Maandelijks archief: januari 2016

Zondag zindag

Even de week evalueren – en omdat ik van categoriseren houd, doe ik het nu op basis van zintuigen!

Proeven: mijn ontbijtobsessie van magere kwark met een theelepel crunchy speculoospasta, verse frambozen en calorievrije karamelsiroop (ik snap ook niet hoe het kan, maar het werkt heel goed) duurt nu al twee weken. Misschien is het wel echte liefde…

Horen: op de koptelefoon deze week de podcasts van The SelfHelpHipster. Echt een aanrader. Ik hou niet zo van podcasts (of van praatradio overigens – ik wil graag zien wie tegen me praat), maar deze vind ik heel prettig en gezellig om naar te luisteren.

Ruiken: alles ruikt naar natte hond, althans, vooral mijn jas, want die is harig en is ondergeregend, meerdere keren zelfs deze week, en dat ruikt niet zo lekker. Ik zou hem kunnen laten stomen, maar als ik eerlijk ben, ben ik er nu al op uitgekeken, dus ik weet niet of ik hem volgend jaar nog wel wil (KonMari, je hebt mijn leven verpest met je ‘does it spark joy?’). Parfum van de week is Teint de Neige van Lorenzo Villoresi, ruikt naar babypoeder en ik krijg er een beetje hoofdpijn van. 0 reacties.

Zien: ik heb donderdag en vrijdag twee heel leuke dagen georganiseerd voor mezelf, met bezoeken aan 2 musea, 2 films en 1 etentje en 1 cocktail in een prachtige bar die nog op mijn wishlist stond. En ik ben gaan winkelen, dus ik heb heel veel mooie dingen gezien.

Voelen: de ziekte die ik vorige week voelde opkomen heeft niet doorgezet – sterker nog ik voel me prima. Het is deload week in mijn trainingsschema, dus ik hoef even minder hard te werken, maar daar staat tegenover dat mijn spieren ook best moe zijn en dat ik volgende week een nieuw schema krijg, dus ik ga het nog wel voelen.

De zindag is geïnspireerd op de Friday Roundups op de blog van Rosie Molinary, die die weer geïnspireerd heeft op die van Teacher Goes Back to School, die die ook weer op iemand geïnspireerd heeft. Maar op het internet is uiteindelijk niemand origineel.

Changing Life Hub

Soms vraag ik me af wat me bezielt. Meestal is dat op momenten waarop ik iets aan het doen ben waarvan ik eerder nooit zou hebben gedacht dat het bij me zou passen, laten we even skiën als voorbeeld nemen, dan gaat alles in principe goed, totdat ik ineens denk ‘Hè? Ben ik aan het skiën? Ik?’, en dan weet ik eigenlijk niet meer waarom ik het doe. In het geval van skiën ben ik er kort daarna mee gestopt, niet zozeer vanwege de existentiële crisis, maar meer omdat ik hoogteziekte had, maar soms ga ik ook gewoon door. Al die motivationele teksten over dat de magie begint als je comfort zone eindigt moeten toch wel een beetje waar zijn, lijkt me, dus dat ik weleens iets doe waar ik me in eerste instantie niet heel prettig bij voel, hoeft op zich niet erg te zijn. Maar het gevoel van twijfel over waar ik mee bezig ben komt vaker voor: op het moment vooral als ik in de gym ben. Ik ga sinds ik met Personal Body Plan begonnen ben 4 keer per week trainen, en hoewel ik op een vetverbandingsprogramma zit (er zijn twee opties, vetverbranding en spierversterking – en dat laatste, wat neerkomt op bulken en zorgen dat je daarna ‘droog’ wordt zodat er afgetekende spieren te zien zijn, gaat in mijn leven natuurlijk niet gebeuren) train ik inmiddels best zwaar. Maar soms als ik in de gym met enorme barbells bezig ben, denk ik ‘Je bent een docente Klassieke Talen van 40 – wat doe je hier?’. Meestal ga ik dan toch gewoon door – want ik heb een programma dat ik af wil maken, maar het zijn geen motiverende gedachtes.

hub1Het gevoel dat je eigenlijk niets te zoeken hebt in de activiteit waar je mee bezig bent (inclusief angst dat ze door krijgen dat je er niet bij hoort) heet geloof ik ‘imposter syndrome’, en dat heb ik op zich in iedere gym, maar in het bijzonder waar het gaat om de nieuwe gym die door de mensen van PBP is opgericht, de Changing Life Hub in Amsterdam, waar je als deelnemer aan het plan ook heen mag. Ik wilde dat eigenlijk wel graag proberen, maar ik was erg bang voor een aantal dingen, in het bijzonder dat ik daar verreweg de dikste zou zijn, dat ik er helemaal niets van zou kunnen en dat ze tegen me zouden zeggen dat ik maar beter kon stoppen met het plan en gewoon lekker kon gaan uitdijen voor de klas. Dat viel erg mee. Want los van alle dingen eromheen, is de Hub een gym. Een heel goeie gym, dat dan weer wel, en met iets meer en iets betere apparaten dan de mijne, maar uiteindelijk is het een gym. De dingen eromheen (prachtige douches, de mogelijkheid er de hele dag op heel comfortabele werkplekken met je laptop in de WiFi te zitten, de ruimte waar je allerlei lekkere dingen kunt eten en DoorMeals kunt halen en het winkeltje met mooie sportkleren) zijn dan wel weer heel indrukwekkend, maar het allerbelangrijkste daar is de begeleiding: binnen no time kwam er een aardige, enorm afgetrainde, jongen op mij af, die zich aan me voorstelde en vroeg of hij me nog ergens mee kon helpen. Dat resulteerde in een ruim PR op de hip thruster, en daarna gebeurde iets vergelijkbaars op een andere oefening met hulp van een eveneens aardig, superstrak meisje. Ik was niet de dikste, ik kon het best goed, en ze vroegen aan me wanneer ik terug kwam. Dus kennelijk hoor ik er wel bij. En dat is dan wel een motiverend gevoel.

hub2

En de tekst die op de vloer staat, bij de entree, vond ik ook prettig. Want als zij zichzelf  al imperfect vinden en toch doorgaan, hoef ik me nergens voor te schamen op sportgebied.

Als je haar maar goed zit

shirleytemple

Inspirerende dame, die Shirley Temple. Zo’n mooie plas, daar moet je toch gewoon in springen? Ook al heb je een snoezig jurkje en mooie schoenen aan. Sterker nog, een wit jurkje en witte schoentjes vragen om een modderbad. Maar je ziet vooral hoeveel zin ze heeft om in de drek te gaan aan hoe ze haar haar nog even schikt. Want we blijven dames.

De 10 van woensdag

Ik wil weer naar een museum. Of eigenlijk wil ik naar een heleboel musea, want ik vind het altijd leuk in musea. Er waren tijden dat een museum een goeie plek was om even een paar uur in een rustige omgeving te zijn, maar dat is tegenwoordig wel anders, want niemand houdt nog zijn smoel in een museum, en dat zal ik moeten accepteren. Het is rustiger in de bioscoop, want dan komt het geluid maar uit een hoek. Maar goed, mijn hypersensitiviteit is nu niet datgene waar ik een lijstje van wil maken; dit zijn de 10 tentoonstellingen die ik graag wil gaan bezoeken.

  1. ‘Ode aan de Nederlandse mode’ in het Gemeentemuseum Den Haag.
  2. ‘Keith Haring. The political line’ in de Kunsthal in Rotterdam.
  3. ‘Insteken, omslaan. Breiwerk van Chanel tot Westwood’ eveneens in de Kunsthal.
  4. ‘Spaanse meesters uit de Hermitage’ in de Hermitage in Amsterdam.
  5. ‘Jheronimus Bosch. Visioenen van een genie’ in het Noordbrabants Museum in Den Bosch.
  6. ‘De Boeddha’ in Museum Volkenkunde in Leiden.
  7. ‘Catwalk’ in het Rijksmuseum (in Amsterdam dus).
  8. ‘Jacht met de camera. Visioenen van de Nederlandse natuurfotografie’ in het Fotomuseum Rotterdam.
  9. ‘Lichte zeden’ in het Van Gogh Museum Amsterdam.
  10. ‘Haar in mode en kunst’ in het Centraal Museum Utrecht.

Spoilers

Op het moment kijk ik heel intensief naar ‘How to get away with murder’. Dat houdt in dat ik, zodat ik ergens in mijn dag een gaatje van 45 minuten zie, gelijk op de Netflix-knop op mijn afstandsbediening druk en een aflevering meepik, en als ik een avond alleen heb, dan kijk ik er makkelijk 3 achter elkaar. Ik heb er helemaal geen moeite mee als het schermpje dat Netflix heeft ingesteld om te controleren of je nog leeft oppopt (‘Kijk je nog steeds naar ‘How to get away with murder’?’ Ja natuurlijk kijk ik nog steeds, Netflix, kan je even wat minder oordelen en wat meer gewoon de volgende aflevering erin gooien?), sterker nog, ik zie dat als een bevestiging van het feit dat ik eindelijk even wat ontspanningskilometers aan het maken ben. In dat kader is Netflix echt een uitkomst, want ik kan gewoon op het moment dat ik wil kijken wat ik wil – en dat zonder op te hoeven staan om de dvd te verwisselen. Heerlijk ontspannend dus, behalve dan dat ik deze serie, net als alle andere series die ik kijk, tamelijk degelijk aanpak. Ik heb de indruk dat normale mensen gewoon series kijken, door te beginnen bij aflevering 1 en dan te blijven kijken tot de laatste aflevering, waarbij ze zo weinig mogelijk geconfronteerd willen worden met informatie over wat daartussen gebeurt. Alle meldingen op wat voor sociaal medium dan ook moeten vermeden, want spoilers zijn vervelend, denken ze dan.

htgawmIk hou enorm van spoilers. Sterker nog, als ik een serie ga kijken, ben ik geneigd de episode guide in Wikipedia er gewoon bij te pakken, zodat ik per aflevering aan het begin van de aflevering al weet wat er gaat gebeuren. Dat is overigens helemaal niet raar, want in de Oudheid wist iedereen ook al waar een tragedie over ging voordat de spelers het toneel opkwamen, dus ik voel me gesterkt door een eeuwenoude traditie. Ik weet overigens nog niet wie de moordenaar is, maar ik zou het zo kunnen zien, want het is een kwestie van scrollen op een wegpagina waar ik toch al op zit; ik heb er op het moment alleen nog geen behoefte aan. Maar in de tussentijd doe ik allerlei onderzoek naar de personages, de verhaallijn en de achtergronden, omdat ik het prettig vind om zoveel mogelijk over de serie te weten. In het geval van ‘How to get away with murder’ heb ik ook nog de recaps op GoFugYourself.com (sowieso een belangrijke website), waarin het verhaal en de outfits van de mensen kritisch worden beschouwd. Zo heb ik permanent een soort tweede scherm aanstaan, en dat vind ik prettig. Bij series die ik op dvd heb, kijk ik graag ook nog de versie met het commentaar van de regisseur, want dan krijg ik nog meer informatie, maar die optie biedt Netflix helaas niet. Ik heb overigens liever series met superhelden (Jessica Jones vond ik veel leuker), maar deze is zeer de moeite waard. En Netflix biedt sowieso maar 1seizoen, dus ik kan binnenkort weer onderzoek gaan doen naar een andere serie. Ik heb er nu al zin in.

Zondag zindag

Even de week evalueren – en omdat ik van categoriseren houd, doe ik het nu op basis van zintuigen!

Proeven: ik heb donderdag maar liefst 2 DoorMeals gegeten, eentje met kip en eentje met vis. Vooral die met vis, de Comforting Godfish Tacos, vond ik fantastisch. Vrijdag at ik bij een restaurant waar ik nog niet eerder geweest was, Koetshuis De Burcht in Leiden, althans niet om te eten – het is nogal een populaire locatie voor feesten en recepties (deze maand alleen al 3), maar om te eten zal ik er niet meer terugkomen.

Horen: nog steeds veel speeches, maar het nieuwjaarsreceptieseizoen is nu dan toch eindelijk afgelopen. Ik ben ook wel een beetje klaar met horen dat we zin hebben in het nieuwe jaar en dat 2016 echt fantastisch gaat worden. Laten we eerlijk zijn: op een gegeven moment moet je stoppen met erover lullen en het waar gaan maken.

Ruiken: deze week heb ik de hele week ‘Sahara Noir’ van Tom Ford gedragen, en het was de eerste geur die ik in het kader van het project ‘Parfum van de week’ heb gedragen die daadwerkelijk positieve reacties opwekte, dus die gaat gecontinueerd worden. Verder moet ik nodig wassen, want ik heb mijn lievelingspyjama aan en die ruikt, laten we het positief benaderen, sterk naar mij. Te sterk.

Zien: ik ben nog steeds bezig met mijn klerenkast opruimen, dus ik heb dit weekend heel veel jurkjes gezien. Een groot deel daarvan is te groot, dus die doe ik weg en zal ik nooit meer zien, en dat is best een prettige gedachte.

Voelen: ik heb het vermoeden dat ik een beetje ziek aan het worden ben. Ik was vandaag in de gym en ik had echt geen kracht, en ik wil eigenlijk vooral heel veel slapen. En dat terwijl ik vannacht al veel geslapen heb. Dus ik hoop dat nog een nacht vroeg naar bed het probleem zal oplossen. En zo niet, dan ben ik maar een keertje ziek.

De zindag is geïnspireerd op de Friday Roundups op de blog van Rosie Molinary, die die weer geïnspireerd heeft op die van Teacher Goes Back to School, die die ook weer op iemand geïnspireerd heeft. Maar op het internet is uiteindelijk niemand origineel.

Geiten

Ik ben niet echt een enorme fan van Claudia de Breij, althans, ik vind haar in theorie leuker dan in de praktijk, dus als ik zie dat ze bij mij in de buurt optreedt, koop ik kaartjes, als ze in het panel bij DWDD zit, zap ik niet door, ook al blijf ik een hekel houden aan het programma als zodanig, en als ze een boek schrijft, ben ik heel erg benieuwd wat daarin staat. Maar als ik dan uit het theater kom, of na Lucky TV het 8 uur-journaal zit te kijken of het boek dichtsla, heb ik toch een beetje een onbestemd gevoel. Even for the record: ik vind ‘Mag ik dan bij jou’ echt een schitterend nummer (behalve als Jeroen van der Boom het zingt, die moet er met zijn fikken afblijven), en haar voorstellingen zijn altijd heel goed verzorgd, maar als ze in zo’n show uitgebreid over haar kinderen vertelt en zingt (een steeds groter onderdeel van de voorstelling) ben ik kennelijk veel minder geboeid dan de rest van de zaal, en haar boek vond ik gewoon teleurstellend. Als ik een boek van Claudia de Breij lees, wil ik graag lezen wat zij vindt, en ben ik er, eerlijk gezegd, niet op uit om te horen wat Claudia voor informatie heeft ingewonnen bij allerlei oude bekende Nederlanders als Herman van Veen of Hanneke Groenteman. Want als ik dat wilde lezen, las ik wel een boek van Herman van Veen of Hanneke Groenteman. En dat wil ik niet, dus dat doe ik niet. Want dat al die lessen van anderen in totaal ‘een opvoedboek voor volwassenen’ opleveren, geloof ik graag, maar ik wil liever door Claudia de Breij getraind worden in haar type awesomeness dan door Erica Terpstra, want die vind ik eigenlijk een beetje vervelend.

geit1De titel van het boek is ontleend aan een verhaal dat Hanneke Groenteman vertelt over een arme Joodse man, die tegen zijn rabbijn zegt dat hij gek wordt van de drukte in zijn huis (klein, vol kinderen en zijn vrouw is ook nog zwanger). De rabbijn adviseert hem een geit te nemen. Na een week later gaat de man terug naar de rabbijn en zegt dat hij het nu nog erger vindt, want het is alleen voller geworden in het kleine hutje. De rabbijn zegt dan dat hij de geit weg moet doen. En dat is natuurlijk een enorme opluchting voor de man. De gedachte is dan dat je weleens dingen in je leven hebt, die eigenlijk een geit zijn, en als je die eruit zou gooien, dan zou je je veel beter voelen. Nou heb ik dat ook weleens, dat ik iets uit mijn agenda flikker dat ik op zich niet had hoeven doen (de nieuwjaarsreceptie van de Gemeente Leiden was er een), maar soms denk ik nadat ik iets tot geit heb bestempeld en het niet gedaan heb, dat ik misschien een niet-geit (een schaapje ofzo) per abuis een geit heb genoemd, terwijl ik me veel te druk aan het maken over iets wat wel een geit was, maar wat ik voor schaapje heb aangezien. En de opluchting dat ik het uit mijn agenda heb gegooid betekent dan helemaal niet dat dat een overbodige afspraak was, maar dat ik een willekeurig ding heb verwijderd. Kortom, ik vraag me oprecht af of het allemaal wel klopt. Maar ja, zoals altijd geldt voor dit soort self-help boeken: het werkt voor sommigen en niet voor mij. Al heb ik nu veel zin om naar een kinderboerderij te gaan. Dat lijkt me dan wel weer een waardevolle toevoeging aan mijn agenda.

geit2

Zonder opsmuk

Ik mis de vakantie: ik heb zo’n beetje de helft van december in mijn chillpants doorgebracht. Heerlijk. En dan maak ik me natuurlijk niet op, maar ik weet heus wel dat er momenten zijn dat ik er beter uitzie dan als ik au naturel op de bank naar het Nieuwjaarsconcert en het schansspringen lig te kijken. Jammer is dat, maar goed, niets aan te doen. Ik smeer gewoon weer wat make-up op mijn hoofd, en dan ga ik naar een nieuwjaarsborrel.

De 10, oh nee, 40 van woensdag

Vrijdag was het 15 januari, dus ik ben nu officieel 40 en een half, en nog een paar dagen – dus ik ben eigenlijk bijna 41. Tijd dus om alvast aan mijn verlanglijstje te gaan werken, lijkt me. Maar eerst even een update van de 40 dingen lijst!

  1. 40 boeken lezen – 28 tot nu toe. Ik ben al weken bezig met een Frans boek, maar het gaat zeker lukken.
  2. 20 films zien – 29 (nog steeds met 1 documentaire). Vinkje geplaatst.
  3. Naar 3 musea waar ik nog nooit heen ben geweest – ik ben naar de Fundatie in Zwolle geweest. Nog 2 dus.
  4. Naar 3 concerten – 3 stuks: Spinvis, Guy Garvey en Madonna. Er komen nog een paar mooie concerten aan, maar om het vinkje hoef ik het niet meer te doen.
  5. Handstand leren – ja. Gelukt. Kan ik.
  6. Naar een dierentuin – nog niet, maar in de lente ben ik erbij!
  7. Hoepelles volgen – gedaan. Was leuk.
  8. Leren fileparkeren – nope. Ik kan het nog steeds niet. F heeft het me theoretisch uitgelegd, maar de praktijk blijft achter.
  9. Twee keer naar de pedicure – nog niet, ik zal voor maart een afspraak maken.
  10. Een gezichtsbehandeling – nog niet, hard nodig, dus dat gaat gebeuren.
  11. Naar de sauna – ja, gedaan. Heerlijk. Gaat vaker gebeuren.
  12. Twee keer een massage – gedaan, maar ik wil er binnenkort nog een.
  13. Prezi beheersen – nee, niets aan gedaan. Maar aanstaande zaterdag moet ik een Prezi houden, dus een zeker beheersingsniveau lijkt me daarna onontkomelijk.
  14. Brood bakken – komt vast nog.
  15. Elke maand een schrijfdag inplannen en dan de hele dag aan mijn blog werken – dit lukt eerlijk gezegd niet zo goed. Misschien blaas ik dit project wel af. Of misschien probeer ik het alsnog. We zullen zien.
  16. De spooons for 1-app definitief afmaken – pfff. Eind februari is dit klaar, al blijf ik erin.
  17. Q&A’s moderaten bij IDFA – gedaan.
  18. BMI van 25 bereiken – gedaan. En volgehouden.
  19. Een playlist maken met mijn 101 favoriete liedjes – mee bezig.
  20. Bloed geven – nog niet, komt nog.
  21. Alle schulden die ik aan mezelf heb afbetalen – ik ben bezig. Maar niet heel hard.
  22. Mad Men seizoen 4 en 5 kijken – nog niet gedaan. Maar ik heb wel een boel andere dingen gekeken.
  23. Naar 5 voorstellingen in het theater – nul. Maar wel een paar gepland.
  24. De modules Kunstgeschiedenis Griekenland en Kunstgeschiedenis Rome opzetten – moet binnenkort gebeuren.
  25. De Aeneis van Vergilius (in vertaling) lezen – nog niet.
  26. Een boek in het Frans lezen – mee bezig.
  27. 6 onbekende restaurants proberen – de stand is 8, dus dat gaat helemaal goed.
  28. Een cursus aan Oxford University doen – gedaan. Essay ingeleverd, nog geen cijfer.
  29. Een cursus volgen op creatief gebied – nog niet.
  30. Een cursus volgen op culinair gebied – nog niet, maar wel geboekt.
  31. Een cocktail-cursus volgen – nog niet.
  32. 10 gerechten koken die ik nog nooit heb gemaakt – niets. Dus daar zit nog wat ruimte.
  33. Pulled pork maken op de Big Green Egg – in de lente.
  34. De studeerkamer opruimen – ooit.
  35. De boekenkast opruimen – ooit.
  36. Een wandeling maken in de herfst – gedaan.
  37. Naar de tandarts gaan – nog niet.
  38. 100 yoga-lessen volgen – nog lang niet.
  39. Een yoga-workshop doen – gedaan.
  40. De awesome-lijst updaten en een ding van de herziene awesome-lijst doen – gedaan (Oestour). En misschien gebeurt er binnenkort nog een, maar daar zeg ik niets over.

De beste versie van mezelf

Ik doe nu ruim 8 maanden Personal Body Plan en ik heb voor mijn gevoel wel zo’n beetje het doel met betrekking tot gewichtsverlies bereikt. Overigens is dat niet alleen voor mijn gevoel: ik moet geregeld aan mensen toezeggen dat ik niet meer zal afvallen dan ik tot nu toe ben afgevallen, en waar ik dat voor een deel gezeik vind (want waar baseren ze op dat dit het beste gewicht voor me is?), ben ik het er ook wel mee eens, want ik vind mezelf, zeker met kleren aan, er beter uitzien dan ik had verwacht toen ik aan het Personal Body Plan avontuur begon. Ik ben nu 18 kilo lichter, 180% fitter en flink wat zekerder van mijzelf, dus ik klaag nergens over. Als ik op Instagram kijk naar al die mensen die ook het programma volgen denk ik weleens dat mijn rechterfoto (de resultatenfoto waar ik zo trots op ben) voor het merendeel van die skinny dames met zichtbare buikspieren de linkerfoto (de ‘wat was ik een aangespoelde potvis’-foto van voordat ze begonnen) zou zijn, maar goed, ik ben ook geen 22 meer, dus dat zij dan zo. Ik stop overigens voorlopig niet met Personal Body Plan, want ik vertrouw mezelf nog niet om het helemaal zelf te doen en ik wil nog graag iets strakker worden (en nee, dat is niet stiekem nog een paar kilo gewichtsverlies erin smokkelen, dat is proberen bijvoorbeeld de hangpens die voorkomt dat ik ooit ergens in bikini te zien wil zijn weg te krijgen). De hashtag #amIskinnyyet, die ik sinds ik begonnen ben enthousiast bezig, blijf ik lekker gebruiken, want die was altijd al ironisch bedoeld. Ik ben misschien niet skinny, maar wel tevreden met mezelf, en ik had eigenlijk niet verwacht dat ik dat ooit zou bereiken.

pbp2

Deze fase van het Project Afvallen is ook een moment om eens na te denken over een andere hashtag, namelijk #debesteversievanjezelf, die veelvuldig gebruikt wordt door mensen die Personal Body Plan doen. Ik vind hem namelijk enerzijds heel erg motiverend, zeker als ik al die foto’s van mensen en hun ontwikkeling zie, maar anderzijds ervaar ik hem ook als nogal oppervlakkig: ik vind dat de beste versie van mezelf meer is dan een lichtere, fittere versie van mezelf. Als ik eens uitgebreid ga nadenken over hoe ik me die versie voorstel dan is die inderdaad niet 18 kilo zwaarder dan ik nu ben, maar die heeft misschien ook wel een roman geschreven, of een spannende carrière, of een rijk cultureel leven. Allemaal dingen die niet zo heel veel te maken hebben met de omvang van mijn reet. Denk ik. Maar als ik kijk naar de mensen die de hashtag gebruiken die ik echt inspirerend vind, en constateer ik dat dat allemaal mensen zijn die behalve strak ook op een andere manier hebben bereikt wat ze willen: mensen als Tom Barten, die Personal Body Plan heeft opgericht en die nu de baas is van een supermooie gym, Hannah Vreugdenhil, die DoorMeal is gestart, en Sven Borst, die een eigen dojo heeft. Misschien is het zo dat de beste versie van jezelf begint bij fase 1, de beste versie van je lichaam, zodat je vervolgens fase 2, de beste versie van je leven, in werking kan stellen. Dus daar ga ik voorlopig aan werken – maar over fase 1 ben ik in elk geval best tevreden.

pbp resultaten