Maandelijks archief: mei 2015

Zondag zindag

Even de week evalueren – en omdat ik van categoriseren houd, doe ik het nu op basis van zintuigen!

Proeven: vrijdag ben ik met M en B naar Rrrollend Leiden gegaan, een foodtruck festival dat vorig jaar voor het eerst in de stad was. Dit jaar viel het een beetje tegen, want ik heb in plaats van de ruime variatie van vorig jaar vooral veel hamburger- en worsttrucks gezien. Maar de curry van Curry Up! was zalig.

Horen: op weg van en naar de sportschool luister ik veel naar jaren ’90 muziek. En dan de hele erge, van de Sugababes tot aan Britney Spears. Krijg ik wel energie van, vooral om hard door te lopen zodat ik de muziek uit kan zetten zodra ik aangekomen ben.

Ruiken: ik heb een nieuwe deodorant van Nivea, met viooltjesgeur. Althans, dat staat erop; ik ruik bloemetjes-NOS (not otherwise specified), maar hij doet het goed, dus hier geen klachten dienaangaande.

Zien: vanmiddag heeft fractiegenoot L mij geholpen om een nieuwe televisie te kopen, en om de oude af te voeren. En ik heb gelijk een nieuwe dvd-speler, dus ik kan zo Game of Thrones kijken. Dus dat valt alweer mee.

Voelen: het was de eerste meet- en weegdag voor Personal Body Plan, en hoewel ik best veel voortuitgang heb geboekt (kilo’s en centimeters minder), ben ik toch een beetje teleurgesteld in de nieuwe bikini-foto’s. Ik weet niet wat ik had verwacht, maar ik zie nog steeds een dik wijf in een bikini, en dat vind ik jammer. Wellicht dat ik er over 4 weken blijer mee ben.

De zindag is geïnspireerd op de Friday Roundups op de blog van Rosie Molinary, die die weer geïnspireerd heeft op die van Teacher Goes Back to School, die die ook weer op iemand geïnspireerd heeft. Maar op het internet is uiteindelijk niemand origineel.

Chagrijnig

Ik doe de laatste tijd verwoede pogingen om alles positief te benaderen. Dat schijnt te helpen, want je moet het toch meemaken, dus als je in elk geval doet alsof het leuk is, dan  heb je er tenminste een beetje plezier aan. Dus als het regent terwijl het zo onderhand al bijna juni is en we de kachel nog aan hebben staan, doe ik mijn best om te denken dat al die regen fijn is voor de plantjes. Als ik de bus mis, ga ik niet sneu staan balen bij de bushalte, maar haal ik mijn schouders op en probeer ik het als kans te zien om een stukje te wandelen, zodat ik de tijd die ik heb gekregen kan inzetten om naar de volgende halte te lopen. Dat ik mezelf bijna niet van de bank krijg omdat ik zo’n gigantische spierpijn aan mijn kont heb, heb ik in mijn hoofd al bijna weggeredeneerd naar dat het goed nieuws is dat er resultaat van al dat sporten is. De enorme berg werk die ik nog voor de yoga-opleiding moet doen en waar ik geen zak zin in heb, is in de waan die ik mezelf aanpraat een mooie kans om nog wat bij te leren over dingen waar ik niets over weet. Meestal helpt het, maar ik moet nu constateren dat de hele boel als een kaartenhuis in elkaar flikkert als er iets definitief misgaat.

televisieWant de televisie is stuk, en daar kan ik nou echt geen positieve draai aan geven. Toen ik vanochtend niet wakker kon worden, leek me koffie en Netflix een goed idee, maar dat bleef bij koffie, want de televisie gaf geen sjoege. Althans, wel geluid, maar geen beeld, en ik hou niet zo van radio. Omdat ik dacht dat de tv misschien net zo’n slow starter is als ik, heb ik hem nog wat tijd gegeven, maar ook vanmiddag, hoewel B meekeek en we alle snoertjes eruit gehaald en weer teruggestopt hebben, kon ik van de Sharp LC-26SA1E de tering krijgen. En op dat soort momenten ben ik gelijk helemaal klaar met dat achterlijke positieve gedoe: niet alleen die klote-tv, maar ook dat nare koude weer, het feit dat ik altijd die kut-bus mis, mijn reet die zo ongelooflijk veel pijn doet en die berg stom zweefhuiswerk. Wat een ellende. Hoe kan ik nou een blije draai geven aan het feit dat een niet heel goedkope televisie na 4 jaar mij de middelvinger geeft als ik hem aanzet? Sorry, maar zo positief ben ik niet van aard. Nou is het inderdaad zo dat M en ik prima een nieuwe tv kunnen kopen, en ik ben al in de stad geweest om vooronderzoek te doen, en vanaf zondagmiddag is het allemaal weer opgelost, maar ik ben nu gewoon even chagrijnig.

Diep ademhalen

Wat een verstandige kindjes. Nou heb ik zelf niet heel vaak een woedeaanval, omdat ik, als ik kwaad ben, doorgaans gewoon een potje ga zitten janken, maar ik denk dat het ‘just breathe’-advies ook in dat geval zal gelden. En mocht ik zin hebben om iemand een hoek te verkopen, dan helpt ademhalen ongetwijfeld ook.

De 10 van woensdag

Soms heb ik blogdruk. Als ik heel veel aan mijn hoofd heb, komt het voor dat ik werkelijk geen idee heb wat ik zou kunnen schrijven, maar ja, ik heb me nu eenmaal ooit voorgenomen om elke woensdag een lijstje te maken, en als ik geen idee heb waar ik een lijstje van zou kunnen maken, levert dat stress op. Zou niet hoeven natuurlijk, want mijn blog, mijn regels, dus die kan ik aanpassen, maar toch. Vandaag kan ik van geen dingen een lijstje van 10 maken, behalve van dingen waar ik eventueel ooit een lijstje van zou kunnen maken. Lekker meta dus.

  1. Dingen die ik om de een of andere reden niet koop, ook al wil ik ze. Een tas van Susan Bijl bijvoorbeeld.
  2. Dingen die ik constant koop, ook al heb ik ze niet nodig. Zwarte panty’s bijvoorbeeld.
  3. Steden die ik wil bezoeken. Kopenhagen bijvoorbeeld.
  4. Dingen waar ik om moet lachen. Buitensporig grote versies van normale dingen bijvoorbeeld.
  5. Dingen die stinken. Red Bull bijvoorbeeld.
  6. Dingen die ik op korte termijn heel nodig moet gaan doen. Mijn huis opruimen bijvoorbeeld.
  7. Boeken die ik wil lezen. Life After Life van Kate Atkinson bijvoorbeeld.
  8. Boeken die ik volgens iedereen zou moeten lezen, maar nooit heb gelezen, en dat stiekem niet zo heel erg vind. De hele Lord Of The Rings business bijvoorbeeld.
  9. Dingen die ik overschat vind. Balsamico-azijn bijvoorbeeld.
  10. Films die ik wil zien. De Kurt Cobain-documentaire bijvoorbeeld.

Dilemma’s dilemma’s

Ik zit nu aan het eind van het tweede jaar van een driejarige opleiding om Iyengar yoga-docent te worden, en het ziet ernaar uit dat ik ook dit jaar zal halen. Althans, als ik het huiswerk dat we 1 juni moeten inleveren af heb, en als ik begin juni nog 2 dagen workshop volg, maar dat zou volgens mij wel moeten lukken. Zaterdag hadden we een assessment van onze voortgang in de praktijk, waar we allemaal bloedzenuwachtig voor waren, omdat was aangekondigd dat we individueel beoordeeld zouden worden en zouden horen of we voldoende voortgang hadden geboekt om naar het derde jaar te mogen, maar dat liep af met een beetje een sisser, want nadat we drie uur lang alles hadden laten zien wat we in huis hadden, waarbij ik zelfs totaal genegeerd heb dat mijn arm behoorlijk pijnlijk was (want vragen ‘wat is de aanpassing voor een zere elleboog?’ me niet bevorderlijk leek voor de resultaten van het assessment), kregen we bij wijze van feedback een algemeen verhaal, namelijk dat ze onze inzet tijdens de weekends waarderen, maar dat we te weinig voortgang boeken zolang we niet vaak genoeg naar de les komen. Naar mijn perceptie kom ik vaak genoeg naar de les, dus ik had er niet zoveel aan. Ik had namelijk gehoopt op wat ondersteuning bij de beslissing of ik volgend jaar de opleiding voltijds of in deeltijd wilde gaan doen, en die heb ik niet gekregen.

yogaDus nu moet ik het toch maar zelf beslissen. Een week of zes geleden kwam er een brief uit India, van Geeta Iyengar, de dochter van BKS Iyengar, die na zijn dood de boel heeft overgenomen, waarin stond dat er tussen januari 2016 en mei 2017 geen examens zouden worden afgenomen. Dit leidde tot veel consternatie in mijn jaar (want wij zouden in juni 2016 examen moeten doen), maar ik vond het wel een prettige gedachte. Sterker nog, ik zag het al helemaal voor me: ik zou het laatste jaar in 2 jaar doen, dan had ik genoeg tijd om goed aan de houdingen te werken, en dan zou ik iets meer weekends overhebben om al die andere dingen die ik moet en wil doen voor elkaar te krijgen. Het alternatief was wat de opleiding voorstelde, namelijk de opleiding voltijds doen, in juni 2016 een soort tijdelijk diploma krijgen en dan in juni 2017 ‘echt’ examen doen. Maar ik ken mezelf: ik zou dan in juni 2017 keihard zakken, en dan ben ik nog veel verder van huis. Ik was dus al helemaal tevreden met de oplossing die ik voor het probleem gevonden had – het was zelfs een soort win-win situatie. Inmiddels schijnt er nog een brief uit India te zijn gekomen, waarin staat dat we volgend jaar toch wel examen kunnen doen, en nu weet ik het niet meer, want het was gewoon zoveel makkelijker toen ik geen beslissing kon nemen en alleen maar een oplossing hoefde te vinden voor een probleem dat anderen veroorzaakt hadden. Gelukkig heb ik nog tot september om erover na te denken.

Ja, dat ben ik op de foto. In het soort yoga dat ik doe komt het weleens voor dat je door middel van drie dames en een flinke kerel over een bankje in allerlei rare houdingen wordt geperst. Dus iedereen die denkt dat ik op de lerarenopleiding lekker een hele dag op de grond lig te chillen is van harte uitgenodigd om een keer mee te doen.

Zondag zindag

Even de week evalueren – en omdat ik van categoriseren houd, doe ik het nu op basis van zintuigen!

Proeven: de Optimel magere kwark met citroen is dus echt ontzettend lekker. Culinaire hoogtepunt van de week. Dat en de Christophe Pavé van het Vlaamsch Broodhuys. Zo is het helemaal niet erg om weer aan de koolhydraten te zijn.

Horen: dinsdag, donderdag en gisteren heb ik het Songfestival gekeken. Wat een feest, en als extra leuk item is er dan het Songfestivalcafé dat ik traditioneel op Facebook opricht. Iedereen bemoeit zich ertegenaan en ik geniet intens.

Ruiken: vandaag was op de yoga-school een Happy Birthday, Clé-les, ter gelegenheid van de verjaardag van de oprichter van de school, die twee jaar geleden is overleden. Er was een heel volle zaal, taart en veel wierook, en die ruik ik nu nog. Het zal in mijn haar zitten, denk ik.

Zien: vrijdag had ik met B afgesproken in Rotterdam, en in plaats van alles met het OV te doen of me te laten ophalen in zijn rechtse hobby, heb ik een OV-fiets genomen. Zo’n stad ziet er heel anders uit als je er op de fiets doorheen gaat!

Voelen: gisteren hadden we een assessment om te kijken of we naar het derde jaar van de yoga-opleiding mochten – dat was drie uur lang keihard laten zien wat we konden, en nu heb ik overal pijn. Maar ik ben over, dus dat scheelt. Tenminste, ik ben over als ik nu nog even een filosofie-opdracht maak, maar dat doe ik morgen.

De zindag is geïnspireerd op de Friday Roundups op de blog van Rosie Molinary, die die weer geïnspireerd heeft op die van Teacher Goes Back to School, die die ook weer op iemand geïnspireerd heeft. Maar op het internet is uiteindelijk niemand origineel.

Motivatie

Als een leerling bij me komt met motivatieproblemen, of nog erger, als de ouders van een leerling bij me komen met de mededeling dat hun kind motivatieproblemen heeft, dan ben ik niet de ideale gesprekspartner. Ik heb namelijk heel weinig manieren om iemand te helpen met motivatieproblemen; als je niet weet hoe je woordjes moet leren, heb ik wel wat tips (in elk geval niet tijdens het tv kijken, liever niet via de computer, eventueel met kaartjes, maar zorg dat je er bij blijft schrijven, want dat helpt om die zooi in je hoofd te krijgen), als je problemen hebt met een collega van me, kan ik ook wat dingen voorstellen (waarschijnlijk helpt het als je gewoon een normaal gesprek met hem voert en uitlegt wat er aan de hand is, in plaats van een enorme berg puberemotie over hem uit te storten en dan te verwachten dat hij denkt ‘Oh, dat is echt heel redelijk, ik pas alles onmiddellijk aan), maar als je hem mentaal niet omhoog kan krijgen om naar school te komen en je huiswerk te maken – tja, dan weet ik het ook niet. Er zijn niet heel veel manieren om andere mensen te motiveren: geld helpt, maar daarvan heb ik niet genoeg om iedere gedemotiveerde puber aan de slag te krijgen, beloningen voor als het gelukt is en straffen voor als het niet gelukt is ook, maar ik train geen hondjes, en verder weet ik het niet zo goed.

motivationResultaten helpen, en die kan je alleen maar krijgen door datgene waarvoor je gedemotiveerd bent gewoon te gaan doen. Daarom is mijn advies doorgaans: fake it ‘till you make it. Elke keer als je denkt: ik heb geen zin in school, ik blijf in mijn bed liggen, dan moet je je afvragen wat iemand zou doen die wel gemotiveerd is. En dan moet je dat doen. Misschien valt het mee, misschien valt het tegen, maar je bent in elk geval je bed uitgekomen en aan het werk gegaan, en dat was anders niet gelukt. De kans op resultaten (die je uiteindelijk echt zullen motiveren) neemt toe, want zolang je horizontaal bent is die kans 0. Ik vind dit echt heel erg verstandig advies van mezelf, maar ik heb, als ik eerlijk ben, in dit opzicht kilo’s boter op mijn hoofd. Als ik bij iets wat ik moeilijk vind een tegenslag ontvang, ben ik al gauw geneigd om mentaal af te haken. Dus dan heb ik een plan, waarvoor ik supergemotiveerd ben, en dan neem ik een nieuw notitieboekje om aantekeningen over dit belangrijke plan in te maken, en dan ga ik lekker zitten plannen, en dan maak ik een foutje in het notitieboekje, en dan heb ik gelijk geen zin meer. Terwijl ik ook wel weet dat een enkele doorhaling niet meteen betekent dat het boekje, en daarmee het plan, waardeloos is. Dus dan pep ik mezelf op, en dan ga ik weer verder met mijn plannen, maar het is toch niet hetzelfde.

motivatie

Zo ben ik vanochtend zo enthousiast uit bed gesprongen om te gaan sporten dat je eerder zou denken dat ik naar de EO-jongerendag ging dan naar de gym, maar toen ik me in mijn ochtendjas zat voor te bereiden op de dag die komen ging, bleek ik niet te kunnen inloggen in de Personal Body Plan-app, omdat het wachtwoord niet zou kloppen. Maar dat klopte wel, want ik kon via de computer wel inloggen. En dan heb ik dus gelijk geen zin meer. Dus omdat ik even niet heel gemakkelijk bij mijn schema voor vandaag en de resultaten van de vorige keer kan, heb ik de neiging om niet alleen vandaag niet te gaan sporten, maar om überhaupt niet meer te gaan en een zak cheese-onion-chips open te trekken. Dit alles terwijl ik prima via een omweg bij mijn schema kan, dat ook gewoon op mijn telefoon kan opslaan, en als de app gerepareerd is (want er blijkt een storing te zijn) kan ik alles alsnog invoeren – dus ik zit gewoon een beetje te zeiken. Time to fake it till you make it dus: ik heb mijn sportspullen aangetrokken en een ontbijt genuttigd dat nogal pre-workout van aard was, en ik ga gewoon doen wat ik zou doen als ik een van die dames met die platte buiken die ik op Instagram volg was, namelijk een oppeppend muziekje met een vrolijke beat opzetten en mijn karkas naar de gym slepen. Met die app komt het vast wel goed, en met mijn motivatie wellicht ook. Maar dan heb ik in elk geval gesport.

Turnen

turnen

Ik ben dit niet, maar ik zou het kunnen zijn geweest. Toen ik klein was, zat ik op turnen, en ik kon er geen reet van. Overigens ben ik er nooit in geslaagd om over de bok heen te springen, ik liep er altijd vol tegenaan. Maar ik kon dan wel Griekse teksten vertalen, dus zo erg was het misschien niet.

De 10 van woensdag

De kogel is door de kerk: M en ik gaan ook dit jaar niet op vakantie. We zijn namelijk allebei niet zulke reismensen, en het is ontzettend fijn dat we dan ook niet gaan reizen omdat het moet en omdat andere mensen dat wel doen. Misschien dat we een kleine stedentrip inplannen, maar vooralsnog gaan we ons deze zomer lekker vermaken door allerlei losse dingetjes te doen. En er is genoeg te beleven de komende maanden:

  1. Een nieuwe bank kopen. Het gaat gebeuren. En dan komen er vast nog wat nieuwe meubels. Handig, als je een staycation hebt, dat de thuisbasis er een beetje kek uitziet.
  2. Ik heb onze supermooie fietsen laten opknappen, dus er liggen fietstochtjes in het verschiet.
  3. Ter gelegenheid van mijn verjaardag slapen in het Kruisherenhotel – een van de dingen op de awesome-lijst.
  4. De schuur afronden. Hij is al een jaar bijna klaar, maar er moeten nog wat details afgerond worden.
  5. Flink veel vlees bereiden op de Big Green Egg. Gewoon om mijn skills up to date te houden.
  6. Als het een keer een iets minder mooie dag is (het blijft Nederland) naar de nieuwe sauna in Leiden.
  7. De bioscoop is er natuurlijk altijd voor me – dus ik kan ook in de zomer stevig met mijn Cineville-pas wapperen.
  8. Naar een dierentuin. Dat vindt M leuk en ik stiekem ook, dus dat gaat gebeuren. Misschien kan ik een auto lenen, dan gaan we naar een met het OV niet zo makkelijk bereikbare.
  9. Ik hoop dat ik wat vrienden zo ver kan krijgen dat ze mee gaan naar de Efteling, want daarvoor hoef ik van M niets te verwachten.
  10. Fruits de mer op het terras van Hotel New York. Altijd een hoogtepunt.

Lunch

Van alle mogelijkheden om in de loop van de dag te eten heb ik verreweg een voorkeur voor maaltijden die doorgaans na een uur of vier geconsumeerd worden. Dat wil zeggen: het diner en alle graasmogelijkheden bij de borrel, want ik vind kaas, bitterballen en andere snacks gewoon heel erg lekker. Hoewel ik dus het liefst al mijn calorieën zou opsparen om ’s avonds te besteden, snap ik best dat dat onverstandig is. Ontbijten kan ik steeds beter (momenteel begin ik de dag met yoghurt of kwark met fruit, eiwitpoeder en bizarre crispy dingetjes met nog meer eiwit erin – maar deze eiwitpannenkoeken zijn echt ontroerend lekker, zeker met banaan erin), maar de lunch is bij mij meestal tamelijk inspiratieloos, en dan vooral de lunch die ik meeneem naar school. Of eigenlijk neem ik hem niet mee naar school; als ik op dinsdagmorgen in Voorburg uit de bus rol, koop ik bij Albert Heijn een unit hummus en 2 avocado’s, en dat is dan mijn lunch voor 2 dagen. Maar dat moet dus allemaal anders, want met het Personal Body Plan ben ik aan een strakke hoeveelheid calorieën, koolhydraten (ja, ik eet ze, ik geloof het ook niet), vetten, eiwitten en vezels gebonden, en hoewel ik maar ongeveer 1500 calorieën per dag mag, ben ik voor mijn gevoel doorlopend aan het eten. En als ik niet aan het eten ben, ben ik wel eten aan het wegen, want het is allemaal nogal precies gesteld met de PBP-app – je kan niet gewoon even iets opeten en het dan invoeren, nee, je moet precies weten hoeveel gram het woog, anders kan je het niet invoeren. Na eerdergenoemd ontbijt gaat er in de loop van de dag nog van alles in: een eiwitreep (geen idee waarom ik zoveel eiwit moet eten overigens, maar ik ben supervolgzaam), als snack om een uur of 3 twee boterhammen met kipfilet en komkommer, het diner (doorgaans vlees/vis en een heleboel groenten) en dan nog wat ik als lunch voor mezelf weet te verzinnen.

eiwitpannenkoekenEn die lunch, daar gaat een boel voorbereiding in zitten. Vandaag heb ik voor 2 dagen lunch gemaakt, waarbij een van die lunches ook gelijk het diner voor vanavond is, want M is er niet, en ik eet uit een bakje op de fractievergadering (zoveel glamour in een leven, oneerlijk soms). Dus wat maak je dan? Het eerste gerecht was een pastasalade, met 40 gram speltpasta (daar zit niets principieels achter, maar die hebben we in huis, en ik zie geen reden om hem niet op te maken), een half blikje tonijn, 100 gram broccoli, 100 gram cherrytomaatjes, 10 gram ansjovis, 5 gram kappertjes, 10 gram bosui en 30 gram cottage cheese. En een hele hoop gemalen peper. Alles door elkaar roeren in een grote cheapass nep-Tupperwarebak van Ikea, deksel erop en in de koelkast – en dan hoef ik morgen alleen maar mijn salade in mijn fancy lunchbox te doen (want niemand hoeft te zien dat ik geeneens echte Tupperware heb) en naar school te gaan, en dan kom ik de dag wel door. Voor woensdag heb ik de tweede lunchcreatie: 40 gram noodles van bruine rijst (ook niets principieels, gewoon lekker), 50 gram gerookte kalkoenreepjes, 25 gram paksoi (kwam ik tegen in de groentela), 100 gram broccoli, 10 gram soyasaus, 2 gram sesamzaad, 10 gram Spaanse peper, 10 gram bosui, 40 gram taugé en 40 gram mango. Ook dat gaat in een bak in de koelkast, en ook dat kan ik makkelijk in een pauze consumeren, en dan blijf ik zo ruim binnen de calorieën dat ik nog ruimte heb voor wat ik in de PBP-app consequent in blijf vullen als ‘post-workout shake’: een glaasje gin. Want ik moet wel gemotiveerd blijven natuurlijk.

PBP