Creatief,  Neuroses,  Opruimen,  Projecten

Unvollendete

Ik laat me er graag op voorstaan dat ik alles afrond. Alles. Dus als ik aan een boek van 300 pagina’s begin en na een bladzijde of 15 blijkt dat het een ziek dystopisch boek met enge zombies is, dan lees ik gewoon door totdat ik het uit heb. En als ik verzonnen heb dat het best een goed plan is om met dunne wol een sjaal te breien met een patroon dat ik niet op de automatische piloot kan breien terwijl in Netflix kijk, dan brei ik die sjaal – ook al kost het me 2 hele winters. Want als ik eraan begonnen ben, maak ik het af. Soms duurt het even, ik ben geloof ik al 3 jaar bezig met Nachtzug nach Lissabon, want ik vind het vervelende pretentieuze troep en mijn Duits is er misschien ook niet goed genoeg voor (al vermoed ik dat je, om pretentie te kunnen detecteren, toch best wel veel van de inhoud moet begrijpen – en trouwens, docent stapt in trein en spuit filosofie is nou ook alweer niet zo moeilijk), en de spooons-app is al jaren een work in progress, maar ik heb goede hoop dat beide projecten tot een goed einde zullen komen, gewoon, omdat ik principieel alles afmaak. Maar soms denk ik dat het misschien wel een goed idee zou zijn om hier en daar een project te bestemmen tot de categorie ‘kennelijk niet gelukt’. Ik ben de enige die weet wat ik allemaal nog voor onaffe zaken in mijn leven heb, dus ik doe er verder niemand kwaad mee, en voor mezelf creëer ik een boel lucht.

kooktasIk ben de afgelopen dagen bezig met het updaten van mijn cv, dat hoort erbij als je volwassen bent (en als je volwassen bent in de 21ste eeuw moet je ook je LinkedIn-profiel updaten, gatver*), en ik heb er voor het eerst wat dingen uitgehaald. Waar het een kleine stap was om me erbij neer te leggen dat ‘Herman, Susannah, ‘“A wreath which will not crush my head”. Ezra Pounds Homage to Sextus Propertius ’ (te verschijnen)’ niet zal verschijnen, was het een enorme sprong om het item ‘Promotieonderzoek From your mouth to the gods’ ears. Religious communication in Sophocles’ tragedies‘ te verwijderen. Want nu ben ik officieel gesjeesd als onderzoeker. Maar als ik eerlijk ben is het eerder een kwestie van het woord bij de daad voegen dan ineens een beslissing nemen. En bij het opruimen van het huis kwam ik een boodschappentas tegen met allerlei kooktijdschriften en twee boekjes waarin ik leuke recepten uit die bladen wilde plakken – dat heb ik voor een deel gedaan, en toen alles in een tas gepropt om op een moment dat ik tijd had verder te gaan. Laten we eerlijk zijn: dat gaat niet gebeuren. Ik heb een kast vol kookboeken, dus inspiratie zat, en als ik al tijd zou hebben om een beetje te gaan knippen en plakken, kan ik die veel beter anders besteden. Die tas gaat ongeopend naar het oud papier: ik heb tenslotte nog een app om af te maken, en een vervelend Duits boek dat zichzelf niet leest.

*Doe ik maandag wel. Te veel weerstand.