Maandelijks archief: juli 2015

Vakantiestress

Afgelopen zondag was het weer zo ver: waar ik al maanden toe leef naar de zomervakantie, omdat ik eindelijk een tijdje niets kon doen en kon ontspannen zonder dat iemand iets van me nodig had, beving mij opeens de gedachte dat ik al 2 weken van de vakantie had verkwist, zonder ook maar iets te presteren, en dat ik nog maar 4 weken te gaan had, waarin ik nog allerlei dingen moest doen. Nou is dat eerste niet geheel waar, want ik heb natuurlijk voor mezelf de verjaardag van de eeuw georganiseerd, ik heb in 2 restaurants met Michelin-sterren gegeten, ik heb flink gesport en geyogad, en ik heb met een leenauto een grote hoeveelheid zooi naar het stort gereden, maar goed, als ik opgefokt raak van mijn eigen leven, en dat gebeurt nog weleens, ben ik niet echt voor rede vatbaar. Want het is wel zo dat ik nog allerlei dingen moet doen; en trouwens, er zijn ook nog allerlei dingen die ik wil doen. Zo wil ik graag alle inboxen van al mijn mailaccounts leeg hebben voordat ik weer aan de slag ga, maar als dat niet gebeurt, is er niemand die het weet (behalve de NSA, maar die weten alles), en ik ben de enige die daadwerkelijk bijhoudt of ik wel op schema lig voor het boek per week gemiddeld in 2015 (ik lig er 1 achter), dus op zich is er daar weinig druk.

CadzandMaar de dingen die ik moet doen, worden steeds urgenter. Die hebben voor een groot deel met school te maken: ik heb volgend jaar een examenklas, wat concreet betekent dat ik me door een grote hoeveelheid nieuwe stof heen moet ploegen om daar goed voorbereid voor te zijn. Het is ook mijn ambitie om dat nou echt een keer goed aan te pakken, inclusief allerlei kekke powerpoints, zodat mijn klas prachtige resultaten haalt. Niet dat ze dat in het verleden, zonder powerpoints, niet hebben gedaan, maar daar gaat het nu niet om; een beetje ambitie mag ook wel weer eens. Bovendien mag ik aan de 4de klas Kunstgeschiedenis Griekenland geven en aan de 5de klas Kunstgeschiedenis Rome, en ik vermoed dat ik een module van 6 tot 8 lessen niet kan vullen met ‘dit is een tempel’ en ‘dit is een zuil’, dus ik moet daar nog veel aan doen. En tot slot wil ik echt heel graag de recepten voor de app afhebben, want M corrigeert ze, en die gaat in september ook weer werken, en ik ben er zelf ontzettend klaar mee. Dus mijn inner-nazi is alweer heel erg boos op me, omdat ik 2 weken vakantie verklooid heb, en ik ben deze week flink aan de slag gegaan. Met resultaat: een halve niet heel kekke powerpoint, maar hij doet het, 5 van de nog te schrijven 16 recepten voor de app, 4 uur werk aan de tempels, en M en ik hebben allerlei prehistorische voedingsmiddelen uit de keukenkastjes verwijderd. Als het nog even zo doorgaat heb ik straks een vakantie nodig om te herstellen van de vakantie…

Mooi

mooiIets in mij voelt de behoefte om mijn telefoon zo te organiseren. En ik zou het ook best kunnen doen, maar ik ben gek genoeg zelfs hier te neurotisch voor, want ik zou dus niet weten hoe ik apps met meerdere kleuren zou moeten verwerken. Misschien moet je die dan maar gewoon verwijderen. Ik laat het maar zo. Bij nadere beschouwing van de apps van deze iPhone-bezitter valt het me ineens op dat hij (of zij) een Duitser is, en dat verbaast me dan weer weinig.

De 10 van woensdag

Vorige week had ik al aangekondigd dat ik een volledige blog-gerelateerde to do-list had, en dat is ook zo. Het project heet ‘Pimp my blog’, waarbij ik zowel wat esthetische klusjes voor ogen heb, als het ervoor zorgen dat ik meer lezers krijg. Want hoewel ik best goed gelezen word, kan het altijd beter, toch? Vandaar een hele waslijst met activiteiten die ik deze vakantie aan flauwekulletjes wil uitvoeren.

  1. Achterhalen hoe ik flauwekulletjes kan linken aan mijn account op Facebook, Instagram en Twitter
  2. Achterhalen hoe ik deel-knoppen kan installeren zodat mensen mijn prachtige proza via Facebook en Twitter kunnen delen
  3. De pagina’s (bovenaan) bijwerken
  4. De categorieën van de blogs fixen, zodat alle vergelijkbare blogs vergelijkbare linkjes hebben
  5. Die ene blog die ik nog moet schrijven een keer schrijven
  6. Updates schrijven van mijn to do-lijsten
  7. Uitzoeken hoe ik flauwekulletjes kan aanmelden bij Bloglovin
  8. Leuke mensen vragen om een gast-blog te schrijven
  9. Een paar nieuwe categorieën verzinnen (ik heb al ‘het nachtje buiten de deur’)
  10. Een aantal uitjes organiseren ter blog-inspiratie

Een prachtlunch

Hoewel ik het doorgaans erg leuk vind om cadeaus voor mensen te kopen, vond ik het dit jaar voor de verjaardag van B nogal lastig, en wel omdat hij binnenkort voor minstens een jaar naar het buitenland vertrekt, maar misschien wel langer, dus alles wat ook maar iets weegt of ruimte inneemt is eigenlijk een beetje zinloos. Gelukkig had hij de documentaire ‘Sergio Herman: Fucking Perfect’ gezien, en was hij daar ook heel enthousiast over, zodat het mij een mooi plan leek om met hem en M voor een lunch naar Cadzand af te reizen, alwaar het restaurant PureC is – weliswaar niet met de heer Herman in de keuken, maar hij heeft wel meegedacht, en ik vermoedde dat zijn invloed duidelijk herkenbaar zou zijn. En dat was ook zo, en dat is natuurlijk helemaal niet erg: het was allemaal ontzettend lekker, maar ook ontzettend mooi, vandaar de extreem hoge foto-dichtheid van deze blog, want ik kan gewoon niet kiezen uit alle foto’s die ik gemaakt heb.

purec2Na een autorit van 2,5 uur lustten we wel een drankje (waarbij 1 voor mij het maximum was, want ik was de Bob voor de terugreis – eigen schuld, want ik kies dan een restaurant uit waar je niet zonder Rechtse Hobby kunt komen), dus we begonnen met een prachtige gin & tonic, met gin uit Wales en een persoonlijk juten zakje met spullen die we in het glas moesten doen. Al gauw verschenen er prachtige amuses op tafel: parels van wortel, met foie gras en kamille erin, een soort flapjes met sardine erop en artisjok en sinaasappel erin, en een bakje met kwark, tarwegras en selderij, en nog een onduidelijk gouden crunchy product. Uit een pan kregen we brioche met Oosterschelde paling, en iemand uit de keuken sneed een ding dat eruit zag als een Brabants worstenbroodje, maar dat gevuld bleek met heerlijke makreel, voor ons aan.

purec1Hoewel we nogal onder de indruk waren van het gebodene, was het ‘echte’ menu nog niet begonnen – we hadden voor 8 gangen gekozen, inclusief wijnarrangement voor de mannen, en water voor mij, met een alcoholvrije cocktail in het verschiet. Als eerste gerecht kregen we mosselen, die zowel gemarineerd als als een soort mousse aan ons gepresenteerd werden. In de schelp zat een komkommergranité, er lag gegrilde mais onder, en we proefden verder nog ketjap en lavendel. Daarna kregen we 2 bordjes die allebei met haring te maken hadden: haring op speltbrood, met biet en meidoorn, en een bloemkoolmousse met haringkuit, die volgens mij vooral diende om de heel zure smaak die in de mond achterbleef na het eerste bordje te neutraliseren. Want hoe lekker het ook was, je wilt daar niet per se lang mee blijven zitten.

purec3Het volgende gerecht was inktvis, met tête pressée van varkenskop (in inktvis), met gefrituurde amandelen en prei, en een woeste chip. In het echt zag het er nog mooier uit dan op de foto, en het had een behoorlijk uitgesproken smaak. Ik heb ook een beetje geproefd van de vin orange die erbij geschonken werd, want dat kende ik helemaal niet; het is witte wijn die als rode wijn wordt gemaakt, en het paste heel goed bij het gerecht. Daarna kregen we de zogeheten ‘garden treasures’, een wandeling door de tuin van de chef: er werd een bosje kruiden op tafel gezet, en een grote plank met 5 verschillende vegetarische gerechtjes, die allemaal op een ander kruid uit de tuin waren geïnspireerd. Ontzettend veel smaken, maar allemaal mooi met elkaar in balans.

purec4Vanaf de tafel waar wij aan zaten hadden we vrij zicht op zee, dus het hoge visgehalte van het menu paste goed bij wat we konden zien. Ook het volgende gerecht was vissig: schelvis met een slakje, en met venkel en champignons. Ik was zo onderhand ook wel toe aan iets anders dan water, want M en B hadden inmiddels 5 glazen wijn op, en hoewel ik het enthousiasme waarmee ze de Bob toeproostten wel waardeerde, wilde ik op dat moment ook weleens iets proeven. Nou heb ik weinig ervaring met alcoholvrije cocktails (we hebben op school een keer een workshop gehad, zodat we iets leuks konden schenken op schoolfeesten, maar ik dacht bij alle drankjes dat ze aanzienlijk lekkerder zouden zijn als er wodka doorheen zou zitten), maar deze was perfect – mooi om te zien, maar heerlijk om te drinken: er zat citroengras in, en gember, en een soort schuim. Ik voelde me gelijk een stuk minder zielig.

purec5

De lammetjes die in de buurt van het restaurant grazen, eten van grond die nogal onder invloed staat van de zee, zodat het vlees een beetje ziltig is (dat heet pré-salé, weer wat geleerd). Wij kregen het nog even te zien toen het in de pan lag, aangebraden en rokend op duingras, maar toen het op een bord aan ons werd aangeboden, werd het geserveerd met algen en ‘ziltige takjes’, en een heerlijk dingetje (dat blokje linksboven op de foto), dat voor een deel uit lam bestond en voor een deel uit iets anders, maar waar ik zo nog wel 3 van had kunnen eten. En hoewel het dus allemaal erg ziltig was, had de sommelier, van wie M inmiddels een gigantische fan was (B drinkt het gewoon op, die is aanzienlijk easier to please in die context), daar toch weer een mooie wijn bij weten te vinden.

purec6

En toen werd het echt spannend, want op het menu stonden 2 desserts, en noch M, noch ik zijn heel erg van de nagerechten. Ik omdat ik altijd aan de lijn* ben, M omdat hij ‘niet zo’n toetjes-man’ is, dus een chef moet van goeden huize komen om ons te winnen voor zijn zoete zaak. Het eerste nagerecht werd geleverd met een deksel van merengue, en de opdracht van een van de aardige Belgische dames die de bediening deden (in uitermate hippe jurkjes trouwens, ik kreeg er winkeldrift van) om de merengue met de lepel kapot de slaan en het dan te eten als muesli (of een ander ontbijtgraan, dat ben ik vergeten). Onder de deksel bleken yoghurt en rabarber te zitten, dus gelukkig helemaal niet zo zoet, en de viooltjessmaak die erbij zat kon ik ook erg waarderen.
purec7

Het laatste gerecht heette ‘Memory of happiness’, en was een creatie van chef Syrco Bakker, die vroeger bij zijn Indische oma avocado met koffiegranules kreeg. Een interessante combinatie, maar het leverde een wel heel prettig dessert op – verschillende structuren van avocado en koffie (mousse, schuim, ijs, noem maar op), die inderdaad wonderwel bij elkaar blijken te passen. Bij de koffie kregen we nog een grote hoeveelheid friandises aangeboden, die M dan laat staan, omdat hij genoeg heeft gegeten, maar B en ik niet, want tja, macarons, en mini-eclairs, en een soort Dame Blanche-bonbons, dat kan je toch niet laten lopen? Het was een geweldige lunch, en anders dan bij mijn eerdere sterrenervaringen (allemaal ’s avonds) konden we nu nog rustig even een uurtje wandelen om de spijsvertering op gang te helpen. En gelukkig konden we daarvoor gebruik maken van het prachtige strand bij Cadzand. Ik geloof dat ik nog nooit zo tevreden ben geweest over een cadeau dat ik voor iemand heb gekocht!

*Ja, dit soort etentjes past in een dieet. Moet je van tevoren en achteraf even wat calorieën  voor sparen, maar dan heb je ook wat – en trouwens, je komt heus niet ineens 10 kilo aan van 1 etentje.

Zondag zindag

Even de week evalueren – en omdat ik van categoriseren houd, doe ik het nu op basis van zintuigen!

Proeven: vrijdag heb ik een prachtige lunch gehad, zo mooi dat ik er morgen een hele post aan zal wijden. Dus daar vertel ik niks over. Omdat het zulk slecht weer is, heb ik gisteren soep gemaakt, want soep maakt alles beter, dus ik eet nu doorlopend zoete aardappelsoep. Helemaal geen straf.

Horen: terwijl ik dit schrijf luister ik naar het zalige voortkabbelende geleuter van de heren verslaggevers bij de Tour de France. De mannen fietsen over de Champs Elysées, dus er gebeurt niets, waardoor de vaardigheid ‘slap lullen over niks’ tot het maximum wordt toegepast. Ik kan daar uren naar luisteren. Sterker nog, ik luister daar al uren naar.

Ruiken: onze douche is stuk, en morgen komt er pas een loodgieter, dus ik ruik vooral mezelf – ik ben sinds mijn vorige douche 2 keer naar de gym geweest, dus het is echt geen genoegen. Ik denk dat ik zo maar even snel in bad ga.

Zien: ik heb deze week heel veel naar mijn e-book gekeken, want ik had een superspannend boek (Dark Places van Gillian Flynn), en daar kon ik moeilijk van afblijven. Gisteren heb ik de eerste aflevering van seizoen 2 van Masters of Sex gekeken; veelbelovend weer.

Voelen: ik was de laatste tijd zo ontspannen dat ik bijna in coma was geraakt, maar gelukkig begint zich nu een licht opgejaagd gevoel te openbaren. Stel je voor, dat ik nergens last van zou hebben…

De zindag is geïnspireerd op de Friday Roundups op de blog van Rosie Molinary, die die weer geïnspireerd heeft op die van Teacher Goes Back to School, die die ook weer op iemand geïnspireerd heeft. Maar op het internet is uiteindelijk niemand origineel.

Slapen buiten de deur – Kruisherenhotel

Ik houd heel erg van hotels. Geen idee hoe het komt, maar het is zo: van de receptie tot het doorgaans witte beddengoed, van de mini-bar waar ik nooit iets uit neem tot het ontbijtbuffet dat ik helemaal leegeet, en van de kussens tot de kleine flesjes wasmaterialen in de badkamer. Heerlijk. En omdat ik ieder excuus aangrijp om in een hotel te gaan slapen, kan ik mijn ervaringen mooi hier kwijt. Vandaag aflevering 1: het Kruisherenhotel in Maastricht.

Waarom? M en ik komen best vaak in Maastricht, want mijn familie woont daar (althans, het deel waar ik wat mee doe), maar dit hotel hadden we nog nooit geprobeerd, want het is ontzettend duur. Daarom stond het ook op de awesome-lijst, en hoefde ik alleen maar te wachten op een speciale gelegenheid, die zich vanzelf aandiende: mijn 40ste verjaardag. Het plan was om in Maastricht 40 te worden, nadat we hadden gegeten bij Beluga, en dan te slapen in dit hotel.

kruisheren1Eerste indrukken Ik meet mezelf vaak de illusie aan dat ik alles in Maastricht zo weet te vinden, maar dat gold voor dit hotel eigenlijk niet. Maar toen we ervoor stonden, was het behoorlijk indrukwekkend: het ziet er namelijk uit als een kerk. Want het is een kerk. Met een kloostergang, waar de kruisheren zich dan ooit bevonden. Uit de kerk steekt een imposante slurf, waardoor we naar binnen moesten, en toen stonden we in de kerk in de lobby, waar we werden ontvangen door 3 uiterst vriendelijke mensen. Een ervan* leidde ons rond door het hotel, met het advies de binnenplaats ook bij nacht te bezoeken, en bracht ons daarna naar onze kamer.

kruisheren5De kamer Het hotel is gemaakt met een box-in-box-constructie, zodat, als er zich weer kruisheren aandienen, de hele boel er in no-time uit kan zijn. Dat is niet te zien: de kamers zijn prachtig geïntegreerd in de ruimte – wij hadden bijvoorbeeld een enorm glas-in-lood raam, in een verder uiterst moderne kamer, en dat paste wonderwel bij elkaar. Onze kamer bestond uit een gangetje, met daarin een hokje met de mini-bar, een ophangrail voor de feestkleding en een ladekast, en daarna gingen we door een grote deur onze kamer in, met daarin een mooi bed, een bureau met allerlei leesvoer over andere projecten van de hoteleigenaar, een zithoek met televisie en een ruime badkamer (2 wasbakken, hebben we thuis niet, en een ligbad). Mooi en fris. Toen we na een korte doch hevige winkelexpeditie terugkwamen hadden de kruisherenkaboutertjes het bed teruggeslagen, de gordijnen gesloten en een fles water voor ons neergezet. Zeer attent.

kruisheren3Het bed Groot en wit, 2 aan elkaar geschoven eenpersoonsbedden, maar dan niet zo dat iemand de hele nacht in de naad lag, en het voordeel is dat ieder een eigen dekbed heeft. De kussens waren prima, 2 per persoon, en de volgende dag bleek dat ik me echt als een diva had kunnen profileren en de 2 andere soorten kussens die het hotel in de aanbieding heeft had kunnen laten komen om te testen welke het meest geschikt waren voor mijn poezelige hoofdje. Maar ik was eigenlijk wel tevreden.

kruisheren2De sanitaire voorzieningen We hadden dus een ligbad met daarin een regendouche (en dan zo’n losse kop voor als je toch je kont nog goed wilt wassen), en twee wasbakken. Er waren plenty handdoeken, en die waren ook weer aangevuld toen we na 2 uur terugkwamen, fancy natuurlijk, maar wat mij betreft onnodig. In het hokje in de gang lagen 2 badjassen met slippers, zodat ik na mijn pre-verjaardagsbad in stijl op de chaise-longue kon liggen. Verder was er een doosje met wattenstaafjes en schijfjes, douchemuts en badzout, en ik heb nog een schoenpoetsdoekje gezien (en meegenomen, sorry). De naam van de douche-producten (shampoo, crèmespoeling, douche-schuim en body lotion) was ‘Gothic Mystery’ – dat vond ik dan weer een beetje overdreven. Oh, en de scrub-handschoen was fabulous.

kruisheren4Het ontbijtbuffet Het ontbijt werd geserveerd op een prachtig plateau boven de lobby, zodat je aan alle kanten om je heen kon kijken naar het fraaie plafond van de kerk. Bij aanmelding kregen we de keuze aangeboden tussen koffie en thee, en toen konden we los op het buffet. Er was veel: brood met allerlei beleg, warmhoudbakken met eieren, spek, roerei en worstjes, yoghurt, vis, vlees, en een heleboel fruit. De jus kwam uit een pak, maar wel een goed pak, dus dat was geen ramp. Ik vond het een prima buffet, maar minder spectaculair dan de rest van het hotel doet verwachten.

kruisheer

Unique selling points Locatie en design. Het is een kerk, mensen. Hoe unique** wil je het hebben?

Nog iets te zeuren? Als ik heel erg mijn best doe: dat de mini-bar zo idioot duur was, maar ik was toch al dronken, dus niet echt een probleem, en dat de koffie die M voor me gezet heeft omdat de ontbijtmevrouw verdwenen was niet lekker was (maar dat zou aan M kunnen liggen). Maar dat zijn allebei marginale zaken. Oh ja, en het is dus best duur, maar voor een bijzondere gelegenheid is dat zeker de investering waard.

Wil je terug? Ja heel graag. Wie betaalt?

*Fooien we mensen die ons naar onze kamers brengen tegenwoordig? In Amerikaanse films doen ze het wel, maar ik zit niet in een Amerikaanse films. Kan iemand die op de hoogte is van de hedendaagse West-Europese mores dienaangaande mij even informeren? Dank.

**Op zich heb ik al eens in een kerk geslapen, maar daar gaat het nu niet om.

De 10 van woensdag

Nu de vakantie goed en wel begonnen is, heb ik alle tijd om een lijstje te maken van 10 dingen die ik zeker wil doen in de 5 weken die me nog resten. Want een vakantie zonder to do list is geen vakantie, vind ik.

  1. Onderzoeken hoe ik in de geile nieuwe muziek-app van Apple playlists kan maken zodat ik mijn Spotify lijsten kan overzetten, en die dan ook daadwerkelijk overzetten.
  2. Deze blog pimpen (daar heb ik een apart lijstje voor, verschijnt binnenkort).
  3. De kleren die ik heb toegezegd via Te lui voor Marktplaats bij hun nieuwe eigenaars krijgen en de rest gewoon wegdoen.
  4. Mijn klerenkast nog een keer opruimen, want bijna alles is nu te groot.
  5. Naar een dierentuin met M.
  6. Mijn make-up opruimen, met als grootste doel zo veel mogelijk weggooien.
  7. De spooons-app afmaken. Mensen, het moet een keer lukken.
  8. Gezellige dingen doen met leuke mensen.
  9. Veel yoga-lessen volgen in Rotterdam, want ik heb daar een strippenkaart en die moet zo op mogelijk voor het nieuwe schooljaar.
  10. Boeken lezen. Veel boeken lezen. Niet omdat het moet, maar omdat dat leuk is.

Yoga workshop

Zoals mijn leerlingen in de zomervakantie geen huiswerk hoeven maken, heb ik in juli en augustus geen verplichtingen ten aanzien van de yoga-opleiding. Dat komt volgens mij deels doordat de opperyogajuf vergeten is ons een zomeropdracht mee te geven, maar in elk geval hoef ik niet (zoals tijdens het cursusjaar wel) verplicht 2 lessen per week te volgen. Dat komt op zich goed uit, want vorige week had het er met alle festiviteiten nooit tussen gepast, en volgende week gaan M en ik weer op een mega-vakantie (naar Arnhem en Apeldoorn), en bovendien, ik heb even geen zin in verplichte dingen. Ik kan mezelf best motiveren om 4 keer in een week naar de gym te gaan, maar dat is een verplichting die ik mezelf opleg, en dat voelt toch anders dan dat je data moet bijhouden en eigenlijk ook achteraf moet opschrijven wat je gedaan hebt, hoe het was en wat je ervan opgestoken hebt. Dit alles betekent overigens helemaal niet dat ik gelijk geen zin heb in yoga, want dat heb ik wel (ik heb vanochtend 1,5 uur les gegeven, en vanavond mag ik weer) – dus het kwam goed uit dat ik nog een yoga-workshop tegoed had van Sarah Jane, van wie ik les heb in Leiden, maar die een eigen studio heeft in Nieuw-Vennep (of all places). Zaterdag was de workshop, met als onderwerp ‘touwen’, dus ik had gelijk de Iyengar-jackpot.

touwenDat je bij Iyengar Yoga veel gebruik maakt van hulpmiddelen, heb ik al eerder verteld – en het ziet er voor mensen die voor het eerst naar zo’n les komen vaak echt een beetje vreemd uit: waarom zou je allerlei blokken en banden gebruiken als je ook zonder in de houding kan komen? Het antwoord is meestal dat het gaat om de kwaliteit van de houding, en soms is het gewoon beter om je te laten helpen in plaats van jezelf pijn te doen omdat je het per se zelf wilt doen*. Nog raarder dan de blokken en de banden zijn de touwen, want zo’n muur met aan keilbouten bevestigde touwen ziet er eerder kinky uit dan ontspannend, en als je dan een foto ziet van mensen die een ondersteboven houding doen in de touwen, roept dat vaak reacties op als ‘dat lijkt wel een kip’ (dat zei B) of ‘waarom zou je dat überhaupt willen?’ (aldus M). Maar het werkt wel – ik kan langer in de touwen ondersteboven hangen dan tegen de muur op mijn kop staan, en je kunt de touwen ook gebruiken voor stabiliteit of ondersteuning, of om tegendruk te geven, of om aan te hangen om zo je rug even lekker op te rekken. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik zelf meestal iets anders doe als mensen ondersteboven gaan in de touwen, want ik vind het eigenlijk niet zo comfortabel. Maar daar heb ik me zaterdag overheen gezet.

ustrasana ropes

Dat komt deels door Sarah Jane, die gewoon heel prettig les geeft, waardoor ik al gauw denk ‘nou ok, het lijkt me niks, maar ik doe het voor jou’, en deels doordat ik het vermoeden heb dat ik me in de opleiding niet onbeperkt kan blijven drukken waar het om die houdingen gaat. En deze workshop heeft me er wel doorheen gecoacht, want ik ging veel verder dan anders: het ondersteboven hangen was een ding, maar daarna volgden allerlei waanzinnige achteroverbuigingen, en laat ik daar nou net wel goed in zijn, en het is natuurlijk extra leuk als je door het gebruik van de touwen net iets verder in de houding komt. Op de foto hierboven doe ik ustrasana (de kamelenhouding, niet vanwege de twee prominente bulten die je ziet, maar omdat een kameel zo opstaat), maar dan een kwartslag gedraaid – normaal doe je hem met je onderbenen op de grond. Maar dan ziet het er bij mij minder goed uit, want het is dan veel makkelijker om de buiging uit je onderrug te halen, en dat moet juist niet. Hier zorgen de touwen ervoor dat ik mijn bekken goed naar voren beweeg, zodat ik flink in mijn bovenrug buig**. Al met al vond ik het een heel leerzame workshop, en Sarah Jane hielde rekening met alle niveaus, zodat iedere deelneemster naar haar eigen capaciteit veel geleerd heeft, en we aan het eind allemaal heel voldaan aan de kruidenthee zaten. Een mooie besteding van een zaterdagmiddag in de vakantie, en zo voelt yoga even niet meer als huiswerk maken!

Sarah Jane geeft ongeveer 1 keer per maand een workshop in haar studio in Nieuw Vennep – echt een aanrader dus. En als je met de auto gaat, mag ik dan meerijden?

*Gratis filosofie, mensen, doe er uw voordeel mee.

**Die rare rook bij de muur is een print op mijn legging, maak je geen zorgen.

Zondag zindag

Even de week evalueren – en omdat ik van categoriseren houd, doe ik het nu op basis van zintuigen!

Proeven: ik heb deze week heel veel lekkere dingen gegeten. 2 diners ter gelegenheid van mijn verjaardag, 2 keer een ontbijtbuffet, en daarna natuurlijk flink in het gareel, want ja, ik wil nog steeds afvallen. Maar dan blijkt er ook nog veel mogelijk, want vrijdag hebben M, B en ik hamburgers van de Big Green Egg gegeten, en met wat aanpassingen blijk ik dan toch heel dieet-vriendelijk te kunnen genieten van een flinke hambo.

Horen: Boudewijn de Groot, ‘Voor de overlevenden’ – wat een prachtplaat. En verder heb ik met M gisteren tot laat naar VH1 Classic gekeken, dus de jaren ’80 muziek is weer geactiveerd in mijn herinnering.

Ruiken: vrijdag heeft M een lekkere fik gestookt in de vuurkorf, zodat we nog lang buiten konden blijven zitten. Gezellig, en warm ook, maar de schuur stond open en de rook woei naar binnen, dus daar ruikt het nu als een rookhok op een middelbare school.

Zien: maandag ben ik naar de Minions-film geweest. Ik vind die poppetjes gewoon super-grappig, ik heb geen idee waarom. En ze zijn ook heel goed 90 minuten lang vol te houden, met een idiote 3D-bril op natuurlijk, want dan zijn ze extra leuk.

Voelen: ik geniet na van 3 mooie verjaardagsdagen, maak me zorgen om de gewichtstoename, en zie uit naar de rest van de vakantie. Dus laten we zeggen dat ik me best goed voel!

De zindag is geïnspireerd op de Friday Roundups op de blog van Rosie Molinary, die die weer geïnspireerd heeft op die van Teacher Goes Back to School, die die ook weer op iemand geïnspireerd heeft. Maar op het internet is uiteindelijk niemand origineel.