Bloggen,  Schrijven,  woorden

Een ingewikkelde exercitie

Zoals ik woensdag al zei, is er een letter op het toetsenbord van de Apple op school overleden. Dat betekent dat het nodig is dat ik, als ik op school wil tikken, handige trucjes uithaal, want de letter in kwestie blijk ik best vaak nodig te hebben. Het is de dertiende letter van het alfabet, die op de borden van ’s werelds populairste fastfoodketen staat, en ik kan de letter dus niet gebruiken, tenzij ik er een kopieer uit een eerder gebruikt bestand en dan waar nodig in het woord waar hij ontbreekt plak. Daar word ik dus lichtelijk uitgeput van, net zozeer als van het feit dat ik niet zonder déroute het werkwoord van dwang kan gebruiken (vandaar dat ik nu zeg dat iets ‘nodig is’), dat ik geen woord heb voor de eerste of derde persoon als lijdend voorwerp (zodat ik niet in de slachtofferrol kan kruipen), dat ik geen bezit kan aangeven en dat ik geen keuze heb behalve te spreken van ‘niet zonder déroute’, want de ontbrekende letter zit zowel in het voorzetsel als in het woord dat ik zou willen inzetten.

McdsingaporecurrentEr is overigens een officieel woord voor wat ik nu aan het doen ben; ik kan dat echter niet tikken, want in dat woord zit de letter. Ik heb er onlangs ook een boek over gelezen, dus het is wellicht een beetje trendy als je je taalvaardigheid en creativiteit in kan zetten ter ontduiking van een zekere letter. Hoe dat zij, ik word er behoorlijk gestoord van: ik heb de verdwenen letter nodig als ik een toets wil opstellen, want de driepoot is onontbeerlijk als ik wil dat leerlingen aangeven wat de functie van een woord is en hoe het in de zin wordt ingezet. Dat heeft tot gevolg dat ik nu uit een aantal dingen kan kiezen: ik kan een nieuw toetsenbord kopen (geen goed plan; het apparaat is van school en daar wil ik niet in investeren), ik kan proberen het toetsenbord dat ik heb te repareren (ik ben niet onhandig, al weet ik niet of dit tot de skillset van een docent behoort) of ik kan het gedoe accepteren. Dat laatste zie ik al helegaar niet gebeuren, want na een kleine 400 woorden zonder de verdwenen letter te hebben geselecteerd zit ik wel aan het uiterste van het vocabulaire. Lastig. Ik ga de reparatieuitdaging aan – wellicht is dit het laatste dat ik ooit op dit apparaat schrijf.