Maandelijks archief: maart 2016

I want you

Ik ben al een tijdje bezig met mijn playlist met mijn 101 favoriete liedjes. Dat is niet eenvoudig, maar de nummer 1 staat wel al jaren vast: I want you van Elvis Costello. Gewoon de album-versie, natuurlijk, maar de verschillende live-versies die er op de markt zijn vind ik ook allemaal erg mooi. Dit is een tamelijk recente. Genieten!

De 10 van woensdag

Ik heb op Eerste Paasdag eindelijk Star Wars VII – The Force Awakens gezien. Ik moest daarvoor eerst alle 6 de eerder gemaakte films kijken, maar dat is gelukt, met hulp van een vriend, die ze gewoon op dvd had, zodat ik niet heel veel meer moeite hoefde te doen dan mijn kont op de bank parkeren en films kijken. Ik vond de oudere films leuker dan de recentere, en van de trilogieën de laatste steeds het slechtste, maar ik had goede hoop voor de nieuwste, want iedereen die ik erover sprak was heel erg enthousiast. Ik ook, maar ik heb wel wat vragen naar aanleiding van de 7 Star Wars-films. Hier de 10 meest prangende.

  1. Is die gouden robot homo?
  2. Als je een robot maakt die allerlei apparatuur kan besturen en die heel slim is, waarom zou je er dan niet voor zorgen dat hij ook te verstaan is zonder tussenkomst van een mogelijk homoseksuele robot?
  3. Waarom heeft Yoda niet geleerd om fatsoenlijk Engels te spreken tijdens die 600 jaar Jedi knight training?
  4. Met betrekking tot al die diertjes in Return of the Jedi: was het uitverkoop bij de Jim Henson studios ofzo?
  5. Hoezo ‘a long time ago in a galaxy far away’? Speelt dit in het verleden? Speelt science fiction ooit in het verleden? En wanneer speelt dit dan? Kan het iets specifieker dan ‘a long time ago’?
  6. Hoe komt het dat er in deze films zo ontzettend veel stoere vrouwen zitten en in andere films zo ontzettend weinig?
  7. Waarom hoest General Grievous? Hij is toch een robot? Hebben robots longen?
  8. Had George Lucas een reserveplan voor het geval Harrison Ford, Carrie Fisher of Mark Hamill zouden overlijden voordat hij de laatste films gemaakt had?
  9. Waarom wordt Leia niet opgeleid tot Jedi? Ze voldoet toch aan alle eisen? En bij alle andere kinderen van Jedi’s lijkt the Force toch genetisch overdraagbaar, dus het moet erin zitten…
  10. Wanneer komt deel VIII uit? Ik wil meer!

#14

Het bleef slecht nieuws regenen vorige week. Eerst waren er de aanslagen in Brussel, toen kwam de mededeling dat een glas alcohol per dag helemaal niet zo gezond was als we dachten en de ellende eindigde met de tamelijk onverwachte mededeling dat Johan Cruijff* was overleden. Ik was op het moment dat het nieuws in de openbaarheid kwam, hoe toepasselijk, in Amsterdam, alwaar ik net in een café naar het schitterende accent van een tweetal inboorlingen zat te luisteren. Ik voelde me vervolgens best verloren, want ik had het het liefst aan die twee mannen verteld, maar dat leek me misschien ook wel een beetje raar, dus ik ben maar gaan sporten en heb 2 PR’s aan Cruijff opgedragen. Want hoewel ik zelf meer een sporter tegen wil en dank ben, kijk ik graag sport – M kijkt sowieso alles wat met voetbal te maken heeft en in de zomer naar de Tour (in elk geval het tourjournaal voor werkende mannen, maar de mooie etappes ook overdag), en dan pik ik nog weleens wat mee. De Olympische Spelen kijk ik ook graag, want dan doet iedereen extra hard zijn best, en als ik rugby en cricket zou snappen zou ik daar ook zeker tijd in steken. Bij het kijken naar sport op de Nederlandse televisie mag ik me ook graag ergeren aan de opgeblazen verwachtingen die er zijn van de Nederlandse sporters – want de commentatoren doen altijd alsof de hele internationale sportgemeenschap 7 kleuren schijt omdat er iemand in een oranje shirt aan het warmlopen is. Volgens mij valt dat meestal heel erg mee. Behalve in het geval van Johan Cruijff, want die was natuurlijk gewoon heel erg goed.

cruijff1

Er was ook veel te waarderen aan Cruijff: allereerst zijn voetbalskills, maar ook de manier waarop hij de jeugd stimuleerde om te sporten, zijn algehele motivationele waarde en natuurlijk zijn aanpak van taal. Iedereen heeft wel een lievelingscitaat; M en ik konden altijd erg genieten van ‘De kortste weg is van A naar B’, en ik heb lang op mijn desktop ‘Zolang je niks hebt bewezen is er natuurlijk altijd een twijfel’ gehad (toen ik mijn proefschrift naar de map ‘Abandoned Projects’ heb verplaatst kon het citaat ook weg). Cruijff was ook zo’n beetje de enige die nog ‘ofschoon’ zei – dat moeten we dus allemaal gaan missen. Gisteren was ik weer in Amsterdam, om naar de film te gaan, dus toen ik langs de Arena liep en de enorme foto van Cruijff zag, bedacht ik me dat ik nog net genoeg tijd had om even naar binnen te lopen en het condoleanceregister te tekenen. Dat was een behoorlijk indrukwekkende ervaring: aan de rand van het voetbalveld stonden meerdere grote foto’s en een verzameling rouwkransen, en op statafels kon je je naam en afscheidsbericht met de bijgeleverde Parkerpennen (sjiek detail) opschrijven. Als iemand die een tijdje heel erg haar best heeft gedaan om als #13 bekend te staan, vond ik het wel mooi om Cruijff ook met zijn nummer aan te spreken. Ik vond het ontroerender dan ik van tevoren had gedacht, maar ja, je neemt ook afscheid van een groot man. Die gaan we missen.

cruijff2

* Ik schrijf dat inderdaad met ij, want zo heet hij, dat hij voor internationale communicatie een y is gaan bezigen begrijp ik, maar ik neem het niet over; ik heb toch geen Engelstalige lezers, want zo die deze blog zouden vinden, kunnen ze alleen de naam van Cruyff lezen. Sorry, old chaps.

Zondag zindag

Even de week evalueren – en omdat ik van categoriseren houd, doe ik het nu op basis van zintuigen!

Proeven: ik heb net rogvleugel gegeten, heerlijk bereid door M. Ik vind dat dus erg lekker, maar ik ben er een beetje allergisch voor, zodat ik nu ongelooflijke jeuk aan mijn smoel heb. Jammer is dat, want anders zou ik dat vaker eten.

Horen: maandag heb ik het huis opgeruimd. Ik dacht dat ik er een uur voor nodig zou hebben, maar dat viel tegen: 4 uur later kon ik eindelijk naar de gym. Voordeel was wel dat ik weer eens cd’s heb gedraaid, zodat ik nu de nieuwe Neil Young heb geluisterd, en een paar oude Elvis Costello’s. Helemaal niet erg.

Ruiken: ik ben vanavond in bad gegaan, nadat ik was gaan hardlopen. Dan is het extra lekker, maar de bruisbal was een beetje niksig. Eigen schuld, want het was een behoorlijk dure paasbruisbal in de vorm van een enorm ei dat ik 6 jaar geleden heb gekocht. Dan verdwijnt de geur. Parfum van de week was (untitled) van Martin Margiela. Eigenlijk ook een beetje niksig.

Zien: het is gelukt om Star Wars te zien, en ik vond het fantastisch. Lekker veel 3D, lekker veel effects, en een goed verhaal. En een boel girl power, en dat is altijd goed. Ik heb vrijdagavond 3 afleveringen van House of Cards achter elkaar door gekeken. En volgende week wil ik naar een niet science fiction-film. Moet lukken.

Voelen: ik heb geloof ik als enige persoon die Personal Body Plan doet geen idiote dingen gedaan in het kader van Pasen, en daar ben ik best een beetje trots op. Ik weet dit al bijna 11 maanden te doen, en ik heb mezelf vandaag getrakteerd op een FitBit. Daar ga ik volgens mij veel plezier van hebben.

De zindag is geïnspireerd op de Friday Roundups op de blog van Rosie Molinary, die die weer geïnspireerd heeft op die van Teacher Goes Back to School, die die ook weer op iemand geïnspireerd heeft. Maar op het internet is uiteindelijk niemand origineel.

Een kookcursus

Zoals bekend ben ik groot fan van de kookcursussen bij Las Palmas. Ze zijn misschien niet de goedkoopste, maar ze zijn wel heel goed: je bent van 11 tot 5 onder de pannen, je krijgt een rondleiding door de keuken, je mag met fantastische ingrediënten werken, de cursussen worden verzorgd door ontzettend goeie koks, je mag alles opeten en er worden voortreffelijke wijnen geschonken. Ik heb daarom veel van die cursussen gedaan, maar omdat je er altijd wel wat leert, ook al wordt iets voor de tweede of derde keer uitgelegd (ik heb nu op 3 cursussen op 3 manieren geleerd hoe ik Hollandaise moet maken, maar ik ervaar die variatie juist als rustgevend, want er is kennelijk niet een in beton gegoten recept dat je moet volgen omdat het anders gegarandeerd mislukt), vond ik het helemaal niet erg om een cursus nog een keer te doen. Dus toen M wel interesse leek te hebben in de cursus schaal- en schelpdieren, heb ik ons gelijk aangemeld, zeker toen bleek dat de cursus de dag na het concert van Joe Jackson werd gegeven, zodat het wel heel makkelijk was om een nacht in Hotel New York te agenderen. En daarmee hadden we gelijk een prachtweekend in de agenda staan.

kookcursus1De cursus stelde als vanouds niet teleur. Eerst kregen we een uitgebreid college van een man van Schmidt Zeevis over allerlei soorten schaal- en schelpdieren en toen mochten we aan de slag. Iedereen kreeg een eigen taak: ik claimde het schoonmaken van de King Crab, want dat vind ik lekker en daarvan wist ik niet wat ik ermee moest, M ging aan de slag met kokkels en scheermessen. King Crab bleek overigens niet zo moeilijk, want die enorme monsters worden aan boord al gekookt, dus het enige wat ik hoefde doen was ze in de lengte doorsnijden, een soort balein uit ieder stuk trekken, en daarna het vlees weer terugdoen. We serveerden de krab koud met wasabi mayonaise en later warm met Hollandaise. De kokkels van M werden geserveerd met garnalenolie, door een ander groepje gemaakt, en de scheermessen werden schoongemaakt, waarop er een mooie peterselievinaigrette overheen ging, zodat ze min of meer gemarineerd werden. Omdat ik eerder klaar was met de krab dan sommige anderen met hun klus, heb ik nog een paar dozijn oesters opengestoken (altijd handig om die skill nog even te trainen) en ik heb met de zijkant van een heel groot mes, dat ik nu op mijn verlanglijst heb staan, krabbenpoten gekraakt. Heel leerzaam dus allemaal.

kookcursus2

Met alles wat iedereen geprepareerd had werden grote schalen fruits de mer gemaakt, die we onder het genot van heerlijke witte wijn gezamenlijk soldaat hebben gemaakt. Het bleek ook een heel gezellige groep, zodat we tijdens het eten genoeg te bespreken hadden. Een extra bonus van deze cursus was dat Herman den Blijker er ook was – vaak is hij er niet bij, want hij is niet altijd in het land, maar dit keer had hij alle tijd om in het begin van de cursus mooie verhalen te vertellen over de opnametijd van een nieuw televisieprogramma, en aan het eind om met de mensen die het wilden een selfie te maken. Ik heb even in mijn aantekeningenboekjes alle cursussen die ik bij Las Palmas gevolgd heb geteld, maar kennelijk had ik tot de 15de cursus nodig om een selfie met Herman zelf te maken. Maar dat werd dan wel een heel mooie. En ook al was ik er voor de 15de keer, en ook al had ik de cursus al eens gevolgd: ik heb weer ontzettend veel geleerd. Ik zou bijna zin krijgen om me meteen weer aan te melden voor nog een cursus…

kookcursus3

Brussel

Brussel

Ik kan heel moeilijk komen met een genuanceerde reactie op wat er in Brussel is gebeurd. Het komt voor mij dichterbij dan ooit, niet omdat Brussel op anderhalf uur van Leiden ligt, maar omdat ik het vliegveld waar de bommen zijn afgegaan ken van de Rome-reis. Dus bij alle beelden denk ik steeds ‘oh, daar stond ik toen’ of ‘daar waren we toen die leerling weer kwijt’. Een ongenuanceerde reactie heb ik wel. Zie boven. Mag het nu alsjeblieft afgelopen zijn?

De 10 van woensdag

Ik ben chagrijnig. Er is geen reden voor, want ik heb het goed: ik ben gezond en iedereen die ik ken die weleens in Brussel is is nog in leven. Maar toch heb ik al twee dagen zin om iemand een hoek te verkopen, en het is niet eens een specifiek iemand. Kortom: ongefundeerd chagrijn. Hier de 10 redenen die mij er bijna toe drijven om als een kleuter met mijn voet op de grond te stampen en te roepen dat ik niet meer meedoe.

  1. Ik was mijn oranje dopper kwijt en toen moest ik een nieuwe kopen. Ik heb een gele gekocht, zodat ik ook het gevoel had dat ik een nieuwe had, want dat voelt iets beter.
  2. Ik heb mijn oranje dopper weer gevonden en nu heb ik voor niks een gele dopper gekocht.
  3. Ik heb trek in een croissantje en ik kan zo’n rotding met geen mogelijkheid in mijn Personal Body Plan passen.
  4. Het dringt tot me door dat ik mezelf in feit voor de rest van mijn leven heb gecommitteerd aan calorieën tellen en sporten, want als ik stop ga ik onmiddellijk croissantjes eten en uitdijen als het universum, dus het is ook geen kwestie van even geduld.
  5. Ik moest nog 2 proefvertalingen en een scandeeropdracht nakijken, en ik heb misschien aan een ding een grotere hekel dan aan scandeeropdrachten nakijken en dat is, je raadt het al, proefvertalingen nakijken. Met hangen en wurgen heb ik de stapel nu teruggebracht tot 1 proefvertaling, maar dat vind ik eerlijk gezegd nog steeds ruk.
  6. Ik wilde ijsklontjes kopen voor in de gintonix en ze waren op in de winkel. ‘Bij een tankstation kunt u dat kopen, mevrouw.’ Ja, maar daar zien ze me aankomen op mijn fiets.
  7. De wasmachine heeft een gevecht op leven en dood gevoerd met mijn sportbeha, waarbij zowel mijn sportbeha als de rubberen ring het leven hebben gelaten. Dus er moest een dure reparateur komen om de wasmachine te maken. Zonde van het geld. En de beha.
  8. Volgende week begint de toetsweek op school, en ik moet nog heel veel toetsen maken. Ik heb er 2 af, mijn collega maakt er ook een, maar dan moet ik er nog 1 maken, en alle herkansingen, en ik moet natuurlijk al die bagger ook nog nakijken.
  9. Ik heb deze week om de een of andere reden geen tijd gehad om mijn Passion Planner goed in te vullen, dus nu heb ik geen idee wat ik aan het doen ben.
  10. Ik snap ook wel dat ik een verwend prinsesje ben en dat ik dus tegen niemand kan zeggen dat ik de schurft in heb. En daar baal ik van.

Boekenweek

Het liefst lees ik Engelstalige literatuur. Dit komt niet doordat ik een beetje een aansteller ben (ook al ben ik dat misschien wel), maar doordat ik in het Engels heb leren lezen en ik dat gewoon net iets makkelijker vind dan in het Nederlands lezen. Waarschijnlijk helpt het feit dat ik dus veel meer meters maak op het gebied van de Engelstalige literatuur dan op Nederlandstalige ook niet, want daardoor zal ik het altijd prettiger vinden om in het Engels te lezen. Met de Boekenweek heb ik doorgaans dan ook weinig, want de stichting Collectieve Propaganda voor het Nederlandse Boek, de motor achter het jaarlijkse leesfeest, heeft een andere doelgroep. Maar dit jaar was het iets anders, want ik had drie redenen om geïnteresseerd te zijn in de Boekenweek. De eerste reden had niets met Nederlandse literatuur te maken, en zelfs niets met Engelse, maar met Franse, want Joël Dicker (inderdaad, de schrijver van La verité sur l’affaire Harry Quebert, het Franstalige boek dat ik eerder dit jaar heb gelezen) was uitgenodigd voor een koffietafelgesprek op zondagochtend bij de Leidse boekhandel Kooyker. Daar moest ik natuurlijk heen, en hoewel de sessie was georganiseerd om het nieuwe boek van Dicker, Le livre des Baltimore, in het zonnetje te zetten, vond ik het vooral een uitgelezen kans om de man te ontmoeten en hem mijn volledig afgetrapte exemplaar van zijn megaseller (4 miljoen exemplaren wereldwijd) te laten signeren. Hij bleek behalve erg knap ook nog vreselijk aardig – en hij was enorm onder de indruk van het feit dat ik zijn boek in het Frans heb gelezen. Dat soort complimenten ontvang ik natuurlijk graag.

boekenweek1Toen ik na afloop van de Dicker-sessie het nieuwe boek in het Frans wilde bestellen (Nederlands was op voorraad, Engels nog niet verschenen), kreeg ik de tweede reden om de Boekenweek mee te maken op een presenteerblaadje aangereikt: Jan Siebelink, die ik zelf 2 keer eerder heb mogen interviewen, zou op woensdagavond in dezelfde boekhandel geïnterviewd worden over zijn nieuwste boek, Margje, het verhaal van de moeder – dat wil zeggen, de vrouw achter de man van Knielen op een bed violen. Win-win, leek me: ik kon Jan weer eens spreken (ik zeg inderdaad geen meneer meer tegen hem) en wellicht kon ik me laten enthousiasmeren voor een Nederlands boek. Beide zijn gelukt, want we hebben voor aanvang van de sessie kort bijgepraat en het voornemen geuit een keer rustig af te spreken en na afloop ben ik in de signeer-rij gaan staan en heeft hij met zijn turquoise vulpen zijn boek voor me gesigneerd. Tijdens het interview, dat overigens erg interessant was, want Jan kan goed vertellen en Onno Blom, de interviewer, stelt meestal goede vragen, had ik aanzienlijk meer plezier dan Blom toen Jan ineens zei ‘Volgens mij heeft Susannah wel een vraag.’ Natuurlijk had ik wel een vraag, want ik heb altijd wel een vraag, maar het publiek keek me gelijk aan alsof ik een soort filmster was, en dat is ook wel eens een keertje leuk. Ik heb het boek nog niet gelezen, want ik wil er wel voor in de stemming zijn, en dat gevoel heb ik vooralsnog niet, maar ik zal het zeker gaan doen.

boekenweek 2

Als cadeau bij reden 2 om de Boekenweek mee te maken kreeg ik reden 3 aangereikt: het Boekenweekgeschenk. Dit jaar is het geschreven door Esther Gerritsen, en ging het gelukkig niet over het thema van de Boekenweek (Duitsland? Kom op zeg, zijn de thema’s op?), maar over een carrièredame die ineens haar broer, met wie ze een bijna nietsbetekenende relatie had, in huis moet nemen omdat zijn been geamputeerd wordt. Ik had nog nooit iets van Gerritsen gelezen, en ik weet ook niet of ik daar door dit boekje nu per se veel meer behoefte aan heb, maar ik vond het zeer vermakelijk. Ik heb het helemaal gelezen in de trein van en naar Amsterdam, want het was weer yoga-opleiding, dus ik moest toch reizen, en dat kon met dit boekje in de hand zelfs gratis. Dat vind ik wel een mooie actie van de NS, dat je op de laatste zondag van de Boekenweek de achterkaft van je boek kan scannen en dan voor helemaal niets kan reizen waar je maar heen wilt. Ik heb er maar liefst €10,80 mee uitgespaard, ongeveer 25% van het bedrag dat ik in de Boekenweek aan boeken heb uitgegeven, dus dat is wat mij betreft net leuk. En de kleine 100 pagina’s die Broer besloeg passen dus precies in de 2 maal 30 minuten die ik toch al in de trein zou zitten. Zo krijgen we de mensen wel aan het lezen natuurlijk, en daar gaat het maar om. Ik heb mezelf meteen op de mailinglist van Kooyker laten zetten, dus ik hoop ook buiten de Boekenweek mooie literaire activiteiten te kunnen ondernemen. Want lezen is toch een van de leukste dingen die er zijn. En schrijven natuurlijk, maar voordat ik zover ben dat ik op die manier de Boekenweek mee kan maken zijn we wel een paar utopieën verder, vrees ik. boekenweek 3

Zondag zindag

Even de week evalueren – en omdat ik van categoriseren houd, doe ik het nu op basis van zintuigen!

Proeven: ik heb een topweekend gehad, culinair gezien, waarover binnenkort meer. Maar daar betaal je wel de prijs voor: vandaag mocht ik van mezelf 200 kcal minder dan ik anders mag. Het is gelukt. En die kipfilet die ik gebakken heb was helemaal niet zo droog als ik had verwacht.

Horen: op de achtergrond bij het koken en het eten stond vanavond ‘De reünie’ aan. Met de eerste lichting van de Rockacademie, dus daar was genoeg te horen. Toch leuker dan een MBO Economie in Zwolle, want daar wordt toch het merendeel administratief medewerker.

Ruiken: het parfum van de week was Coco Noir van Chanel. Ik heb nu 2 luchtjes van Chanel getest, en ik kan nu met zekerheid zeggen dat dat merk gewoon niet zo goed bij mij past. Kennelijk ben ik te ordinair voor Chanel.

Zien: ik wil weer eens naar de bioscoop. Ik ga volgende week proberen om Star Wars te zien – zal niet gemakkelijk worden. En als het niet lukt, ga ik naar een andere film.

Voelen: ik heb deze week behoorlijke rugpijn gehad. Of eigenlijk onbehoorlijke rugpijn. Ik heb er zelfs een les voor laten uitvallen, zodat ik in de sauna kon gaan zitten met het oog op herstel. Na een dag idiote achteroverbuigingen op de yogaopleiding kan ik wel concluderen dat ik hersteld ben, maar het was niet grappig.

De zindag is geïnspireerd op de Friday Roundups op de blog van Rosie Molinary, die die weer geïnspireerd heeft op die van Teacher Goes Back to School, die die ook weer op iemand geïnspireerd heeft. Maar op het internet is uiteindelijk niemand origineel.

Sample sales

Ik ben aangemeld op een grote hoeveelheid nieuwsbrieven. Dat heeft tot gevolg dat ik elke dag wel een paar leuke mails krijg, met vrolijke plaatjes die me hebberig maken, maar die delete ik meestal snel. Want als je maar genoeg wordt geattendeerd op dingen die je potentieel zou willen hebben, stomp je af. Of ik in elk geval wel – ik heb toch niet het budget om alles te kopen waarmee die nieuwsbrieven me proberen te verleiden, dus dan blijft het vaak bij kijken alleen. Maar soms heb ik de jackpot, en heel soms heb ik twee keer de jackpot: vorige week werd ik uitgenodigd voor maar liefst 2 sample sales van merken waar ik vaak wel de waardering, maar jammer genoeg niet altijd het budget voor heb. Het schoenenmerk United Nude (heel bijzondere schoenen, ontworpen door de zoon van Rem Koolhaas – ik weet dat architectuur niet erfelijk is, maar oog voor design denk ik wel) en het kledingmerk LaDress (kekke jurkjes voor raadsleden, nieuwslezeressen en vrouwen met een serieuze carrière, of in elk geval een serieuze bankrekening) nodigden mij beiden uit voor sample sales, die van United Nude op het Westergasterrein en die van LaDress in het World Fashion Center. Ik was toch in Amsterdam (nou ok, ik zorgde dat ik in Amsterdam was), dus niets hield mij tegen. Zelfs niet de lichte huiver voor grote hoeveelheden mensen die op een koopje uit waren en mij opzij zouden hoeken om bij ‘hun’ schoenen of jurkje te kunnen komen – want voor Drie Dwaze Dagen-taferelen loop ik bij voorbaat gillend weg.

sample1

De hysterische toestanden vielen gelukkig mee. Bij United Nude kwam dat doordat er 2 mannen als bewaking bij de deur stonden, die erop moesten toezien dat er maximaal 20 mensen tegelijk binnen waren. Voor de sample sale van LaDress moest je een kaartje bestellen, dus vermoedelijk was daar ook een vol=vol beleid, maar deze sale was ook in een enorme hal, dus dan loop je elkaar niet zo snel voor de voeten bij het uitzoeken van je jurkjes. In beide locaties waren de spullen per maat uitgestald, zodat ik snel alles kon vinden. En dan blijk ik, hoewel onervaren in deze winkelmethode, een tactiek te hebben: ik pak eerst alles wat me wel leuk lijkt, dan ga ik passen en daarna leg ik ongeveer 80% terug. Ja, ik leg het keurig terug, anders dan sommige anderen; bij LaDress waren de pasruimtes een totale chaos, waarbij een grote hoeveelheid dames hun uiterste best deden om dingen die door de mensen die in hun ondergoed door elkaar heen liepen liefdeloos terzijde waren geworpen toch zo snel mogelijk weer in de rekken te krijgen. Bovendien heb ik me een aantal dingen voorgenomen over de aanschaf van kleding schoenen: ik mag geen basics meer kopen (die heb ik al genoeg), dus als het niet bijzonder is, gaat het niet mee naar huis. Bij United Nude is dat makkelijk, want alles is al snel bijzonder, maar mijn tulip-laarzen* (nu voor €50) zijn wel heel raar, en bij LaDress heb ik alle gewone jurkjes laten hangen en me laten verleiden door een Art Dress (die ik al lang wilde)**. Ik heb veel geld uitgegeven, maar ik ben heel erg blij met mijn aanschaffen. En nu hoop ik dat ik voorlopig niet meer voor een sample sale word uitgenodigd. Want die gekkigheid kan ik niet onbeperkt betalen.

sample2*En het andere paar laarzen en de schoenen die ik gekocht heb ook. Nou ja, niet raar, maar wel heel mooi.

**OK, en nog 2 jurkjes, maar die zijn echt een aanvulling op het assortiment.