of boekjes ga lezen, dan zou ik zomaar kunnen ontspannen. Ik kan ook €100 van mijn riante salaris (geen ironie, om de een of andere reden ben ik financieel zeer stabiel op het moment) vrijmaken voor dingen als lunchen en chill-sessies in mijn lievelingskoffiezaak, of een van de reservelievelingskoffiezaken, want dat vind ik ook heel prettig. Iets in mij zou eigenlijk het allerliefst een heel klein huisje ergens hebben, alleen voor mij, waar niemand is, maar wel koffie en WiFi, en waar ik rustig kan werken en lezen en als ik opkijk uit het raam bos zie. Of de zee. Maar wie heeft nou zo’n huisje? En bovendien, als ik zo’n huisje zou hebben zou ik het binnen no time volspammen met rotzooi en daar dan ook niet meer willen werken. Nee, ik zal het deze vakantie met mijn eigen huis moeten doen. Want daar is koffie en WiFi, en alles wat ik verder nodig heb – mijn boeken, mijn dvd’s, mijn nieuwe kruik, mijn Slow Cooker. En mijn onrustige geest, want die schud ik toch niet af. Eens even kijken wat ik deze vakantie weet te presteren. Ik hoop weinig.

Zondag zindag

Even de week evalueren – en omdat ik van categoriseren houd, doe ik het nu op basis van zintuigen!

Proeven: twee dagen achter elkaar soep voor de lunch is altijd goed, want soep maakt alles beter. Na anderhalf jaar yoga-opleiding hebben we eindelijk door dat het handig is om bij het fijne café te reserveren, zodat we inderdaad soep kunnen scoren. Gisteren Mexicaanse bonensoep, vandaag pompoen-curry. Zalig.

Horen: ik heb, natuurlijk vlak nadat ze uit elkaar zijn gegaan en dus niet meer zullen optreden, The Civil Wars ontdekt. Hun ‘Live at Eddie’s Attic’ begint met dat de mannelijke War zegt “If you’re not sad, you’re going to be”, en hoewel ik niet sad ben, wekt hun muziek een aangenaam melancholiek gevoel bij me op.

Ruiken: in het kander van het Grote Cosmeticaproject ben ik thans allerlei monstertjes dagcrème aan het gebruiken. De afgelopen twee dagen zijn het spullen van Clinique, en die ruiken heel anders dan dat ik gewend ben. Mijn bovenlip ruiken is nog nooit zo opvallend geweest.

Zien: ik ben intensief naar ‘Once upon a time’ aan het kijken op Netflix. En dat terwijl ik deze week de dvd’s van seizoen 4 van Game of Thrones binnen heb gekregen, dus ik zou dat natuurlijk moeten kijken. Maar dat komt dus nog wel.

Voelen: na twee dagen yoga-opleiding zijn mijn benen supermoe. En ik heb spierpijn aan mijn kont. Veel spierpijn. Maar ik heb dan ook veel kont.

De zindag is geïnspireerd op de Friday Roundups op de blog van Rosie Molinary, die die weer geïnspireerd heeft op die van Teacher Goes Back to School, die die ook weer op iemand geïnspireerd heeft. Maar op het internet is uiteindelijk niemand origineel.

Hipsterfood

Ik heb een zwak voor raar eten. Ik vind bijzondere smaken gewoon leuk, ook al vind ik het eten in eerste instantie niet per se lekker. Dit is begonnen met cheese onion-chips, want laten we eerlijk zijn, die zijn ook niet lekker, maar sindsdien heb ik me flink ontwikkeld, zodat ik nu een voorloper lijk te zijn op het gebied van hipsterfood. Quinoa eet ik al een tijdje, in mijn cappuccino zit soya-melk en door mijn low-carbdieet neig ik toch al naar het vreemde. In de stijl van de SelfHelpHipster zal ik eens in de zoveel tijd een ‘face review’ bieden van mijn avonturen in Hipsterfoodland.

1. Little Miracles Green Tea natural energy drink 

hipsterfood3

Aangeschaft met het Albert Heijn kortingsbonnenboekje voor heel duur eten en drinken (15% – bijna alles in deze editie heb ik aan dat boekje te danken). Behalve groene thee zit er ook ginseng, granaatappel, açai en agave in dit flesje, dat belooft niet alleen de dorst te lessen, maar mij ook te vullen met energie. Alsof ik Red Bull drink, zeg maar. Nou lust ik geen Red Bull (dat stinkt namelijk, dus dan drink ik het niet), dus de werking kan ik niet vergelijken, maar dit drankje heeft helemaal niets toegevoegd aan mijn energieniveau. Ik heb het wel opgedronken, hoor, maar je ziet aan mijn gezicht dat ik het niet zo lekker vind. Voor een flesje vocht vond ik het vooral droog smaken. Koop ik niet meer.

2. The Rawlicious Food Co. Boerenkool Chips (Thai Chili)

hipsterfood2

Boerenkoolchips zijn supertrendy. Er zijn zelfs recepten voor hoe je ze zelf moet maken, maar dat is mij vooralsnog een brug te ver, zeker als ik ze gewoon kan kopen. Dan ga ik voor mijn gemak wel even voorbij aan het feit dat ze echt schreeuwend duur zijn (€3,49 per zak – dan verwacht ik eigenlijk minstens een orgasme, maar goed) en dat ik ervoor naar Albert Heijn moet in het schap waar ook de maden liggen (ik meen dit), maar ik vind ze ontzettend lekker. Bijkomend voordeel is dat M ze smerig vindt, dus als de zak open gaat, is de inhoud helemaal voor mij.

3. Vita Coco Natural Coconut Water

hipsterfood1

Op het gebied van het kokoswater ben ik echt een late adapter, want iedereen die ik ken die ook maar een keer op een yogamat heeft gelegen drinkt dit spul alsof het ranja is. Het was er bij mij nooit van gekomen, dus ik nam een pakje mee naar een surveillance van 1,5 uur. Dat had ik niet moeten doen: na 5 minuten nam ik mijn eerste slok, en ik vond het zo smerig dat ik die hele slok niet wegkreeg. Althans, ik heb er 10 minuten over gedaan. Het pakje is leeg gegaan, maar wel met heel veel moeite, en het voornemen het NOOIT MEER te drinken. Behalve dan dat ik nog een pakje had – en dat heb ik twee dagen later na het hardlopen in een keer weggetankt. Dat was op zich wel te doen, maar voor zonder ook maar te proeven in je kanaal gieten kan ik ook water nemen.

4. Albert Heijn Boerenkool Quinoasalade met kaneel-citrusdressing

hipsterfood4

 

Dit had zo mooi kunnen zijn. Ik lust quinoa, ik heb niets tegen boerenkool, ik vind kaneel ok en citrus lekker, en het ingrediënt waarover op de verpakking stelselmatig gezwegen wordt, grote hompen pompoen, maakt me meestal heel erg blij. Ik kocht dit om in de trein te eten, en ik moet zeggen dat ik me niet kan herinneren wanneer ik voor het laatst zoiets smerigs heb gegeten. Het was zoet en wee en het smaakte naar kots. Of niet echt naar kots, maar naar het gevoel dat je hebt als je quinoa, bloemkool, pompoen, kaneel en citrus eet, en dan kotst. Wat een ongelooflijke afknapper was dat zeg. Volgende keer neem ik weer de fijne quinoa-salade van Appie (die met broccoli en bonen).

5. Bio Today Seaweed Tapenade

hipsterfood5Ik weet eigenlijk niet waarom ik dit gekocht heb, want als je geen brood eet is tapenade kopen op zich best een kansloze actie, maar ik ben blij dat ik het gedaan heb, want ik vond het verrassend lekker. Ik heb het op boekweitwafels gesmeerd (I know) en het smaakte een beetje muffig, maar niet op de verkeerde manier – een beetje zoals echte tapenade, maar dan meer naar zee. Ik denk niet dat ik ervoor zou omrijden, maar ik ben al met al best tevreden over dit spul. Ik zal eens kijken of ik het iemand op brood kan aansmeren, en dan kijken hoe de reacties zijn.

Dit project gaat nog wel even verder, denk ik, want ik vind het veel te leuk om nieuwe dingen te eten en te doen alsof het voor een heel belangrijk blogproject is. Oh wacht, dat is het ook. 

 

Jarig!

minionsparty

Vandaag is flauwekulletjes 1 jaar oud. Dat lijkt me reden voor een feestje. En het is pas een feestje als er juichende minions zijn. En gintonix, maar dat doe ik vanavond off-line.

De 10 van woensdag

Sinds ik deze blog heb, en dat is al een tijdje, deel ik zo goed als alles met iedereen. En dat deed ik daarvoor al op Facebook en Twitter, en door middel van mijn grote smoel. Maar toch zijn er dingen die weinig mensen van me weten – niet allemaal even spectaculair, maar ik heb er 10 op een rijtje gezet.

  1. Ik heb een bruisbal van Lush genaamd – het was een limited edition, maar ik ben er best trots op. Silent Letter heette hij.
  2. Als ik een knuffel in een winkel langer dan 10 seconden heb vastgehouden moet ik hem kopen – ik probeer daarom het vasthouden van knuffels tot een minimum te beperken.
  3. Ik gebruik gemiddeld 3 wattenstaafjes per dag – ik vind in mijn oor poeren een enorm lekker gevoel geven.
  4. Soms weet ik ineens niet meer hoe ik eruit zie – dan moet ik snel even in een spiegel kijken en dan gaat het wel weer, maar het is wel raar.
  5. Ik was vroeger bang voor tikkende elektriciteitskasten – ik dacht dat daar atoombommen in zaten. Want bommen tikken.
  6. Ik vind mijn voornaam helemaal niet bij mij passen – tuttig. Niks aan te doen.
  7. Ik lees nooit de opiniepagina in de krant – ik vorm liever mijn eigen mening. Als iemand die ik ken een stuk heeft geschreven lees ik het wel, maar ik heb een voorkeur voor het kale nieuws. En ja, ik weet dat het kale nieuws op zich nergens te krijgen is.
  8. Toen ik 15 was wilde ik patholoog-anatoom worden, maar ik had geen zin om geneeskunde te studeren om het te bereiken – zo lui ben ik. Ik wilde helemaal niet dat hele omgaan met patiënten leren, want ik wilde toch alleen maar met doden werken. Het heeft me wel een eindexamen Natuurkunde en Wiskunde B opgeleverd, dus volledig verloren ambitie was het niet.
  9. Ik ben extreem bang voor maden – ik moet bijna huilen als ik aan ze denk. Ik was laatst bij Albert Heijn en daar bleken ze in bakjes te koop te zijn. Om te eten. Nee, dank u zeer.
  10. Ik vind Buffy The Vampier Slayer nog steeds de beste serie ooit – geen toelichting nodig. Het is gewoon een feit.

Uit de rijpkast

Zaterdag heb ik een kookcursus gevolgd. Nou kan ik op zich prima koken, maar ik ben ervan overtuigd dat er altijd wel iets te leren valt, zeker als zich de mogelijkheid aandient om een cursus te volgen bij Las Palmas in Rotterdam, want daar leer ik altijd ontzettend veel. De cursussen hebben een heel goede prijs-kwaliteitverhouding: je bent van 11 tot 5 onder de pannen, krijgt ontzettend veel informatie, een mooi opschrijfboekje en meer dan genoeg te eten en te drinken, compleet met toelichting op de gekozen wijnen. Ik heb ook al zo goed als alle cursussen gevolgd die ze op het repertoire hebben of hadden staan: asperges, pluimwild, schaal- en schelpdieren, Big Green Egg, bouillabaisse, paté en terrine, oesters, orgaanvlees, lamsvlees, jus en sauzen, paddestoelen en patisserie. Inmiddels worden er cursussen herhaald, volkomen terecht, want het zijn goede cursussen, maar dat betekent voor mij dat er niet veel nieuws meer op het programma staat. Gelukkig wel wat, want ‘uit de rijpkast’ was voor mij een nieuwe. Bij Las Palmas staan nogal wat rijpkasten, zodat je als je binnenkomt al met allerlei uithangend dood beest wordt geconfronteerd (althans, ik zie het gewoon, er zijn mensen die het confronterend vinden). Vlees braden doe ik op zich natuurlijk best vaak, maar de mogelijkheid om te leren van de meesters, in dit geval Rob en Jesse, is natuurlijk een gouden kans die gegrepen moet worden.

laspalmas1En dat heb ik met beide handen gedaan. Er was voldoende ‘hands-on’-activiteit: we kregen een prachtige Poulet Noir, compleet met kop en poten, die we zelf in delen moesten snijden. Ik ben niet zo’n bioloog, maar eens even persoonlijk bekijken hoe een beest in elkaar zit en wat je met al die onderdelen moet doen als je een kip niet gewoon heel in de oven slingert (ook lekker, maar het kan veel beter) is zeer leerzaam. Gelukkig vind ik weinig dingen vies, want van binnenuit de strot uit een kip trekken is niet voor iedereen een aantrekkelijke gedachte. Van de stukken die we niet gebruikten werd saus gemaakt, en die werd geserveerd met een risotto van parelgort – dat had ik nog nooit gegeten, maar dat blijk ik wel in hoge mate te lusten. We hebben ook met de hand een steak tartaar gesneden. Ik wist wel dat gesneden tartaar lekkerder is dan die uit een vleesmolen, maar dat het verschil zo groot was, wist ik niet. Er zijn weinig mensen van wie ik zo veel houd dat ik al dat omslachtige snijwerk voor ze zou willen uitvoeren, maar dat is iets anders: het was echt zalig.

laspalmas2Er zijn mensen die vinden dat je op de cursussen bij Las Palmas te weinig zelf mag doen, maar dat ben ik niet met ze eens: ik vind dat er een prima balans is tussen zelfstandig een beetje aanklooien en demonstraties van vakmensen. Naar mijn eigen gefriemel kan ik altijd kijken, maar een chef aan de slag zien gaan met een groot stuk dier en daar verschillende gerechten mee maken, die kans krijg ik niet zo vaak. Rob liet zien hoe je een kalfslende en kalfsrib snijdt uit een enorm stuk kalf, en later hoe je een stuk sukade zo kan snijden dat je het rood kunt eten. En dat hebben we zeker gedaan: met béarnaise, en dat was mijn lievelingsgerecht van de dag. Al was het kalfsvlees met rodewijnsaus ook heel goed te doen, net als de bavette met paddestoelen. Tot slot (alsof we nog niet genoeg hadden gegeten of gedronken) kregen we nog crème brulée en kwam Jean-Luc zijn onvolprezen koffiecocktail, een soort deconstructie van Irish Coffee, voor ons bereiden. En dan gaat een mens toch zeer tevreden naar huis. Deze mens in elk geval wel.

laspalmas3

Zondag zindag

Even de week evalueren – en omdat ik van categoriseren houd, doe ik het nu op basis van zintuigen!

Proeven: gisteren heb ik een kookcursus gedaan, bij Las Palmas in Rotterdam, waarover morgen meer, maar ik kan bij wijze van sneak preview wel vertellen dat ik bloedstollend veel heb gegeten. Maar ook bloedstollend lekker, dus dan is het niet erg. En dan telt het niet als slecht voor de lijn, toch?

Horen: gisterenavond ben ik met M naar het concert van Henny Vrienten bij de Gebr. de Nobel geweest. Hij speelde zijn hele nieuwe cd, gewoon, zoals de cd, alle liedjes in die volgorde, en toen ik er wel zo’n beetje klaar mee was, was de cd ook afgelopen, en toen kregen we als toegift een liedje van zijn vorige soloplaat, een nieuw nummer, een nummer van de achtergrondband en, en dat was het hoogtepunt, ‘Is dit alles?’.

Ruiken: handcrème. Mijn handen zijn echt in een betreurenswaardige staat. Droog, met van die velletjes, soms gaan de nagelriemen spontaan bloeden, mijn nagels hebben allemaal een andere vorm en er zit nagellak op plekken waar ik met de remover niet kan komen. Zwarte nagellak, dus dat ziet er niet uit. Ik probeer het goed te maken met mijn handen door om het uur een dikke klodder handcrème erop te smeren, dus wie weet.

Zien: vrijdag bezocht ik met B een voorstelling die ‘Hartstochten’ heette, op de Doezastraat (in Leiden natuurlijk), waarbij we op 3 locaties (2 winkels en een café) mini-optredens konden zien. Dat is een heel leuk idee, en in de praktijk was het ook prima te doen. Vandaag gingen M en ik naar de Rothko-tentoonstelling in het Gemeentemuseum in Den Haag. Prachtige schilderijen, echt geweldig, maar veel te veel mensen. Ik werd er gestrest van.

Voelen: ik heb mega-spierpijn aan de voorkant van mijn heupen. Van het lopen en het staan. Daar is nog nooit iemand van doodgegaan, maar dat betekent niet dat ik niet ontzettend zielig ben op het moment. Misschien ga ik vanavond nog even in bad.

De zindag is geïnspireerd op de Friday Roundups op de blog van Rosie Molinary, die die weer geïnspireerd heeft op die van Teacher Goes Back to School, die die ook weer op iemand geïnspireerd heeft. Maar op het internet is uiteindelijk niemand origineel.