Maandelijks archief: augustus 2015

Borrelhapjes

Sinds ik in de gemeenteraad zit, heb ik mijn cateringbedrijf op een laag pitje gezet. Nou stond het op zich toch al niet echt op de wokbrander, maar ik heb het plan dat ik had, om een folder te maken en die overal neer te leggen en zo heel veel klanten te krijgen, laten varen, omdat ik gezien de volheid van mijn agenda dan toch weer heel vaak ‘nee’ zou moeten verkopen, en daarmee ga je het doel van een folder toch weer een beetje voorbij. Maar ergens hoop ik toch dat mensen die zin hebben in lekker eten aan mij denken en me dan vragen om op een dag dat ik kan even in hun culinaire behoeftes te komen voorzien. En soms gebeurt dat ook: R, de oud-voorzitter van D66 Leiden, die een ICT-bedrijf heeft waarmee hij dan weer voor mijn andere bedrijf een klus gaat doen, vroeg mij of ik ook borrels cater, en dat doe ik. In het gebouw waar zijn bedrijf gevestigd is, de prachtige Caballero Fabriek in Den Haag, is een roulerende maandelijkse vrijmibo voor alle bedrijven, en het bedrijf van R was aan de beurt. En toen dacht R aan mij, en dat vond ik dan wel weer heel erg leuk.

hapjes1Ik mocht dus voor 35 man lekkere borrelhapjes plannen, wat ik met veel plezier heb gedaan, en toen bleek dat M die dag vrij had, was er eigenlijk geen reden dat de borrel niet een gigantisch succes zou worden. Behalve dan dat verder iedereen die in de Caballero Fabriek werkt er niet was. Het was een heel mooie dag, dus ik vermoed dat mensen vast naar huis waren gegaan om nog even in de zon te zitten, maar de enige mensen die er waren waren de medewerkers van R, een man of 12, die, daar moet ik eerlijk over zijn, echt hun uiterste best hebben gedaan om voor 35 man hapjes te eten. Er waren gemengde nootjes, pakketjes van parmaham met geitenkaas en vijgen, gevulde eieren, spiesjes van tomaat en mozzarella en toastjes: met hummus, gedroogde tomaat en tapenade, met rosbief, rucola en truffelmayonaise en met gerookte zalm, viskuitmousse, crème fraîche en komkommer. De gedachte dat het leuk was als M met de hapjes rond zou gaan werd onderuit gehaald door de behoefte van de borrelaars om lekker veel hapjes te eten, waardoor we besloten om steeds borden met een aantal hapjes neer te zetten, zodat ze die gewoon naar behoefte leeg konden eten. Volgens mij was het al met al wel een geslaagde vrijmibo, want iedereen die er was had het duidelijk naar zijn zin en er was jaren 80-muziek, en daar kwam nog bij dat M en ik gezellig quality time hebben beleefd bij het smeren van de hapjes. Alleen maar winnaars dus!

hapjes2

Zondag zindag

Even de week evalueren – en omdat ik van categoriseren houd, doe ik het nu op basis van zintuigen!

Proeven: ik heb nieuwe dingen ontdekt voor de lunch, een soort van fancy noodle-potten, maar dan met couscous, quinoa en freekeh. Ze zijn van Artisan, en Albert Heijn verkoopt ze, en als je ze mengt met broccoli en kip kan je een hele middag als een dolle heen en weer rennen. En dat is dan wel weer handig als docent.

Horen: terwijl ik dit schrijf hoor ik een aardige Belg van alles uitleggen over filosofie en psychiatrie. Ik heb de hele Zomergasten gekeken dit jaar – ik vond het niet allemaal even interessant, maar ik ben blij dat ik ze compleet heb.

Ruiken: White Patchouli van Tom Ford, een soort vies hippie-luchtje. Zalig.

Zien: een heleboel leerlingen: ik mocht workshops ontspanning en meditatie geven in de zesde klas, dus ik heb ze allemaal de revue zien passeren. Leuk dat ze er weer zijn.

Voelen: ik was best gestrest, maar ik heb vannacht maar liefst 9 uur geslapen, en daarom ben ik nu enorm ontspannen. Zozeer dat ik niet eens hoefde te vloeken toen er net een zakje doperwtjes explodeerde in de keuken en ik 10 minuten groene balletjes kon rapen. Dit ga ik niet volhouden.

De zindag is geïnspireerd op de Friday Roundups op de blog van Rosie Molinary, die die weer geïnspireerd heeft op die van Teacher Goes Back to School, die die ook weer op iemand geïnspireerd heeft. Maar op het internet is uiteindelijk niemand origineel.

Slapen buiten de deur – nhow Rotterdam

Ik houd heel erg van hotels. Geen idee hoe het komt, maar het is zo: van de receptie tot het doorgaans witte beddengoed, van de mini-bar waar ik nooit iets uit neem tot het ontbijtbuffet dat ik helemaal leegeet, en van de kussens tot de kleine flesjes wasmaterialen in de badkamer. Heerlijk. En omdat ik ieder excuus aangrijp om in een hotel te gaan slapen, kan ik mijn ervaringen mooi hier kwijt. Vandaag aflevering 2: nhow Rotterdam in 010.

Waarom? Net als het vorige hotelbezoek maakte de overnachting bij nhow deel uit van de grote verjaardagstour van 2015: nadat M en ik in Maastricht wakker werden, zijn we op pad gegaan naar Rotterdam, omdat we daar gingen dineren en ik daar een mooi feest had gepland. Omdat we in stijl wilden reizen, hadden we overigens een upgrade naar de eerste klasse genomen. Dit hotel had een aantal zeer aantrekkelijke kanten: het was zowel dicht bij het restaurant (Las Palmas) als bij de cocktailbar, het ligt op de Kop van Zuid (zo’n beetje het enige deel van Rotterdam waar M vrijwillig komt) en het is een prachtgebouw van Rem Koolhaas, dus dat wilden we wel een keer van binnen zien.

rotterdamEerste indrukken Als je voor de Rotterdam staat (want zo heet het gebouw), ben je al gauw onder de indruk van hoe groot het is, en hoe hoog, en hoe nieuw, en hoe indrukwekkend. Er staan nogal wat flinke units op de Kop van Zuid, maar deze is het grootst. Ik was al eerder binnen geweest, voor meerdere bezoeken aan de cocktailbar op de 7de verdieping, en een keer om helemaal tot de 44ste verdieping te gaan, dus ik wist de weg. De ontvangst bij de receptie was hoogst vriendelijk, al was de late checkout die ik had gereserveerd niet doorgekomen – gelukkig kon het alsnog. In de lobby was een winkeltje ingericht met Rotterdams design (bijvoorbeeld boeken over de bouw van het hotel en tassen van Susan Bijl).

NHOW3De kamer Ik had een sunrise kamer gereserveerd, waarbij de gedachte was dat we met onze late checkout optimaal konden genieten van het uitzicht. Dat bleek tegen te vallen; ik had er geen rekening mee gehouden dat M, een doorgewinterde Ajacied, een vrij uitzicht zou hebben over de Kuip, en daar niet echt gelukkig van zou worden. Het gordijn ging dus tamelijk snel dicht. In de kamer stond een bed, een enorme spiegelende televisie, een comfortabele grijze fauteuil met een grappig kaartje over roken, een bureau met een mooi boek erop en een kast, die op zich heel handig was, want alles zat erin (tot en met een Nespresso-apparaat en een waterkoker), maar eerst kregen we hem niet open en later kregen we hem niet dicht – misschien iets teveel design en iets te weinig pragmatiek. Kan gebeuren.
NHOW2Het bed 
Ook dit bed was groot en wit, met een boel kussens, maar dat was alleen maar fijn. Het was ook echt een tweepersoonsbed, dus niet eens met het vermoeden van een naad, en het lag ook erg lekker. De televisie stond recht tegenover het bed, zodat we mooi nog even op bed konden liggen en naar de Tour de France konden kijken – dat was op zich dan weer lastig, want het meubel waarin en waarachter de tv was ingebouwd was zo glanzend dat ik vooral mezelf heb gezien, met hier en daar een wielrenner. Maar dat had niets met het comfort van het bed te maken; daarover was ik heel gelukkig.

NHOW1

De sanitaire voorzieningen De badkamer was min of meer in de kamer, dus je moest elkaar eigenlijk wel goed kennen om samen in deze kamer te kunnen slapen. Dat je vanuit het bed recht de douche in kon kijken was niet zo heel erg, maar er was ook weinig privacy op het toilet. Ik vond de badkamer overigens wel heel fraai: we hadden een prettige regendouche en een miljard handdoeken. We waren ook ruim voorzien van producten – er was een scheerset, shampoo, crèmespoeling, body lotion, zeep, een scrubhandschoen, een nagelset en een tandenborsteltje met een mini-tube tandpasta. We hebben voor het eerst niks meegenomen overigens, maar dat kwam doordat M niets wilde hebben waar ‘Rotterdam’ op stond.
NHOW4Het ontbijtbuffet 
Het ontbijt werd geserveerd in een ruimte achter de mij zo geliefde cocktailbar. Ik was alleen (M vond het een beetje stom dat we moesten opstaan om te ontbijten terwijl we een late checkout hadden, dus die bleef lekker liggen), maar dat was ook wel fijn, want dan kon ik veel eten zonder dat iemand het zag. Het was een goed ontbijtbuffet, met alle klassieke dingen en een paar bijzonderheden: churro’s en pannenkoekjes, en een aantal gebak-achtigen. Andere gasten hadden koffie of thee, maar dat is mij niet aangeboden; op een gegeven moment ben ik het gaan vragen aan de gastvrouw, die me in eerste instantie aankeek alsof ik haar een onzedig voorstel had gedaan, maar me wel koffie bracht.

NHOW6

Unique selling points Het gebouw zelf is natuurlijk echt een USP, de locatie en het uitzicht ook, de mensen achter de balie waren heel aardig, de mogelijkheid tot late checkout.

Nog iets te zeuren? Dat ik dus met moeite koffie kreeg bij het ontbijt, dat ik mezelf zag in de televisie en dat de kast niet dicht ging. En voor M was er iets te veel Rotterdam-verheerlijking, maar dat hoort erbij, lijkt me, dus dat is niet echt een bezwaar.

Wil je terug? Als ik ooit weer in Rotterdam zou moeten slapen, zou ik het zeker overwegen – de kamer was zeer betaalbaar en de locatie was dus handig. Maar aan de andere kant: 400 meter ligt Hotel New York, en daar slapen is misschien net iets sfeervoller.

Pixels 1.0

Ik ben gisteren naar Pixels geweest, in Rotterdam, met zoveel mogelijk IMAX en 3D en surround sound en herrie. En er waren ook M&M’s, maar die heeft B opgegeten. Ik snap best dat dit in essentie een heel slechte film is, en intens seksistisch overigens ook, maar in dat genre vond ik hem eigenlijk gewoon heel leuk. Helemaal aan het einde van de aftiteling bleek dat hij gebaseerd is op dit heel korte filmpje – en dat is ook prachtig. Die Tetris-blokjes die in gebouwen vallen, wat een mooi beeld is dat. Maar ik blijf natuurlijk ook een Tetris-nerd.

De 10 van woensdag

Het regent al dagen en ik ben weer begonnen op school. Tijd dus om een paar mooie uitjes bij elkaar te fantaseren; ik weet in een groot deel van de geambieerde bestemmingen niet of en hoe ik het voor elkaar ga krijgen ze daadwerkelijk te bezoeken, maar ach, daar is het fantasie voor. En misschien komt het wel uit. Daarom dus de 10 uitjes die ik nu heel graag zou willen maken.

  1. Hiding in plain sight in Amsterdam. Een cocktailbar waar ik nog niet geweest ben. Lijkt me mooi.
  2. Trømsø in Noorwegen. Ik weet niet waarom, maar ik heb besloten dat dit een stad is waar ik heen wil – en zo’n reisheld ben ik niet, dus dan zal dit wel moeten toch?
  3. Hotel Pillows in Zwolle. Inchecken, pyjama aan, in bed gaan liggen, lezen, roomservice. En slapen. Heerlijk.
  4. Een oestour. Dit gaat sowieso gebeuren, want ik heb al geboekt voor M en mij, maar het kan niet snel genoeg gebeuren.
  5. En als ik toch bezig ben met dingen die ik al geboekt heb: het huisje in het bos waar we in oktober gaan slapen.
  6. Een mooie sauna/resort/wellness, kan me niet zoveel schelen welke. Als het maar superluxe is en ik de hele dag in mijn badjas kan rondhangen en me kan laten masseren. Misschien wel gewoon die bij mijn gym in Leiden, M is daar naar grote tevredenheid geweest.
  7. Ergens waar de zon schijnt en waar ik lekker buiten kan zitten zonder gelijk een hoosbui op mijn hoofd te krijgen. Zijn er Canarische eilanden waar geen proleten rondlopen?*
  8. Stonehenge. M zegt ‘Dat zijn gewoon stenen’, en ik weet dat hij gelijk heeft, maar ik wil er toch heen.
  9. Een yoga-vakantie. Een paar jaar terug heb ik een heerlijke week op Kreta doorgebracht, en zoiets zou ik best nog wel een keer willen doen. Maar ja, het kan nooit, want de meeste yoga-retreats worden georganiseerd buiten de schoolvakanties, en ik kan dan niet, want ik ben docent. Helaas.
  10. Een dierentuin. Pinguïns, altijd fijn. En er schijnt een nieuw olifantje in Blijdorp te zijn – maar ik heb M beloofd dat hij voorlopig niet naar 010 hoeft, tenzij er iets heel gaafs is. Dan een andere dierentuin. Gewoon even tussen de beestjes lopen, dat lijkt me prachtig.

*Ja, dat is een elitaire uitspraak. Zo ben ik. Deal with it.

Gelukkig nieuw jaar

Een docent kent twee momenten om de collega’s te zoenen en het allerbeste te wensen: 1 januari, als andere mensen dat ook doen, en de eerste dag van het nieuwe schooljaar. En dat is het vandaag – dus ik heb zo’n beetje iedereen gezoend, ongeveer 60 keer belangstellend geluisterd naar andermans vakantieverhalen en ongeveer 60 keer verteld dat ik dit jaar niet ben weggeweest, maar wel een heel leuke vakantie heb gehad. Er is ook echt een soort nieuwjaarsgevoel, want iedereen heeft wilde plannen, goede voornemens en allerlei nieuwe ambities, waarvan we maar moeten zien wat daarvan uit gaat komen, maar dat maakt eigenlijk niet uit. Het fijne van zo’n nieuw jaar is dat je weer voornemens kunt maken en misschien wordt dit jaar wel echt het jaar waarop ik al mijn lessen netjes voorbereid, mooie Powerpoints maak ter illustratie van de lesstof, regelmatig contact onderhoud met al mijn tutorleerlingen (en niet alleen de leerlingen met problemen) en altijd op tijd in de les ben. Het is mijn 19e jaar voor de klas en het is tot nu toe nog nooit gelukt, maar wie weet. En anders ben ik gewoon dezelfde docent die ik al was, en dat valt uiteindelijk ook wel mee.

busVandaag beginnen we ook heel rustig, dat wil zeggen: leerlingvrij. Ik zat zowaar op tijd in de bus, zodat ik ook een nieuwe koffiestrippenkaart kon kopen bij de enige plaats in Voorburg waar de koffie te drinken is (die op school is een aanfluiting). De APV* duurde slechts een uur, waarbij een groot deel van de agenda bestond uit het voorstellen van de 16 nieuwe collega’s die ik heb, en daarna kregen we een lezing over hoe we leerlingen kunnen motiveren. In eerste instantie had ik er weinig zin in, maar het was eigenlijk wel erg interessant – de meneer in kwestie zat goed in zijn vakliteratuur en ik vond de filmpjes die hij liet zien ook echt functioneel (al verbaasde me wel dat weinig collega’s het marshmallow-filmpje kenden, dat is toch wel een algemeen bekend experiment, lijkt me). We kregen zowaar een lunch aangeboden, al heb ik daar geen gebruik van gemaakt, omdat ik zelf een fancy maaltijd had meegenomen. Toen was er tijd om rustig de spullen die ik nodig heb voor de tweedaagse workshopmarathon van morgen en overmorgen te kopiëren, en tot slot een getrapte sectievergadering, want met 9 man is het bijna niet mogelijk om allemaal op hetzelfde moment op dezelfde plaats te zijn, dus dan doen we het gewoon in etappes. En dan weer naar huis, want ook het politieke jaar is geopend, en ook vergaderingen bereiden zichzelf niet voor. Morgen heb ik een dagje met de pubers – ik heb er zowaar zin in.

* Algemene Personeels Vergadering, geen politieverordening. Ik neem altijd aanstoot aan de term ‘personeel’, ik vind mezelf een medewerker, maar dat is een andere discussie.

Zondag zindag

Even de week evalueren – en omdat ik van categoriseren houd, doe ik het nu op basis van zintuigen!

Proeven: vrijdag was ik op de verjaardag van Huub, die 7 werd, en daarbij werd allerlei kindereten geserveerd, dus ik heb daar optimaal van geprofiteerd. Gelukkig is de moeder van Huub behoorlijk GroenLinks, dus het was wel volkorenpizza en -pastasalade, maar ondanks de relatieve gezondheid van het eten heb ik genoten.

Horen: de buren zijn terug van vakantie, dus ik heb alweer allerlei geschreeuw gehoord. Ik snap het gewoon niet, waarom gaan die mensen als ze elkaar wat te zeggen hebben niet in dezelfde kamer staan?

Ruiken: ik heb flink opgeruimd, waarbij alle luchtjes die ik door het huis gedistribueerd had weer gewoon terecht zijn gekomen waar ze horen: boven in de luchtjeskast. Het gevolg is dat ik elke ochtend uit het hele assortiment kan kiezen, dus dat er meer variatie is. Op het moment ruik ik naar de Musc Ravageur van gisteren, maar dat is absoluut geen straf.

Zien: ik ben weer 2 keer naar de film geweest. Maandag ging ik naar While We’re Young, die voor 97% vermakelijk doch een beetje stom was, en voor de laatste 3% een gierend irritant stukje indoctrinatie door de ‘Je bent pas een echt goed stel als je een kind hebt’-maffia – en die 3% hebben voor mij de hele film verziekt. Vandaag was de laatste keer dat ik Mr. Holmes kon zien in de bioscoop in Leiden, dus ik ben maar even geweest, en ik vond het zeer de moeite waard. Mijn leven is niet veranderd, maar dat hoeft ook niet per se op een zondagmiddag.

Voelen: na een zeer geslaagd feestje gisteravond ben ik moe (want pas om 4 uur naar bed), voldaan (want ik heb leuke vrienden), een beetje brak (want drank) en tevreden met mijn huis (want zo’n feest is een mooie reden om je huis een keer op te ruimen). Al met al een prima set emoties.

De zindag is geïnspireerd op de Friday Roundups op de blog van Rosie Molinary, die die weer geïnspireerd heeft op die van Teacher Goes Back to School, die die ook weer op iemand geïnspireerd heeft. Maar op het internet is uiteindelijk niemand origineel.

#selfiemuseum

Ik heb weer 5 bijdragen aan het project ‘Museumselfie’ – dus we richten een nieuwe vleugel in met kunst, of in elk geval dingen die museumwaardig worden geacht, met mijn gezicht ervoor. Omdat ik het leuk vind om te doen, niet omdat ik mijn kop nou zo museumwaardig vind. Zo modern is de kunst nog niet…

Zaal 31: ‘La La La Human Steps’, Museum Boijmans Van Beuningen, Rotterdam

selfiemuseum3

M en ik hadden een mooi uitje naar 010: we bezochten deze tentoonstelling, waar niet alleen allerlei prachtige kunst te zien was, maar ook live dans, en gingen daarna naar ‘Songs for Drella’ in de Rotterdamse Schouwburg, wat betekende dat we een hele middag en avond hebben genoten van de combinatie beeldende kunst en dans. Ik vond dit een prachtige tentoonstelling – ik denk dat ik gewoon een voorkeur heb voor thematische tentoonstellingen boven tentoonstellingen over 1 kunstenaar. Dit kunstwerk heet ‘Ahh… Youth’ van Mike Kelley, grote foto’s van een aantal knuffels en eentje van de kunstenaar zelve. Die heeft inmiddels zelfmoord gepleegd, dus dat laat dan toch een tragisch gevoel achter.

Zaal 32: ‘Jeff Koons’, Centre Pompidou, Parijs

selfiemuseum2

Het uitje naar Parijs was natuurlijk ook niet verkeerd, zeker niet omdat het dus gelukt is om de Jeff Koons-tentoonstelling te bezoeken. Die stond hoog op mijn verlanglijst, want ik vind in musea een enkele Koons altijd fascinerend, dus ik was benieuwd hoe ik een oeuvre-tentoonstelling zou waarderen. In hoge mate, bleek: als je al die werken bij elkaar plaatst, blijken ze op mij nog meer effect te hebben. De enorme ballonhond vond ik het allermooist – zo groot en glanzend en een perfecte nabootsing van een gewone ballonhond, daar word ik gewoon ontzettend blij van.

Zaal 33: ‘The Frick Collection’, Mauritshuis Den Haag

selfiemuseum1Nadat ik deze selfie voor de portretbuste van Beatrice van Aragon (van Francesco Laurana) had gemaakt, werd ik door de suppoost aangesproken, omdat ik helemaal niet mocht fotograferen op deze tentoonstelling. Ik was er met mijn moeder, en we hadden ontzettend geluk, want iedereen die ik verder ken en die is geweest moest minstens een uur in de rij staan, terwijl wij gewoon door konden lopen. Dat was een mazzeltje, temeer daar we in totaal misschien 25 minuten op de tentoonstelling hebben doorgebracht. Mooie dingen hoor, maar ze deden me eigenlijk weinig. Deze buste overigens wel, maar meer omdat ik dacht dat het 19e eeuws was, maar hij is van het eind van de 15e eeuw. Blijk ik toch iets minder een kunstkenner dan ik pretendeer.

Zaal 34: ‘Liefde en lust. De kunst van Joachim Wtewael’, Centraal Museum, Utrecht

museumselfie34Deze selfie is genomen voor het schilderij van Perseus en Andromeda; je ziet alleen Andromeda, want mijn grote hoofd bedekt zowel Perseus als de draak. Excuses daarvoor. Maar Wtewael is zo’n ontzettende detailschilder, dat het sowieso moeilijk is om een selfie te maken waar het werk herkenbaar opstaat (kan je hem ook moeilijk kwalijk nemen overigens, wist hij veel dat dit mijn hobby zou worden). M en ik vonden het een prachtige tentoonstelling; er was ontzettend veel op de schilderijen te zien en de toelichting bij de werken was precies uitgebreid genoeg. Al die bejaarden die de bordjes aan elkaar voorlazen hadden wat mij betreft thuis kunnen blijven, maar daar kan het Centraal Museum ook niks aan doen.

Zaal 35: ‘Global Imaginations’, Stedelijk Museum de Lakenhal (in de Meelfabriek), Leiden

museumselfie35Ja, dit is een wat donkere foto. Dat komt doordat ik in een donkere ruimte sta, waar licht wordt geprojecteerd op 3D-geprinte objecten. De installatie heet ‘The Natural Sciences’ en is van Mark Dion, mooi, maar ik vond het niet het allermooiste wat ik daar heb gezien; dat was The Fourth Seal – HE Is To No Purpose And HE Wants To Die For The Second Time van Tsang Kin-Wah, een schitterende installatie waarbij teksten op de grond werden geprojecteerd, maar die niet te fotograferen was. Ik vond het in zijn geheel wel een interessante tentoonstelling op een prachtige locatie, want de Meelfabriek is echt een fraai gebouw, en dat B en ik zo’n beetje alle verdiepingen hebben gezien om alles wat tentoongesteld was te bekijken was dus helemaal geen straf.

Het museumselfie-project is nog lang niet afgerond en ik zal van alles wat ik bezoek verslag uitbrengen door een foto van mijn harses voor een kunstwerk van onschatbare waarde te plakken. Waarvoor bij voorbaat excuses.

De 10 van woensdag

Het is alweer bijna zover: het nieuwe schooljaar. Ik heb natuurlijk lang niet alles gedaan wat ik had willen, laat staan moeten, doen, maar ik zal er maar weer op gokken dat ik zo’n goede deadlinewerker ben. Dat zal ook wel moeten, want de deadlines komen almaar dichterbij, en vooralsnog word ik er niet productiever op. Maar goed – ik heb in elk geval wel vast tijd besteed aan de dingen die ik echt absoluut zonder twijfel nodig heb voor het nieuwe schooljaar. Want schrijfwaar en docentenaccessoires zijn veel belangrijker dan een goede voorbereiding. Hoop ik.

  1. Een nieuwe etui. Ik heb er zelfs 2: deze en deze. De ene is stijlvol design, de ander ziet eruit als een pita-broodje. Daarmee heb ik mijn hele smaakpalet in een keer in beeld gebracht.
  2. Nieuwe potloden. Ik gebruik op zich geen potloden, maar ik kon deze niet aan me voorbij laten gaan. Dus nu ga ik potloden gebruiken.
  3. Een mooi nieuw notitieboek. Ik vind deze echt heel mooi, maar ik kan me ergens wel voorstellen dat die door sommige mensen in mijn omgeving, ik vermoed die van de leidinggevende soort, als aanstootgevend zou worden ervaren. En om het nieuwe jaar gelijk met ruzie te beginnen is misschien niet zo handig. Dus ik zoek nog even verder. Of ik pak er een uit de la met notitieboeken die ik te mooi vind om in gebruik te nemen.
  4. Deze tut-schoenen. Na een boel gedoe met Zalando heb ik ze, uiteindelijk nog met korting ook. Ik vind dat ze prima passen bij mijn nieuwe nog niet gespecificeerde docenten-look.
  5. Dit sharpie-pretpakket. Wat een mooie stiften zijn dat. Daar kan ik alles mee: nakijken, onderstrepen, cirkels om taalfouten zetten en waar nodig met vrolijke kleuren ‘WTF’ in de kantlijn schrijven. Die zitten dus in het Amazon-mandje.
  6. Een nieuwe lunchbox. Ik heb er een, nou ok, ik heb er 4, maar deze heb ik nog niet, en dat zijn wel heel mooie bakjes. En ze lekken niet – dus superhandig.
  7. Een nieuwe fles gin. Voor de moeilijke momenten, en voor de minder moeilijke momenten. Ik opteer voor Hermit Gin, een Nederlandse gin waar oosterscheldewater. Klinkt fascinerend.
  8. Ik heb geen nieuwe agenda dit jaar, want mijn Passion Planner doet het nog uitstekend, zeker nu ik hem met allerlei leuke kleurtjes invul. Dus dat laat ik even zo.
  9. Nieuwe nagellak. Voor alles wat ik doe heb ik nieuwe nagellak nodig, tenslotte. Ik heb deze al gekocht, maar bij het zoeken naar een goed linkje kwam ik ook deze tegen. Die gaat er ook nog komen.
  10. Dit t-shirt. Dat heb ik ook al, is prachtig. En niet helemaal waar, want er is niets silents aan hoe ik andermans grammatica verbeter.