Maandelijks archief: mei 2016

Een weekend cultuur

Dit weekend werden de Signatures Cultuurweken (ik blijf het een stomme naam vinden) in Leiden afgesloten, volledig conform traditie met de Museumnacht. M en ik hadden er dit jaar veel zin in, in de eerste plaats vanwege het leuke programma, en in de tweede plaats omdat we vorig jaar niet gegaan zijn (schande, ik weet het), dus we waren er wel weer eens aan toe. We hebben ontzettend veel gezien: we begonnen in Scheltema, waar Museum Corpus een gelegenheidsdependance had opgericht en Erik Scherder op het programma had gezet. M is een groot fan van zijn didactische stijl; ik voel me altijd een beetje behandeld als een kind bij Ome Willem, maar het was wel een mooie presentatie over de hersenen en hoe we ervoor kunnen zorgen door te sporten. Na Scheltema gingen we naar de Hortus, waar een optreden was van Michael Prins, die ik niet zo goed ken, maar die met zijn liedjes uitstekend paste in de sfeer van de Oranjerie tijdens de schemering. De Hortus was als locatie extra aantrekkelijk omdat ze er cocktails zouden serveren (maar die gingen op terwijl we in de rij stonden) en omdat je er Leyden Gin kon proeven (die ging ook op, maar we waren nog net op tijd voor een mini-glaasje). De volgende, en laatste locatie was het Sieboldhuis, waar ik geen sumo-pak heb aangetrokken (jammer – niemand wilde met mij worstelen), geen sushi heb gegeten (ook jammer – ik had echt geen honger), een laatste liedje van Sjoerd Raaijmakers heb gehoord (mooi) en Japanse spookverhalen verteld door Tijs van het PS|Theater heb gehoord (spannend).  Een mooie, volle culturele avond dus – ik ga volgend jaar zeker niet overslaan.

museumnacht

Zondag had de stad geluk, want de platenzaak Velvet vierde zijn 25ste verjaardag, en hoewel het een landelijke keten is, had was ervoor gekozen om het feestje in Leiden te houden, want daar was de eerste vestiging. We werden getrakteerd op allerlei live-optredens, waarbij ik de kans greep om voor de derde keer dit jaar Spinvis te zien en voor de eerste keer Douwe Bob. Ik kan altijd heel erg genieten van Spinvis – ik was dit keer iets te laat, dus ik vermoed dat ik ‘Oostende’ heb gemist, wat ik jammer vond, want dat is mijn lievelingsnummer, maar ‘Kom terug’ was het afsluitende liedje, en dat maakte veel goed. Ik heb zowaar een LP gekocht, alleen om hem door Spinvis te laten signeren. Op zich jammer dat hij mijn naam fout schreef, maar goed, ik heb een gesigneerde plaat, en dat is ook wat waard. Douwe Bob had een bizarre cowboyoutfit aan en had het erg druk met het publiek op te hitsen om in het water te springen (en vervolgens aan te bieden de boete te betalen voor die drie dwazen die het ook daadwerkelijk gedaan hebben), maar het was eigenlijk wel gewoon een goed optreden. Na het optreden schijnt zijn signeersessie op chaos te zijn uitgelopen, maar dat heb ik allemaal gemist, want ik hoefde geen gesigneerde cd van Douwe Bob. Het was een mooie muzikale middag, en een prachtige afsluiting van een cultuurrijk weekend. Zo heb ik ze graag!

verjaardagvelvet

Zondag zindag

Even de week evalueren – en omdat ik van categoriseren houd, doe ik het nu op basis van zintuigen!

Proeven: ik heb deze week maar liefst 2 keer brocamole gemaakt – dat is guacamole maar dan met broccoli in plaats van avocado. En ja, dat is lekker, en ja, dat is natuurlijk minder lekker dan the real thing, maar dat geldt voor bijna alles, want avocado is gewoon heel erg lekker. Maar dit is prima te doen en ik mag het bijna onbeperkt eten, en dat geldt dan weer niet voor avocado.

Horen: gisteren en vandaag was er allerlei live muziek te horen in Leiden, waarover morgen meer; op de koptelefoon heb ik tijdens het hardlopen tegenwoordig Justin Timberlake. Ik moet constateren dat mijn hardloopmuzieksmaak niets te maken heeft met mijn normale muzieksmaak.

Ruiken: diezelfde brocamole. Want het mag dan heel lekker zijn, maar het stinkt als de hel. Als je het eet, maar later ook, want, hoewel dit niet echt ladylike is qua mededeling, je gaat er echt verschrikkelijk goor van gassen. Maar het is het waard. Althans, voor mij – ik vermoed dat mijn directe leefomgeving daar anders over denkt.

Zien: afhankelijk van mijn stemming (die wisselt van moment tot moment deze dagen) kijk ik op Netflix New Girl of House of Cards, zodat die verhaallijnen in mijn hoofd nogal door elkaar lopen. Kan eigenlijk ook niet echt goed zijn voor je stemming, bedenk ik nu.

Voelen: ik heb mijn deel van het eerste deel van het nakijkwerk achter de rug, maar daar was woensdag een forse eindsprint voor nodig. Nu wacht ik het deel van mijn tweede corrector af. En dan heb ik ook nog mijn deel van het tweede deel van het nakijkwerk (de tweede correctie van het werk van een collega) voor de boeg, en daarna, maar dat is pas over een paar weken, het derde en het vierde deel. Kort samengevat: FML.

De zindag is geïnspireerd op de Friday Roundups op de blog van Rosie Molinary, die die weer geïnspireerd heeft op die van Teacher Goes Back to School, die die ook weer op iemand geïnspireerd heeft. Maar op het internet is uiteindelijk niemand origineel.

Het nuttige en het aangename

We zitten op het moment vol in de examentijd. Dat betekent dat leerlingen keihard aan het werk zijn om alles te laten zien wat ze de afgelopen zes jaar van ons hebben geleerd (of de afgelopen zes weken op examentrainingen, maar dat is ook een keuze), en dat wij docenten een significante verschuiving in onze daginvulling hebben. in plaats van een paar uur per week met de zesde klas te werken aan de voltooiing van hun schoolcarrière, mogen we nu een paar uur per week surveilleren in een gymzaal, wat voor mij een behoorlijke uitdaging is, want ik ben helemaal niet in staat om anderhalf uur achter elkaar niets anders te doen dan om me heen te kijken. Bovendien is er natuurlijk ook het daadwerkelijke eindexamen. Het examenrooster was dit jaar niet in mijn voordeel, want ik werk op dinsdag en woensdag op school en het examen was donderdag, dus ik kon al op een niet-schooldag naar Voorburg om de toetsen op te halen, maar ik moest ze ook nakijken, want op maandag was de correctiebespreking van de Vereniging Classici Nederland, en dan moet je als docent natuurlijk wel weten waar je het over hebt. Tijdens zo’n bespreking zitten ongeveer 40 docenten Klassieke Talen in een klaslokaal en praten we uitgebreid over het examen, wat we ervan vonden, wat de nakijkproblemen zijn. Serieuze issues kunnen we gelijk bij een officiële bobo neerleggen in de hoop dat daar rekening mee gehouden kan worden bij het vaststellen van de norm.

trap

Dat is natuurlijk allemaal heel belangrijk, maar ik had toch de pest in, omdat mijn schoolleven enorm met mijn andere leven interfereerde. Meestal slaag ik erin om alleen op school voor school te werken, met uitzondering van mail en een enkel telefoontje, maar dat ging nu dus niet. Ik had er ook al een uur of 12 nakijkwerk inzitten en ik was pas op de helft van de eerste ronde (er is ook altijd een tweede, als het extra correctieadvies binnenkomt) toen ik naar Rotterdam afreisde voor de bespreking. Het leek me voor mijn eigen gemoedsrust wel een mooi plan om het nuttige bezoek aan de examenbespreking met iets aangenaams te proberen te verenigen. Meestal betekent dat voor mij dat ik ga shoppen, maar ik heb de laatste tijd zo vaak een moeilijke dag die ik voor mezelf probeer op te lossen door te winkelen dat dat behoorlijk in de papieren begint te lopen, dus ik moest een andere oplossing vinden. Gelukkig diende die zich onmiddellijk aan toen in Rotterdam Centraal uitliep, want er was in het kader van ‘Rotterdam viert de stad’ een gigantische trap op steigers neergezet. Het was helemaal niet druk (dat het een regenachtige maandagmiddag was was vermoedelijk een factor in dezen), dus ik kon zo naar boven. Bovenop het Groot Handelsgebouw had ik een schitterend uitzicht over de stad en ik had gelijk mijn cardio voor de dag gedaan, want het waren wel veel traptreden. Ik had gelijk meer zin in de bijeenkomst – die achteraf ook wel aangenaam was, want ik heb veel oude bekenden gezien en een boel punten voor mijn leerlingen losgepeuterd. Geen verloren middag dus!

Poephoofd

Ik had nooit gedacht dat ik een filmpje van baby’s op mijn blog zou zetten. Hoewel ik, in tegenstelling tot wat mensen denken, geen babyhater ben, vind ik gewoon niet zo boeiend. Tot ze kunnen lezen en praten heb ik er niet zo veel mee, want wat kunnen ze eigenlijk? Een beetje eten, kwijlen en poepen, en daar blijft het dan ook bij. Maar voor deze epic movie (zet vooral ook het geluid hard) heeft Pampers baby’s gefilmd terwijl ze hun luiers aan het vullen zijn. En ik kan ernaar blijven kijken.

De 10 van woensdag

Het wordt langzaam zomer. Voor mijn gevoel iets te langzaam, maar goed, laten we ons voordeel pakken waar we het kunnen krijgen: ik heb al zeker 24 uur geen bui meer op mijn harsens gehad en het ziet er zowaar naar uit dat dat de komende dagen ook niet gaat gebeuren. Dat zou mooi zijn, want ik heb nogal wat plannen waarbij ik het graag droog zou houden. Hier mijn 10 belangrijkste redenen om blij te zijn dat het zomer wordt.

  1. Ik vind het superleuk om te hardlopen, maar niet in de regen.
  2. Vrijdag ga ik met mijn PBP-vriendinnen naar Rrrollend Leiden, een foodtruck festival, en dat is een stuk leuker als het niet hoost.
  3. Op terrasjes zitten met koffie, of Cola Light, of gintonix. En een boek. Dat is toch wel een van de mooiste dingen die er zijn.
  4. Als het niet regent zit mijn haar echt veel beter. Misschien wel oppervlakkig, maar het is zo.
  5. Ik heb allemaal mooie nieuwe zomerkleren (de zomergarderobe was nog niet aangepast aan het nieuwe lichaam, maar nu wel) en die wil ik gewoon heel graag aan.
  6. Zodra ik mezelf gemobiliseerd krijg om de Big Green Egg schoon te maken: lekker koken op het ei. Ja, er zit een klep op en het kan ook best als het niet zo warm is. Maar dat is gewoon minder leuk.
  7. Zaterdag is het Museumnacht in Leiden. Ik heb daar heel veel zin in, want los van de programma’s binnen is het ook leuk om ’s avonds door de stad te wandelen, en al helemaal als dat niet in een dikke jas hoeft.
  8. Ik drink sowieso elke ochtend koffie met M, maar de dagen waarop we die koffie in onze mega-tuin kunnen genieten beginnen toch net een stukje vrolijker dan binnen op de bank.
  9. Fruit is minder duur. Ik heb op zich geld zat, dus het is niet echt een probleem, maar ik baal ervan als ik €2,50 mag betalen voor een doosje blauwe bessen. Doe mij maar zomers ramsjfruit bij het sluiten van de markt.
  10. Iedereen is vrolijker. Oh, en zoals ze op gofugyourself.com altijd zeggen: ‘Everybody looks better in sunglasses.’

Semi-vrijwilligerswerk

Zaterdag was het SummerJazz, een jaarlijks terugkerend Leids festival in de Leidse Hout. Dit is typisch een activiteit waar ik voordat ik raadslid werd niet zo veel mee deed, om de eenvoudige reden dat ik niet van jazz houd (ik beweer altijd dat ik daar te jong voor ben, maar 1. dat is al lang niet meer zo en 2. ik weet ook wel dat dat onzin is, maar je moet toch een reden geven als je een volledig muzikaal genre in een veeg afschrijft, al is 3. ik word er soms een beetje zenuwachtig van het meest in overeenstemming met de werkelijkheid), maar sinds ik de cultuurportefeuille heb vind ik dat ik min of meer verplicht ben om mijn neus ook op evenementen waar ik zelf misschien niet zoveel mee heb te laten zien. En uiteindelijk is het allemaal niet zo erg: muziek en foodtrucks in de open lucht, met een enthousiast publiek. Omdat ik best bereid ben om meer te doen dan alleen een beetje op een festival rondlopen, en omdat fractiegenoot L nu vrijwilligerscoördinator is bij SummerJazz en in die hoedanigheid de leden van D66 op zijn lijst heeft geterroriseerd, heb ik me ook dit jaar weer aangemeld om een bijdrage te leveren. Er zijn allerlei taken waar je uit kan kiezen, waarbij ik vermoed dat bardiensten het populairst zijn, maar ik zit het liefst bij de kassa om met een vrolijk t-shirt (ja, gratis dingen, daar ga ik sowieso voor) aan muntjes of kaartjes te verkopen.

summerjazzWerfPop, een ander jaarlijks terugkerend Leids festival in de Leidse Hout, biedt raadsleden elk jaar een zogeheten VIP-arrangement aan, wat neerkomt op een rondleiding en de mogelijkheid om een uur lang muntjes te verkopen. SummerJazz heeft een andere aanpak, want als je je daar aanmeldt om te helpen, ben je gewoon een vrijwilliger zoals alle andere vrijwilligers, dus niks rondleiding en niks light-programma: je krijgt gewoon een dienst van 4 uur lang. Ik had er helemaal geen zin in, want hoewel ik het leuk vind om een bijdrage te leveren, had ik me verheugd op een iets kleinere bijdrage, en het feit dat ik baalde van de lengte van de shift had een vernietigende invloed op mijn motivatie. Maar ja, ik had het nou eenmaal toegezegd, en dan moet je niet zeiken, ook als je ’s avonds 5 kilometer gaat rennen en je de eerste dienst moet nemen zodat je direct daarna weg kan gaan om je daarop voor te bereiden. Gelukkig mocht ik de hele shift in een leuke pipowagen bij de ingang doorbrengen met drie gezellige mensen, en kon ik tot twee keer toe even over het terrein wandelen en een klein glaasje wijn proeven en naar de muziek luisteren. Dus dat viel allemaal wel mee, en we kregen zowaar een BN-er aan de kassa, want zo werkt dat bij SummerJazz: niemand krijgt een VIP-arrangement, ook Jochem Myjer niet. Dat is een geruststellende gedachte.

summerjazz2

Zondag zindag

Even de week evalueren – en omdat ik van categoriseren houd, doe ik het nu op basis van zintuigen!

Proeven: vrijdagavond heb ik met L een voor ons nieuw restaurant gecheckt, Bar Bruut, waar we een heerlijke kikkererwtensalade met feta hebben gegeten als voorgerecht en daarna een hamburger (L) en een spies met kip (ik), die ook prima waren. De gintonix met Saffron Gin waren ook zeer de moeite waard.

Horen: vrijdag had ik een raadswerkbezoek, wat betekende dat ons een keuzeprogramma werd aangeboden langs allerlei aspecten van de stad. Ik heb een lezing gehoord over retail, een verhaal over een nieuwe parkeergarage, een over de nieuwe bioscoop, over de T-Rex, over Museum Boerhaave en over Theo van Doesburg. Kortom, heel veel nieuwe informatie. Er gebeurt veel in de stad.

Ruiken: parfum van de week was Gris Clair van Serge Lutens, een parfum dat ik heb gekocht in de hoop naar lavendel te kunnen ruiken zonder oma-associaties. Ik weet niet per se of het gelukt is, maar het is kennelijk zo’n subtiele lucht dat niemand het is opgevallen dat ik hem droeg, inclusief ikzelf. Subtiel is prima, maar dit was onopvallend.

Zien: ik heb deze week 2 films gezien: Hail, Caesar! in het kader van de LIFF Summer Specials, die ik echt heel erg leuk vond, en X-Men: Apocalypse, in het kader van mijn guilty pleasure Superhero Movies in 3D, die ik gewoon prima in het genre groot, overweldigend en met heel veel special effects vond, maar ik moet wel bekennen dat ik zo onderhand op zoek moet naar een website waarin al die X-Men toestanden even worden uitgelegd, want qua chronologie zijn ze mij echt kwijt.

Voelen: ik ben heel erg trots op mezelf, want gisteravond heb ik samen met M de 5 km gelopen, en hoewel mijn tijd een beetje teleurstellend was (3 seconden onder mijn beste tijd), heb ik het  eigenlijk heel goed gedaan, want het was ontzettend druk en als er niet steeds allerlei vriendinnenclubjes breeduit over de hele straat hadden gelopen zodat ik er niet langs kon had ik zeker wel een PR gerend. Bovendien ben ik 294ste van de 707 deelnemende dames geworden, dus dat is linkerrijtje. Oh, en M kwam ruim een minuut na mij binnen.

De zindag is geïnspireerd op de Friday Roundups op de blog van Rosie Molinary, die die weer geïnspireerd heeft op die van Teacher Goes Back to School, die die ook weer op iemand geïnspireerd heeft. Maar op het internet is uiteindelijk niemand origineel.

Asperge-safari nieuwe stijl

Aan mijn traditionele jaarlijkse asperge-safari met B is vorig jaar een einde gekomen, omdat de firma Hof gestopt is met asperges produceren, zodat het weinig zin had om naar Ouddorp te rijden om asperges te kopen, want die worden niet meer verkocht. Bovendien heeft B zijn auto verkocht en woont hij op het moment in Zuid-Afrika, en ik heb werkelijk geen idee wanneer het aspergeseizoen in de omgeving van Kaapstad van start gaat, maar hoe dan ook zou het zelfs mij te ver gaan om 10.000 kilometer te reizen om anderhalve kilo asperges te kopen. Maar in ruil voor deze dichte deur ging er ineens een deur open, want ik las dat er in de directe omgeving van Leiden ook asperges verbouwd werden: gewoon op fietsafstand in Woubrugge, bij aspergehof Noordam. Dat is op zich al spannend nieuws, tenminste, als je mij bent, maar er bleek bij Noordam een event op de agenda te staan waar ik nog veel gelukkiger van werd: een open dag. Want asperges kopen is een ding, maar als je daarbij ook nog dingen mag proeven en dingen mag leren zit je op een heel ander niveau. En je mocht zelf asperges steken. Zo’n feest wil je delen, dus ik charterde M en onze vrienden F en A, want die lusten ook asperges.* Bovendien was A jarig, dus we hadden gelijk ook een avondinvulling (asperges eten natuurlijk), en was het weer zo gunstig dat we met de fiets konden gaan. Alle ingrediënten voor een topdag waren dus aanwezig.

asperges1De ontvangst bij Noordam was een beetje onduidelijk, maar uiteindelijk kwamen we terecht in een zaaltje waar nog ongeveer 12 andere aspergeliefhebbers zaten. Hier bleek dat de dochter van F en A, die wat ik voor me zag als een bij voorbaat legendarische excursie een ‘bejaardenuitje’ noemde, gelijk had, want de gemiddelde leeftijd daalde behoorlijk toen wij binnenkwamen. We kregen koffie en hebben vervolgens een epic movie van een half uur over asperges gekeken. Daarna vertelde Guusta ons nog wat meer over het bedrijf, en toen mochten we in een van de twee aspergetenten zelf een paar asperges steken. Dat was minder makkelijk dan ik dacht: je moet een asperge uitgraven en dan met een ingenieuze tool, die vooral lijkt op een kachelpook met een scherp randje, langs de asperge naar beneden, maar niet te dicht erlangs, om hem vervolgens los te snijden. Ik vond dat ik het zelf best goed kon, maar na een paar asperges te hebben gestoken was ik er wel weer klaar mee. Weer zo’n klus waarvan ik blij ben dat anderen het voor me doen. Na het steken kregen we van Guusta nog een glaasje wijn, een aspergesoepje, een glas met aspergesalade en een wrap met zalm en natuurlijk asperges. Toen was het officiële programma afgelopen en konden we asperges kopen voor het avondprogramma. Met een forse kist vol wit goud voorop de fiets van F zijn we door de polder terug gefietst naar Leiden. De asperges waren ook echt lekker, en het gezelschap was prima, dus ik hoop op een nieuwe traditie!

asperges2* Mensen die geen asperges lusten komen sowieso niet in aanmerking voor het predicaat ‘vriend’.

Mensen zijn gemaakt van dun papier

Ik mis weleens wat. Meestal loop ik hard achter trends aan, of ik mis ze volledig (maar for the record: ik drink al een jaar of 5 gintonix, dus al die hipsters hebben dat van mij). Zo wist ik niet van het bestaan van Jonas Winterland af, maar iTunes was zo aardig mij op hem te attenderen, dus nu heb ik een nieuwe bron van mooie liedjes. En deze is dan toch echt wel heel prachtig.

De 10 van woensdag

Ik zou vanavond naar een concert van Elvis Costello gaan. Dat zou ik, want het gaat niet door. Elvis is ziek (ik geloof dat hij verkouden is), en hij heeft besloten dat het beter is om het concert op een ander moment te geven. Hoewel ik hier stevig van baal, want ik had me er namelijk erg op verheugd, ben ik ook wel een beetje blij, want M en ik zijn al eens naar een concert van Elvis Costello geweest toen hij ziek was, en toen liet hij het gewoon doorgaan, hoewel hij speelde als een dweil. Nu maar hopen dat wij kunnen als het de heer Costello wel schikt om op te treden. Om mezelf nu even te vermaken: 10 concerten waar ik was die wel door zijn gegaan.

  1. Joe Jackson in de inmiddels gesloopte Pepsi Stage: ‘Welcome to… I don’t know where we are, but it’s NOT Amsterdam.’
  2. Boudewijn de Groot in de Leidse Schouwburg: M en ik waren nog niet zo lang bij elkaar, Boudewijn speelde Eva, en ik was verkocht.
  3. Leonard Cohen op het Westergasterrein: zo mooi dat ik niet meer naar een concert van Leonard Cohen ga. Want het is of weer zo mooi, en dat zou afdoen aan hoe uniek die avond was, of minder mooi, en dan zou ik een minder mooie avond in mijn herinnering hebben. Mooier kan niet.
  4. Elvis Costello in de Heineken Music Hall: ik heb hem vaker zien optreden, maar dit was de eerste keer dat hij in een enorme zaal totaal onversterkt I want you zong. Hij heeft het sindsdien vaker gedaan.
  5. Lou Reed in Carré: bloedchagrijning. Zoals het hoort. Maar het was een prachtig concert, met als hoogtepunt Venus in Furs, met een celliste.
  6. John Cale in het LVC: ongeveer 2 weken na eerdergenoemd concert van Lou Reed, zijn voormalige bandmaat in een donkere zaal op de Leidse Breestraat. Niet uitverkocht. Bij lange na niet. Hij zong ook Venus in Furs, met zijn elektrische viool. Net zo mooi, maar wel heel anders.
  7. R.E.M. op het Westergasterrein: het zou die dag gaan regenen. Ik kan me niet herinneren dat het dat ook daadwerkelijk gedaan heeft, maar wel dat Michael Stipe zich er zorgen over maakte. Dat had geen negatieve invloed op de kwaliteit van het concert overigens.
  8. Nick Cave in de Heineken Music Hall: ook dit is vaker voorgekomen, maar ergens tijdens zo’n concert kwam Herman Brood op, met een opgezette papegaai op zijn schouder. Niemand wist waarom, ik vermoed Herman Brood zelf ook niet, maar het is me wel bijgebleven. Nick Cave live is bijna altijd geweldig overigens.
  9. Tom Petty in de Heineken Music Hall: we gingen erheen in het kader van de gedachte dat je altijd naar helden moet gaan als ze optreden, en Petty was heel erg lang niet in Nederland geweest. Wat jammer is, want ik heb genoten van zijn concert en ik hoop dat hij snel terug komt.
  10. David Bowie in Ahoy: de enige keer dat ik hem live heb gezien. Ik vond het heel bijzonder, en nu ben ik natuurlijk heel blij dat we toen gegaan zijn. De Dandy Warhols, van wie ik ook fan was, stonden in het voorprogramma, en daar heb ik ook van genoten. Maar Bowie: legendarisch.