Maandelijks archief: november 2015

IDFA 2015

Het laatste vaste hoogtepunt op mijn culturele agenda van 2015, het International Documentary Film Festival Amsterdam, of zoals iedereen het noemt, IDFA, zit er weer op. Waar ik vorig jaar in totaal 19 documentaires heb gezien (waarvan ik bij 7 als moderator heb mogen optreden), was de score dit jaar zowel lager als hoger: 14 documentaires gezien, waarvan 8 als moderator (al kwam bij een van de films de regisseuse niet opdagen voor de Q&A, maar dat betekent niet dat ik niet voorbereid was, dus hij telt mee). Het iets lagere aantal komt deels doordat ik ervoor gekozen heb om, anders dan andere jaren, alleen op de dagen dat ik als moderator optrad naar Amsterdam te gaan en ook voor mezelf films te kijken – ik had ook een paar dagen nodig om de was te draaien en mijn leven een beetje op orde te krijgen, en dat heeft toch invloed op je documentaire-moyenne. Maar het was een mooi jaar: ik heb een aantal zeer indrukwekkende films gezien. Bovendien kon ik, doordat ik moderator was, kennis maken met flink wat fascinerende mensen.

idfa1Het is altijd lastig om de documentaires die ik heb gezien in categorieën in te delen – dat komt natuurlijk ook doordat ik zelf niet uitzoek welke films ik ga modereren, dus dan is het lastig een thema vast te leggen. Ik denk wel dat ik zo’n beetje het hele spectrum aan onderwerpen heb gezien: ik zag The American Epic Sessions, waarin een aantal hedendaagse musici door middel van een apparaat uit de jaren ’30 oude liedjes opnamen (de doc werd in de Melkweg gedraaid, en het was ook alsof ik een concert van 2,5 uur had gezien), Poverty Inceen zeer interessante film over hoe de manier waarop het westen de ‘arme’ landen helpt in feite alleen maar bijdraagt aan hun armoede en achterstanden (zo’n film waardoor ik onmiddellijk denk dat ik mijn leven moet veranderen), About Heaven, waarin Zwitserse bejaarden praten over de dood en wat hun daarna al dan niet te wachten staat (ik kan altijd genieten van oude mensen, blijkt elke IDFA) en Clear Years, waarbij de regisseur nauwkeurig verslag legt van de zwangerschap van zijn vriendin, de jaren die daarop volgen en de teloorgang van hun relatie (mooi, maar voor mijn gevoel iets te lang – daar staat dan weer tegenover dat ik de Q&A met de overigens woest aantrekkelijke regisseur deed in Tuschinski 1, en dat is al jaren de droomlocatie).

idfa2De categorie ‘documentaires over mensen’ is wel makkelijk aan te geven. Ik zag Kom Naderde (naar later bleek) prijzenwinnende muziekdocumentaire over Boudewijn de Groot, die erg mooi was, niet alleen vanwege de prachtige liedjes, want die kende ik al, maar ook, of misschien wel vooral, vanwege de manier waarop de mensen in de omgeving van De Groot probeerden iets over de toch wel erg gesloten man te zeggen. In A Boy’s Dream maakten we kennis met Theo Jansen, de maker van de spectaculaire strandbeesten uit Scheveningen, in een tamelijk roerige periode: tentoonstellingen, ambitieuze projecten en een echtscheiding – en dat alles terwijl het scheppen van de dieren gewoon doorging. Ik vond het ook heel bijzonder om in het kader van de Q&A kennis met hem te maken, en ik ga zeker volgend jaar op het strand naar zijn werk kijken. Als moderator mocht ik ook in gesprek met Errol Morris, nota bene een Oscarwinnaar, die een retrospective had op het IDFA. Wij spraken in het kader van de film Mr. Death: The Rise and Fall of Fred A. Leuchter Jr., over een curieuze man die in eerste instantie gespecialiseerd was in het verbeteren van executieapparatuur, maar later berucht werd als holocaustontkenner. Als laatste in deze categorie is er nog Janis: Little Girl Blueover Janis Joplin, van wie ik alleen maar wist dat ze liedjes zong en dood is, dus daar viel veel aan informatieverwerving te halen, en dat lukte ook. Ik vond het een heel interessante film, die ook wel kritisch was over La Joplin, met veel mooie beelden.

idfa3In de mini-categorie ‘Oostblok’ zag ik Holy Cow, over een man in Azerbeidzjan die een westerse koe wil kopen en daarbij op allerlei weerstand stuit, van zowel zijn vrouw als van een soort raad van wijze mannen uit het dorp (‘je mag nog geeneens een kat uit een ander dorp importeren’), maar toch zijn gang gaat en uiteindelijk een schitterend zwart-wit gevlekt beest in zijn stal weet te zetten. En in Ukrainian Sheriffs (die de juryprijs gewonnen heeft) werden twee mannen door de burgemeester van een dorp aangesteld om daar zo goed en zo kwaad als het gaat orde op zaken te stellen, terwijl op de achtergrond de oorlogsdreiging almaar dichterbij komt. De categorie ‘Het kan altijd erger’ was nu ook weer vertegenwoordigd: in Rebels bleek maar een deel van de kansarme Noorse jongeren aan het werk te kunnen komen, en de jongen met wie we sympathie leken te moeten voelen bleek zijn agressie niet onder controle te krijgen, dus die werd uit het hulpproject geknikkerd. In Into Darkness bleek een Marokkaanse jongen onherstelbaar en onherroepelijk blind, net als 10 andere familieleden van hem, en zijn tante moest stoppen met haar studie – veel treurnis voor een film van 30 minuten.

idfa4Ik heb nog een bijzondere vermelding voor Eritrea Stars, een documentaire van John Appel over het Eritrese voetbalelftal, dat als eenheid van 16 vluchtelingen in Gorinchem terechtkomt en dan met heel veel moeite probeert te integreren, Nederlands te leren en te voetballen. Alle pogingen van het COA, de trainer, de wijkagent en de mannen zelf ten spijt, valt het elftal uit elkaar, en moeten we nog zien hoe het met ze afloopt. De Q&A achteraf met de regisseur was ook bijzonder. Ik kan voor deze film geen trailer vinden, maar hij is integraal te zien op Uitzending Gemist, dus dat is nog beter. Mijn absolute favoriet deze IDFA was Mr. Gaga, een werkelijk prachtige documentaire over Ohad Naharin, een Israëlische danser-choreograaf. De film zat vol met beelden van repetities en voorstellingen, en ik heb van begin tot eind geboeid zitten kijken. Sterker nog, ik kreeg er zowaar zin van om een keer naar een dansvoorstelling te gaan, dus dat zegt heel veel. Ik heb, net als de voorgaande jaren, enorm genoten van deze IDFA – ik vond niet alle films even goed, maar al met al kijk ik met veel plezier terug op deze editie van het festival, en ik kijk nu al uit naar IDFA 2016.

Zondag zindag

Even de week evalueren – en omdat ik van categoriseren houd, doe ik het nu op basis van zintuigen!

Proeven: gisteren heb ik met M en F & A (dat is een stel, dus die krijgen een & in plaats van een en) bokbier gedronken bij de Bontekoe. Ik drink nooit bier, behalve bokbier met deze mensen in deze kroeg, een keer per jaar. En daar hoort ook worst van Slager van de Zon bij, bitterballen en kaas. Als ik toch van de Personal Body Plan-wagen val, doe ik het goed.

Horen: vandaag ga ik naar maar liefst 2 concerten. In de middag Spinvis in de Kleine Komedie, en vanavond Guy Garvey in Paradiso. Ik ga hier zeker meer over vertellen, maar ik kan het vermoedelijk nu al samenvatten als ‘veel mooie liedjes’.

Ruiken: ik heb een beetje een achterstand met de was, dus ik ruik vooralsnog vooral vieze kleren. Want die ruim ik natuurlijk niet goed op, smeerpoets die ik ben. Er komt gauw orde op zaken. Echt waar.

Zien: het was deze week nog steeds IDFA, dus ik heb nog meer documentaires gezien. En op het moment geniet ik mee met de vakantie van J & P, die in Argentinië zijn en Facebook helemaal volplakken met foto’s van landschappen en dure diners. Ziet er goed uit dus.

Voelen: gisteren was de eerste dag in heel erg lang dat ik niets hoefde te doen. Ik ben naar de gym geweest, naar de markt en naar de kroeg, en dat was het wel weer. Heerlijk.

De zindag is geïnspireerd op de Friday Roundups op de blog van Rosie Molinary, die die weer geïnspireerd heeft op die van Teacher Goes Back to School, die die ook weer op iemand geïnspireerd heeft. Maar op het internet is uiteindelijk niemand origineel.

Voorbereiding

Voor zover dat nog niet was gebleken uit het feit dat ik doorlopend lijstjes maak van alles wat ik ga doen, wil doen, moet doen, heb gedaan, overweeg te doen en niet meer wil doen: ik ben best een control freak. Althans in sommige opzichten, want waar ik heel veel dingen wel in de hand wil houden, is mijn leefomgeving doorgaans behoorlijk chaotisch, en ik ben vaak van alles kwijt. Maar als het gaat om dingen die moeten gebeuren of die ik moet doen, begin ik met het maken van een lijstje, dan komt het het in mijn agenda, en dan begint de daadwerkelijke voorbereiding. Als ik een diner moet cateren start dat altijd met een papiertje waar ik wat gedachtes op heb opgeschreven, vervolgens maak ik een tijdsplanning in mijn agenda, daarna maak ik een Excel-bestand aan (als Excel niet bestond, was ik sowieso een ongelukkig mens, want mijn persoonlijke financiën draaien op deze software), met daarin per gerecht uitgesplitst welke boodschappen ik moet kopen, die sorteer ik dan per winkel, en dan kan het echte koken beginnen. Ook voor het moderaten van Q&A’s op de IDFA heb ik een vast systeem: ik krijg mijn rooster, zet de films in mijn agenda, en kijk ze allemaal van tevoren. Ik maak kaartjes aan met de belangrijke informatie over de film op de voorkant, en de vragen die ik zou kunnen stellen op de achterkant, en daarna is het alleen maar een kwestie van erheen gaan, de regisseur een handje geven, de film nog een keer kijken, en modereren met mijn donder.

IDFADat systeem is misschien een beetje neurotisch, maar zo ben ik. Mijn IDFA partner in crime C, kijkt de films nooit van tevoren, omdat hij van mening is dat zijn Q&A’s beter zijn als hij spontaan op een film kan reageren. Bovendien zegt hij, en daar heeft hij wel een punt, dat niet alle documentaires even boeiend zijn, en als je ’s avonds laat een film moet kijken die 2,5 uur duurt, gaat over iemand in Bhutan die een televisie wil kopen en die je al gezien hebt, wil het weleens lastig zijn om te voorkomen dat je in slaap valt – want dat zou dan natuurlijk buiten gewoon onwenselijk zijn als de regisseur naast je zit. Er zijn ook mensen die het begin en het einde van de film kijken bij wijze van voorbereiding. Nadeel van mijn systeem is dat het lastig is om op korte termijn een Q&A te moderaten; flexibiliteit was toch al niet my middle name, maar als ik, zoals gisteren, om 13.00 hoor dat ik om 16.45 een supergave documentaire mag moderaten, dan kan ik het niet voorbereiden zoals ik wil. Ik maak dan natuurlijk wel een kaartje, maar dat is het dan. En dan blijkt dat het ook weleens mis kan gaan: de regisseur wilde zelf zijn film inleiden, zodat ik alleen maar het publiek welkom moest heten en hem aankondigen, dus ik had mijn kaartje in mijn tas gelaten, maar toen ik op het podium stond, had ik mijn eerste black-out ooit. Ik had geen idee meer hoe de film heette. ‘Ladies and gentlemen, welcome to IDFA and to the Melkweg, you are about to see … uuuuhhhmmm … a documentary…’ Gelukkig herpakte ik me snel, en maakte ik mijn zin af met ‘… which the director will introduce to you himself, so can we have a warm welcome for Bernard MacMahon’, dus ik geloof dat ik ermee ben weggekomen. En ach, dan heb ik toch weer twee lessen geleerd: dat ik het beste ben als ik me op mijn eigen manier heb voorbereid en dat ik ook een black-out kan overleven. Vooral dat laatste vind ik eigenlijk wel een prettige gedachte.

Christmas countdown

Ik ben een enorme Kerst-junkie. Met de Sint heb ik niks, de zwartepietendiscussie (en ja, dat spel je zo, kijk hier maar) interesseert me hoegenaamd geen reet, maar rond half november begint voor mij het aftellen tot de Kerst. Daarom van nu tot 25 december elke donderdag een Kerstfilmpje.

Omdat het Kerstfilmpje van John Lewis pas echt geland is, als er een parodie op gemaakt wordt. En wie raakt nou niet in de kerststemming van Darth Vader?

De 10 van woensdag

Het einde van het jaar nadert. Of eigenlijk nadert het einde van november, maar dat betekent automatisch dat december eraan komt, en dan volgt al gauw het einde van het jaar. Dus dan zou dit een prima moment zijn om me af te gaan vragen welke dingen ik absoluut nog moet doen voordat het 2016 wordt. Ik beperk me tot 10:

  1. De volledige cursus yoga-filosofie die ik voor mijn verjaardag heb gekregen doen. Het is een online cursus en ik heb flink verzaakt, en straks kan ik er niet meer bij.
  2. 6 boeken lezen (inclusief het boek waar ik net aan begonnen ben), anders heb ik de 52 niet gehaald.
  3. Kerstcadeaus kopen. Meestal ben ik, met nog een maand te gaan, al klaar, maar nu heb ik zo goed als niks. Dat voelt stresserig.
  4. Mijn kast opruimen: alle kleren die te groot zijn wegdoen en de winter- en zomerkleding omwisselen. Want ik heb het koud.
  5. Mijn winterjas kleiner laten maken. Want ik heb het dus koud.
  6. Nog wat yoga-lessen volgen. Ik ben alleen maar in de gym tegenwoordig, en dat is niet goed voor de opleiding. Een jaar deeltijd lijkt nu uit te draaien in een jaar bijna niets.
  7. Scrivener downloaden en ermee aan de slag gaan. Dat is software voor mensen die een boek willen schrijven, en ik heb de laatste tijd een boel inspiratie.
  8. Verzinnen wat ik als hoofdgerecht ga koken voor het Kerstdiner met de vrienden. Het is best een eer, om het vleesgerecht te mogen maken, dus dan wil ik wel even uitpakken.
  9. Het Kerstdiner voor de collega’s op school organiseren. Iedereen draagt bij: een gerecht, opbouwen, afbreken, afwassen of muziek, en ik ben degene die alle input van de enthousiastelingen mag coördineren. Leuk!
  10. Het seizoen van Game of Thrones dat ik op dvd aan het kijken was afmaken. Want in februari komt het volgende alweer uit, dus ik moet daar wel op voorbereid zijn. Oh, en Jessica Jones wil ik ook zien.

Slapen buiten de deur – Central Park Voorburg

Ik houd heel erg van hotels. Geen idee hoe het komt, maar het is zo: van de receptie tot het doorgaans witte beddengoed, van de mini-bar waar ik nooit iets uit neem tot het ontbijtbuffet dat ik helemaal leegeet, en van de kussens tot de kleine flesjes wasmaterialen in de badkamer. Heerlijk. En omdat ik ieder excuus aangrijp om in een hotel te gaan slapen, kan ik mijn ervaringen mooi hier kwijt. Vandaag aflevering 4: Central Park in Voorburg. 

Waarom? De moeder van M werd 80 en dat wilde ze vieren met haar hele gezin, plus aanhang: dus haar man, dochter, zoon, schoonzoon, schoondochter (ik dus) en kleinzoon. Ter gelegenheid van mijn verjaardag hadden we aangenaam gedineerd in het restaurant van Central Park, en toen was de vader van M erg onder de indruk van locatie en sfeer, dus toen heeft hij dit weekend vastgelegd om ons allen te trakteren op een feestje.

centralpark1Eerste indrukken Central Park zit in Vreugd & Rust in Voorburg, waar vroeger Savelberg zat. Nu zwaait Ron Blaauw er de scepter, wat betekend heeft dat het interieur radicaal vernieuwd is (vind ik niet erg – ik vond Savelberg erg tuttig qua uitstraling). Over het algemeen is het natuurlijk nog steeds een behoorlijk poenige zaak. Er wappert een Porsche-vlag buiten, er is een parkeerplaats ‘for sports cars only’ (een mooi voorbeeld van dingen waar ik links van word), en het publiek in het restaurant is, hoe zal ik het zeggen, heel erg Voorburg. Maar goed, ik werk al sinds 1999 in Voorburg, dus ik ben het wel gewend. De ontvangst was buitengewoon vriendelijk, en daar gaat het tenslotte om. Er was een lift naar de tweede verdieping, en daarna mochten we nog een trap af en weer op; dat heb je met verbouwde oude panden, dat is juist pittoresk.

centralpark2De kamer Onze kamer (#9) was mooi ingericht: een flink bed, een tafeltje om op te schrijven (en om tijdschriften te lezen waarin alleen maar spullen staan die ik nooit zal kunnen betalen), een forse ladekast en een klerenkast. Central Park is voor mijn gevoel meer gericht op zakenmensen dan op mensen die lekker komen chillen in een hotel: we hadden wel een broekenpers (wie gebruikt dat tegenwoordig nog?), maar geen thee- en koffiefaciliteiten. Inmiddels ben ik dat zozeer gewend in een hotel dat ik het nu echt miste.  Er hingen wel mooie foto’s aan de muur, toch aanzienlijk moderner dan de gebruikelijke schilderijen. Wie wil nou niet Bob Dylan minzaam zien kijken als je ’s ochtends wakker wordt? Ik wel.

centralpark3Het bed We hadden gelukkig weer een wit bed, want dat vind ik fijn. Central Park afficheert zich all over the place als een Håstens-hotel, maar dat geldt niet voor alle kamers: wij sliepen in een M-line bed, waarover ik geen klachten had. Behalve dat het geen tweepersoonsbed was, maar 2 aan elkaar geschoven volledig ingerichte eenpersoonsbedden, waardoor er niet zozeer sprake was van een naad waardoor M en ik niet dichtbij elkaar konden slapen, maar van een gescheiden slaapervaring, want als je een eigen bed hebt en een eigen dekbed, heb je elkaar ook niet heel veel meer te zeggen ’s nachts. Best een passion killer dus. Aan de andere kant: ik heb heerlijk geslapen.

centralpark4

De sanitaire voorzieningen We hadden een ruime, witte badkamer, met een heel prettige inloopdouche, een boel handdoeken, een fijne wasbak en een kek vierkant toilet. De producten waren voldoende, maar niet heel bijzonder: zeep, douchegel en shampoo (van alles 2). Er waren wel lekker veel handdoeken. Ik heb ’s ochtends erg lekker gedoucht, dus het was een functionele badkamer, maar ik vond hem al met al niet uitzonderlijk. centralpark5Het ontbijt Toen we ons meldden voor het ontbijt, vertelde de jongen die ons ontving dat ze een ‘traditioneel ontbijt’ serveerden, wat volgens hem neerkwam op broodjes met beleg. We kregen er ook verse jus bij, en een smoothie, en we mochten aangeven of we een hard- of zachtgekookt ei wilden. De broodjes waren lekker, de croissants goed kruimelig, de boter was opgeklopt (bijzonder) en de eitjes waren perfect. Om de een of andere onduidelijke reden kregen we een bordje met 4 bakjes identieke jam (doe dan 1 bakje), maar het was wel goede jam. En de koffie en thee waar ik zo naar verlangde deed het goed.

centralpark6

Unique selling points De bar van het restaurant is prachtig, inclusief opgezette zebra, en ze schenken een mooie gin & tonic. Dat heb je niet in alle hotels. Dat geldt natuurlijk voor het hele restaurant; ik heb niet eerder meegemaakt dat ik zo lekker en uitgebreid heb gegeten en gedronken en dan alleen maar de trap op hoef te rollen om heerlijk te slapen. En het is op zich ook best lekker om een keer een weekendje weg te zijn en toch binnen 40 minuten gewoon weer thuis op de bank te zitten.

Nog iets te zeuren? De kamer was heel erg donker. Dat kwam denk ik doordat we boven in het gebouw zaten, met allerlei authentieke balken, zodat er moeilijk een lamp aan het plafond te bevestigen was, maar we moesten alle kleine lampjes aansteken om iets te kunnen zien toen het eenmaal donker was. Wel sfeervol op zich, maar niet handig als je nog iets zou willen lezen. En dat we geen koffie en thee konden zetten op de kamer dus, maar daar heb ik al over gezeurd.

Wil je terug? Ik vond het geen slechte ervaring, maar ik ben liever in het restaurant van Central Park dan in het hotel. Er is op zich ook geen reden om in Voorburg te slapen, want ik kan zo met bus 45 naar huis, dus ik vermoed dat het zich niet nog een keer voor zal doen. Het was erg gezellig, en ik heb heerlijk geslapen, maar volgende keer wil ik weer iets verder van huis. Oh nee, volgende keer dat ik in een hotel slaap, slaap ik in Katwijk. Nou ja, de keer daarna dan. Ik zou anderen dit hotel overigens wel aanraden, zeker als ze een nette broek bij zich hebben.

Zondag zindag

Even de week evalueren – en omdat ik van categoriseren houd, doe ik het nu op basis van zintuigen!

Proeven: het is weer IDFA, en ik heb een lekker vol moderator-schema, hetgeen voor mijn culinaire ervaring vooral betekent dat ik junkfood eet. Althans, alles wat ik aan eten bij elkaar kan scharrelen bij AH ToGo, Marks & Spencer en Marqt. En vanavond eet ik een hamburger.

Horen: vanmiddag hoorde ik in de sportschool een enorme kleerkast, die denk ik dacht dat hij alleen was, zachtjes meezingen met ‘The One That Got Away’ van Katie Perry. Dat zijn momenten om te koesteren.

Ruiken: dit weekend was ik met M in Katwijk, en we hadden een kamer met uitzicht op zee. Omdat er vooral een orkaan leek te woeden, heb ik weinig echte zeelucht geroken, maar als ik mijn ogen dichtdeed en er hard bij fantaseerde, lukte het toch.

Zien: heel veel documentaires dus. En tussen de films door geniet ik van Amsterdam en alles wat daar te zien is. Wat een luxe.

Voelen: dit weekend was het tweejaarlijks congres dat M in Katwijk organiseert, en traditiegetrouw zijn we op zaterdagavond zo uitgeput dat we extreem vroeg gaan slapen en zo een boel achterstand inlopen. Ik heb dus 10 uur op de slaapklok staan, dus ik kan er weer even tegenaan.

De zindag is geïnspireerd op de Friday Roundups op de blog van Rosie Molinary, die die weer geïnspireerd heeft op die van Teacher Goes Back to School, die die ook weer op iemand geïnspireerd heeft. Maar op het internet is uiteindelijk niemand origineel.

Een ingewikkelde exercitie

Zoals ik woensdag al zei, is er een letter op het toetsenbord van de Apple op school overleden. Dat betekent dat het nodig is dat ik, als ik op school wil tikken, handige trucjes uithaal, want de letter in kwestie blijk ik best vaak nodig te hebben. Het is de dertiende letter van het alfabet, die op de borden van ’s werelds populairste fastfoodketen staat, en ik kan de letter dus niet gebruiken, tenzij ik er een kopieer uit een eerder gebruikt bestand en dan waar nodig in het woord waar hij ontbreekt plak. Daar word ik dus lichtelijk uitgeput van, net zozeer als van het feit dat ik niet zonder déroute het werkwoord van dwang kan gebruiken (vandaar dat ik nu zeg dat iets ‘nodig is’), dat ik geen woord heb voor de eerste of derde persoon als lijdend voorwerp (zodat ik niet in de slachtofferrol kan kruipen), dat ik geen bezit kan aangeven en dat ik geen keuze heb behalve te spreken van ‘niet zonder déroute’, want de ontbrekende letter zit zowel in het voorzetsel als in het woord dat ik zou willen inzetten.

McdsingaporecurrentEr is overigens een officieel woord voor wat ik nu aan het doen ben; ik kan dat echter niet tikken, want in dat woord zit de letter. Ik heb er onlangs ook een boek over gelezen, dus het is wellicht een beetje trendy als je je taalvaardigheid en creativiteit in kan zetten ter ontduiking van een zekere letter. Hoe dat zij, ik word er behoorlijk gestoord van: ik heb de verdwenen letter nodig als ik een toets wil opstellen, want de driepoot is onontbeerlijk als ik wil dat leerlingen aangeven wat de functie van een woord is en hoe het in de zin wordt ingezet. Dat heeft tot gevolg dat ik nu uit een aantal dingen kan kiezen: ik kan een nieuw toetsenbord kopen (geen goed plan; het apparaat is van school en daar wil ik niet in investeren), ik kan proberen het toetsenbord dat ik heb te repareren (ik ben niet onhandig, al weet ik niet of dit tot de skillset van een docent behoort) of ik kan het gedoe accepteren. Dat laatste zie ik al helegaar niet gebeuren, want na een kleine 400 woorden zonder de verdwenen letter te hebben geselecteerd zit ik wel aan het uiterste van het vocabulaire. Lastig. Ik ga de reparatieuitdaging aan – wellicht is dit het laatste dat ik ooit op dit apparaat schrijf.

Christmas Countdown – Thanksgiving edition

Ik ben een enorme Kerst-junkie. Met de Sint heb ik niks, de zwartepietendiscussie (en ja, dat spel je zo, kijk hier maar) interesseert me hoegenaamd geen reet, maar rond half november begint voor mij het aftellen tot de Kerst. Daarom van nu tot 25 december elke donderdag een Kerstfilmpje.

Ja, ok, dit is natuurlijk geen Kerstfilmpje, het is een Thanksgiving filmpje, maar ik vond hem gewoon lief, en al met al eet dat beest gewoon turkey. Ik kom toch wel in de Kerststemming zo!

De 10 van woensdag

Ik heb een lange weg te gaan voordat ik ooit in de buurt van iets zen/mindfulness-achtigs kom, maar ik zit daar niet zo mee, want de ergernis die ik vaak ervaar drijft me geregeld tot ongekende hoogten. Maar soms erger ik me gewoon vooral. Hier de 10 dingen waar ik me nu aan stoor, ten koste van een boel energie die ik beter aan andere dingen zou kunnen besteden.

  1. Ik ben mijn lokalensleutel voor school kwijt. Nu ik dit tik vrees ik ook dat ik de vervangende sleutel kwijt ben, maar daarover ben ik nog even in de ontkenningsfase.
  2. De letter ‘m’ op het toetsenbord van mijn computer op school is stuk (heb ik zelf gedaan), zodat ik als ik een ‘m’ wil gebruiken, ik die moet kopiëren en plakken. Of hopen dat de autocorrect er een aanvult.
  3. Dat Facebook mij de hele tijd vraagt of ik een Franse vlag voor mijn profielfoto wil plakken. Alsof dat ook maar iets oplevert. Ik ken geen Franse mensen, dus die zullen nooit op mijn Facebookprofiel zien dat ik geen vlag voor mijn harsens heb gehangen, en bovendien, Facebooksteun is geen echte steun. Ik heb geen probleem met mensen die het wel doen, maar wel met druk van Facebook om het te doen.
  4. De prijs van mijn favoriete eiwitrepen (de onvolprezen Quest-bars) is met €2,50 omhoog gegaan en ik heb nieuwe nodig, maar het voelt nu alsof ik gewoon €2,50 door de plee spoel als ik nieuwe bestel.
  5. Ouders van leerlingen die ik alleen in de eerste periode van het schooljaar heb gehad en de rest van het jaar niet meer zal zien willen een gesprek op de tafeltjesavond om te praten over de resultaten van hun kind. Ik kan dat in minder dan de 7 minuten die ervoor staan: hij heeft niet geleerd voor de toets en daar hoort een bepaald resultaat bij. Maar wat ga ik de overige 6.50 zeggen?
  6. Op de dagen dat ik op school ben moet ik me door de klok laten leiden als het gaat om wanneer ik mag eten. Want ik ga natuurlijk niet in de klas een salade naar binnen schuiven. Het gevolg van die klokdwang is dat ik de hele dag zin heb om te eten, gewoon omdat het niet mag.
  7. Vanochtend is in plaats van de Volkskrant een Leidsch Dagblad bezorgd. Ik kan beide kranten ook digitaal lezen, maar ik wil gewoon de Volkskrant lezen als ik mijn haar föhn, en niet het LD. Zo is het dus niet prettig beginnen.
  8. Ik ben nu wel even klaar met die enorme wind die de hele tijd in mijn gezicht blaast. Hoe kan het dat ik, onafhankelijk van de richting die ik opga, steeds tegenwind heb? En waarom moet het zo’n orkaan zijn?
  9. Maandag heb ik een briefje gemaakt met welke films ik tijdens IDFA wil zien, maar ik heb dat briefje thuis laten liggen, dus ik kan ze niet in mijn agenda zetten. En als ze niet in mijn agenda staan, kan ik de rest van de week niet plannen.
  10. Ik erger me ook aan mijn eigen verwende prinsessengezeur, want er gaat zo veel mis in de wereld en ik ga dramatisch zitten doen over mijn hele zware leven met kapotte letters, dure eiwitrepen en de verkeerde krant. Meine Sorgen möchte ich haben. Oh wacht, die heb ik dus al.