Maandelijks archief: juni 2016

De 10 van woensdag

Het einde van het jaar nadert met rasse schreden, maar voordat ik achterover kan leunen moet er nog ontzettend veel gebeuren. Desondanks zit ik nu al anderhalf uur op mijn krent, in plaats van in actie te komen en aan de slag te gaan. Daarom nu dit lijstje: 10 dingen die ik beter zou kunnen doen dan een beetje random om me heen internetten.

  1. De papiertroep die naast me op de grond ligt oprapen en naar de oudpapierbak slepen in plaats van er elke keer overheen stappen als ik wat wil drinken.
  2. Mijn was van het wasrek halen en in de kast leggen zodat M ook een keer een was kan draaien.
  3. Een lijstje van 10 tips voor een staycation opstellen, op verzoek van N, die dit jaar niet op vakantie gaat. Maar ja, ik ga wel, dus ik moet daar even over nadenken.
  4. Naar de gym gaan. Sinds ik uit Kreta terug ben, ben ik nog niet geweest en de drempel wordt steeds groter, merk ik.
  5. Mijn evaluatie van de Rome-reis schriftelijk afhandelen omdat ik morgen niet bij de live-evaluatie kan zijn.
  6. In mijn agenda deze week plannen. Het is al woensdag, als het nog veel erger wordt is de week al voorbijgegaan met ‘maar wat doen’ voordat ik erachter kom wat ik allemaal had kunnen of moeten doen.
  7. De ouders van M mailen om een afspraak te maken om mijn verjaardag te vieren. Ik kan maar geen datum verzinnen, maar met een beetje moeite zou het toch mogelijk moeten zijn. En het levert me een leuk etentje op ook, dus ik zou gewoon ter zake moeten komen.
  8. Mijn moeder bellen. Want het is mijn moeder en ik heb haar al een tijdje niet gesproken. Misschien straks, op de terugweg van de gym. Multitasken, altijd goed.
  9. Naar de schuur lopen en kijken of het pak melk waarvan ik voor 99% zeker weet dat ik het voor Kreta niet heb weggegooid inderdaad nog steeds in de koelkast staat. En het dan alsnog weggooien natuurlijk.
  10. De laatste 10 minuten van het meest recente seizoen van House of Cards kijken. Om de een of andere reden komt het er maar niet van. En dat is niet omdat het niet spannend is ofzo, ik ben gewoon ranzig.

 

Brexit

Ik ben een Britse. Ik woon al 38 jaar in Nederland, ik heb een vestigingsvergunning voor onbepaalde duur en een werkvergunning; ik zou zonder enige moeite een Nederlands paspoort kunnen krijgen, maar ik ben erg gehecht aan mijn Britse nationaliteit. Althans, dat was ik, tot ik vrijdag de uitslag van het EU-referendum zag. Want nu weet ik het niet meer: is dit Engeland nou het land waar ik bij wil horen? Een land dat bewust kiest om in hoge snelheid meerdere stappen achteruit te zetten, om de kansen voor hun jongeren om in Europa te studeren aanzienlijk kleiner te maken of zelfs tot nul te reduceren, om actief bij te dragen aan de werkloosheid van de burgers door bedrijven met EU-aspiraties het land uit te drijven en om een grote muur op te zetten die import en export van producten flink complexer zal maken.
Zelf mocht ik overigens niet eens stemmen, want het stemsysteem in Engeland zorgt ervoor dat een Britse die zo EU-georiënteerd is dat ze langdurig ergens anders in Europa woont, niet mag meestemmen over de deelname van haar eigen land aan precies die EU. Ik voel me, in the words of the bard, behoorlijk verneukt.

brexit_AHet is me vooralsnog volledig onduidelijk wat de gevolgen van een Brexit zullen zijn voor alle Britse expats die in Europa wonen. Moet ik, als ik terugkom van vakantie, nu op Schiphol langs de ‘non-EU citizens’-balie? Mag ik hier überhaupt nog werken? Kan ik in de gemeenteraad blijven?
Is het verstandig om me zo snel mogelijk te laten naturaliseren tot Nederlandse? Maar het gaat natuurlijk niet om mij. Het gaat om de mensen die, onder invloed van politici die vanuit eigenbelang handelden, hebben gestemd zonder na te denken over de gevolgen. Het gaat om de politici in andere landen die mee willen in de slipstream van wat er in dat niet zo heel Verenigd Koninkrijk is gebeurd. Het gaat om referenda waarin mensen denken dat ze hun onvrede over van alles kunnen verwoorden door een eenvoudig ‘blijven’ of ‘weggaan’.

13439151_849666245167034_5397004172866994712_nZo eenvoudig is het niet. Als D66-er zou ik in principe enthousiast moeten zijn over referenda, maar inmiddels weet ik het zo net nog niet. Een referendum is een krachtig instrument dat ingezet kan worden om aan de burgers van een land te vragen wat ze vinden met betrekking tot onderwerpen waarover ze zich tijdens de landelijke verkiezingen niet hebben kunnen uitspreken (doordat die onderwerpen later pas zijn opgekomen), maar dat betekent niet dat een referendum een middel mag zijn om mensen die zich onprettig voelen met de gang van zaken in het algemeen die gevoelens tot uiting te laten brengen door middel van een enkele vraag. Daar is doorgaans de materie te complex voor.
De roep in Nederland om een referendum over een eventuele Nexit is wat mij nu ervan weerhoudt om me te laten naturaliseren. Ik ben nu als Britse al verneukt door een referendum, ik laat me dat niet ook als Nederlandse overkomen. Maar ik hoop ook dat de Nederlanders zich dat niet laten gebeuren.

Zondag zindag

Even de week evalueren – en omdat ik van categoriseren houd, doe ik het nu op basis van zintuigen!

Proeven: na een week vegetarisch en alcoholvrij te hebben geleefd heb ik een tamelijk vleesrijk weekend achter de rug. Gisteren heb ik met M bij Just Meet gegeten, een mooi stuk gegrild vlees en 2 heerlijke gintonix. Vandaag was er barbecue voor de actieve leden van D66 Leiden, dus daar heb ik ook nogal wat vlees gegeten.

Horen: de kleine Maus (een van de katten) zit naast me op de bank te spinnen. Dat vind ik fijn, want toen ik gisteren thuis kwam liep ze mank en zijn we hals over kop met haar naar de dierenarts gegaan. Gelukkig viel de ellende mee, en is ze nu weer helemaal het vrouwtje.

Ruiken: het parfum van deze week was White Musk, maar dan niet die van The Body Shop (ik ben geen 14 meer), maar eentje die ik in Maastricht heb gekocht. Wel lekker, maar hij vervliegt tamelijk snel.

Zien: ik heb vandaag eindelijk weer eens voetbal kunnen kijken – op Kreta was die mogelijkheid er gewoon niet. België – Hongarije was een mooie pot. Morgen kan ik zowaar het Engelse elftal zien – zou zomaar op nog een Brexit kunnen uitlopen.

Voelen: ik ben verdrietig over de Brexit. En ik ben supertrots op mijzelf, want ik heb vandaag voor het eerst in mijn leven 10 kilometer gerend. In 1.07.37, dus dat kan nog wel wat beter, maar daar ga ik pas later over nadenken. Eerst ben ik vooral trots.

De zindag is geïnspireerd op de Friday Roundups op de blog van Rosie Molinary, die die weer geïnspireerd heeft op die van Teacher Goes Back to School, die die ook weer op iemand geïnspireerd heeft. Maar op het internet is uiteindelijk niemand origineel.

Hippieshit

Ik ben nog steeds op Kreta. Het is inmiddels de laatste dag, morgen vlieg ik terug, net op tijd om het laatste stukje zondvloed mee te pakken in Nederland geloof ik, maar tot die tijd geniet ik van ontzettend warm weer, heerlijk koele airco, tijd om te lezen, schrijven en na te denken, en natuurlijk de eerdergenoemde vegetarische maaltijden en yogalessen. Ik schreef gisteren al dat ik heel erg kan genieten van yoga, maar wat moeite heb met al het gedoe eromheen, en juist met dat gedoe zie ik me deze week erg geconfronteerd. Zo was er maandagavond een happening op het strand, met vuur en liedjes, vanwege de volle maan en de zonnewende, dinsdagochtend en vanmorgen vroeg een vroege ochtendmeditatie, zijn we gisteren om 6 uur vertrokken om op een enge uitstekende rots te zitten en naar de zonsopgang te kijken en was er gisteravond mantra’s zingen. En dat alles dus zonder vlees, vis en alcohol. Ik heb de neiging om op het moment dat ik het vage hippieshit vind af te haken, mijn telefoon te pakken en online te gaan shoppen, maar ja, aan de andere kant: ik kies ervoor om naar een yoga-retreat te gaan, dus waarom zou ik niet meedoen? Nou kon ik op zich wel een paar redenen verzinnen om niet mee te doen, maar ergens had ik toch het vermoeden dat ik me meer zou vermaken als ik me gewoon een beetje open zou stellen voor wat nieuwe ervaringen, in plaats van de hele tijd een chagrijnig cynisch aspiritueel wijf te gaan zitten zijn.

maan

Dus ik ging mee naar het strand. Ik heb een beetje gelachen omdat al die mannen met baarden maar zonder shirt om een open vuur heen mij nogal deden denken aan Lord of the Flies, maar ik heb wel de volle maan op spectaculaire wijze achter de bergen vandaan zien komen en lekker op het strand liggen kletsen met aardige mensen terwijl een uiterst getalenteerde Schotse mooie liedjes zong. En ik meldde me 2 keer voor de ochtendmeditatie, toevallig steeds nadat ik was gaan hardlopen, dus stijf van de adrenaline. Niet dat ik daardoor beter of slechter kon mediteren dan anders, want ik kan gewoon niet stilzitten en ik heb rust in mijn geest noch mijn donder, maar ik was er toch mooi wel en ik heb na 5 minuten onsuccesvol met mijn ogen dicht 15 minuten met mijn ogen open gezeten. Met uitzicht op zee. Gisteren was het inderdaad achterlijk vroeg, en de zon ging ook wel op als ik op het resort in een hangmat was gaan liggen, maar het was op de enge, uitstekende rots wel heel erg mooi. Ik wist helemaal niet dat een opgaande zon eruit ziet als een kindertekening van de zon (met van die halve cirkels). Alleen dat mantra’s zingen – daaraan heb ik niet meegedaan*. Maar ik ben er wel bij blijven zitten en ik heb op een afstandje in mijn boek gelezen. Van de taverna hier vlakbij, waar ik ongetwijfeld een gintonix had kunnen drinken en vlees had kunnen eten, maak ik geen gebruik. Want met de anderen meedoen levert me hier best wel veel mooie ervaringen op, zelfs zonder het spirituele aspect te voelen. Soms is meedoen belangrijker.

zon* Voor mijn gevoel pretendeer je dan iets te geloven wat ik niet geloof. Het is niet ‘gewoon een liedje’, zeker niet voor de mensen die het oprecht zingen, en ik ben tegen religieus toerisme. Je kan niet meeliften op de rite als je niet in de god gelooft. Daarom vier ik geen Carnaval. Kerst is zo commercieel, dat heeft toch niks meer met Jezus te maken, dus dat is anders voor mij.

To the windows

Dit is op zich al een heel grappig filmpje, maar er hoort een verhaal bij. Een recent verhaal. Ik zit hier nu op een vegetarisch alcoholvrij yoga-retreat, en ik ben iemand die op zich veel van yoga houdt, maar wel wat moeite heeft met al dat gedoe eromheen. En mijn vrienden weten dat. Dus toen ik B een foto stuurde van het overheerlijke vegetarische eten dat hier geserveerd wordt, kreeg ik per ommegaande een sms met het adres van de dichtstbijzijnde McDonalds, en toen ik L appte dat we naar het strand gingen om een groot vuur te maken vanwege de volle maan en de zonnewende, stuurde ze me dit filmpje. Ik hou van mijn vrienden.

De 10, oh nee, 40 van woensdag

Nietsvermoedend zit ik te chillen op Kreta en ineens besef ik dat ik al een week te laat ben met de laatste update van de 40 dingen-lijst. Dat niet alleen, want er moet nog veel gebeuren, maar goed, dat krijg ik vanaf een eiland in de Middellandse zee toch niet voor elkaar.

  1. 40 boeken lezen – gelukt. De teller staat nu op 44 en ik krijg er nog wel een paar gelezen, denk ik.
  2. 20 films zien – 40 stuks. Exclusief documentaires. Goed filmjaar.
  3. Naar 3 musea waar ik nog nooit heen ben geweest – is gelukt. Tropenmuseum, Moco, Fundatie Zwolle.
  4. Naar 3 concerten – ruim gelukt, zelfs met de afzegging van Elvis Costello.
  5. Handstand leren – in the pocket.
  6. Naar een dierentuin – nog niet, wie weet.
  7. Hoepelles volgen – gedaan. Was leuk.
  8. Leren fileparkeren – nope.
  9. Twee keer naar de pedicure – ik ben een keer geweest.
  10. Een gezichtsbehandeling – nog niet. Lijkt me wel fijn
  11. Naar de sauna – ja, gedaan. Heerlijk. Gaat vaker gebeuren.
  12. Twee keer een massage – gedaan. 3 keer.
  13. Prezi beheersen – nog steeds niet.
  14. Brood bakken – nope.
  15. Elke maand een schrijfdag inplannen en dan de hele dag aan mijn blog werken – dikke faal.
  16. De spooons for 1-app definitief afmaken – JA!
  17. Q&A’s moderaten bij IDFA – gedaan.
  18. BMI van 25 bereiken – gedaan. En volgehouden.
  19. Een playlist maken met mijn 101 favoriete liedjes – mee bezig.
  20. Bloed geven – nog niet, komt misschien nog.
  21. Alle schulden die ik aan mezelf heb afbetalen – nog niet, maar gaat lukken.
  22. Mad Men seizoen 4 en 5 kijken – niet gedaan. Wie weet volgend jaar. Dan pak ik gelijk seizoen 6 erbij, en dan heb ik ze allemaal gezien.
  23. Naar 5 voorstellingen in het theater – de teller staat op 4 en daar blijft het denk ik ook bij. Jammer.
  24. De modules Kunstgeschiedenis Griekenland en Kunstgeschiedenis Rome opzetten – wel gegeven, maar vernieuwing komt volgend jaar.
  25. De Aeneis van Vergilius (in vertaling) lezen – nope.
  26. Een boek in het Frans lezen – oui.
  27. 6 onbekende restaurants proberen – de stand is 16.
  28. Een cursus aan Oxford University doen – gedaan, beoordeeld, klaar.
  29. Een cursus volgen op creatief gebied – nee.
  30. Een cursus volgen op culinair gebied – ja, een schaal- en schelpdierencursus bij Las Palmas.
  31. Een cocktail-cursus volgen – nee.
  32. 10 gerechten koken die ik nog nooit heb gemaakt – niets. Kansloos.
  33. Pulled pork maken op de Big Green Egg – nee.
  34. De studeerkamer opruimen – nee.
  35. De boekenkast opruimen – nee.
  36. Een wandeling maken in de herfst – gedaan.
  37. Naar de tandarts gaan – nog niet. Kan nog.
  38. 100 yoga-lessen volgen – bij lange na niet.
  39. Een yoga-workshop doen – gedaan.
  40. De awesome-lijst updaten en een ding van de herziene awesome-lijst doen – gedaan (Oestour).

#selfiemuseum

Ik loop een beetje achter met de museumselfies. Of op zich niet met de museumselfies als zodanig, die maak ik vol verve als ik een museum bezoek, maar ik heb al een tijdje geen verzameling gemaakt en als blogpost gepubliceerd. Bij dezen dus. Ik ben nu bij tot voor Rome, dus begin april, wat wil zeggen dat ik ieder moment nog een keer kan toeslaan met nog 5 zalen in het Selfiemuseum. Want musea bezoeken is toch een van de mooiste dingen die er zijn, en mijn smoelwerk voor kunstwerken hangen blijf ik leuk vinden.

Zaal 41: ‘Isa Genzken: Mach Dich Hübsch!’, Stedelijk Museum, Amsterdam

museumselfie42

Dit kunstwerk, een verzameling Nofretetes (ja, zo schrijft zij dat, ik ken de mevrouw ook onder een andere naam), was voor mij het hoogtepunt van een verder overigens teleurstellende tentoonstelling. Mevrouw Genzken was getrouwd met Gerhard Richter, wiens werk ik doorgaans zeer kan waarderen, maar wil graag om meer dan dat bekend staan. Daar heb ik begrip voor, maar de rotzooi die ze hier tentoonstelde lijkt me geen aanleiding tot grote roem. Al vond ik de grote sprietachtige objecten op de vloer wel weer mooi – en het was een heel gezellig uitje met M en F & A, en dat is ook wat waard, lijkt me.

Zaal 42: ‘David Bowie is’, Groninger Museum, Groningen

museumselfie41Voor de grote Bowie-tentoonstelling, eerder te zien in het Victoria and Albert in Londen, waren M en ik zeker bereid om naar Groningen te reizen. Dat gold ook voor heel veel andere mensen, want hoewel er van tevoren kaartjes gekocht moesten worden, vermoedelijk ook met het oog op hoeveel mensen er in het museum pasten, waren de rijen disproportioneel groot en was het gewoon veel te druk. Maar aan de andere kant: het was een schitterende tentoonstelling, waar je met een koptelefoon op doorheen moest lopen om naast alle beelden ook van het relevante geluid voorzien te worden. Op die manier werd er helemaal niets aan de verbeelding overgelaten, wat ik ergens ook wel jammer vond, want met mijn verbeelding is niets mis. Er was ook een foto-verbod, dus deze sneaky selfie van mij met het pak waarin Bowie Starman zong bij Top of the Pops was het beste dat ik eruit kon slepen.

Zaal 43: ‘Ode aan de Nederlandse mode’, Gemeentemuseum Den Haag
selfiemuseum 43Ik vind tentoonstellingen altijd leuk, maar tentoonstellingen met dingen die ik zelf ook heb vind ik nog veel leuker. Op deze tentoonstelling zag ik een outfit van Oilily, waarvan ik ooit de trui heb bezeten, en ik had voorkennis dat de Dripping-jurk van Michael Barnaart van Bergen ook op de tentoonstelling te zien was, dus ik had mijn eigen exemplaar ook aan, hetgeen tot nogal wat consternatie leidde in het museum. Deze selfie heb ik gemaakt voor de serie kleren van Viktor en Rolf. Dit was een prachtig vormgegeven tentoonstelling, met heel veel mooie kleren. Zo’n tentoonstelling waarvan ik zin krijg om te gaan winkelen.

Zaal 44: ‘Keith Haring – The political line’, Kunsthal Rotterdam

selfiemuseum44Keith Haring is zo’n kunstenaar van wie ik 1 of 2 werken in een tentoonstelling wel kan waarderen, maar van wie ik nu, door middel van deze overzichtstentoonstelling, heb ontdekt dat ik een tentoonstelling die volledig aan zijn oeuvre gewijd is gewoon te veel vind. Waar volgens de bordjes en de informatie de nadruk werd gelegd op het feit dat het allemaal erg geëngageerd is wat Haring maakte, werd ik een beetje zenuwachtig van al die kriebelpoppetjes overal. Maar als je de kans krijgt om met een gigantische roze piemel op de museumselfie te gaan, moet je die altijd met beide handen aangrijpen. De kans dus. Niet de piemel.

Zaal 45: ‘Jheronimus Bosch – Visioenen van een genie’, Noordbrabants Museum, Den Bosch.

museumselfie45

Ja, dit is echt een superslechte museumselfie. Dat zie ik ook wel. Maar ik mocht van het Noordbrabants Museum geen foto’s maken op de tentoonstelling, dus deze is stiekem gemaakt voor een beeldscherm. Aan de andere kant: ik was er toch maar wel. M en ik zijn enorme fans van Jeroen Bosch, dus het was heel mooi om een aantal werken van hem gezien die we nog niet kenden. Minder mooi vond ik de drukte – je zou denken dat een museum een beperkte hoeveelheid kaartjes verkoopt om ervoor te zorgen dat er niet te veel mensen in een zaal zijn, zodat je gewoon naar de schilderijen kan kijken, maar de zalen waren stampvol luidpratende bejaarden*.

Het museumselfie-project is nog lang niet afgerond en ik zal van alles wat ik bezoek verslag uitbrengen door een foto van mijn harses voor een kunstwerk van onschatbare waarde te plakken. Waarvoor bij voorbaat excuses.

Zondag zindag

Even de week evalueren – en omdat ik van categoriseren houd, doe ik het nu op basis van zintuigen!

Ik schrijf deze Zindag op de gratis WiFi van bus 13 van Heraklion naar Agia Galini. De langverwachte Kreta-vakantie is ineens aangebroken, dus ik deel al mijn zintuiglijke indrukken van nu. Mindful als een BAAS.

Proeven: ik heb net bij het wachten op de bus een soort deegflapje gegeten met heel veel feta erin. Niet goed voor de lijn, maar het vulde wel.

Horen: naast mij huilt een baby en de buschauffeur draait verschrikkelijke Griekse muziek. Ik versta helemaal niks van wat de mensen zeggen. Dit alles is 100x beter dan het domme gelul dat ik vanochtend in het vliegtuig mocht aanhoren van de Nederlanders naast mij.

Ruiken: ik heb net even een kwartiertje gewandeld met mijn koffer, en ineens rook ik de zee. Vlak daarna zag ik hem overigens ook, maar de geur kwam eerst. Zalig.

Zien: als ik uit het raam kijk, zie ik allemaal prachtige natuur. Gelukkig geen enge afgronden, maar wie weet komt dat nog. Hoe dan ook: ik vind het allemaal mooi vandaag.

Voelen: wat heb ik zin in deze week: yoga, lekker eten, boekjes lezen, schrijven, zwemmen, een beetje hardlopen en een beetje trainen. Ik heb een kamer voor mezelf, dus dat is ook een groot feest. En verder heb ik het vooral warm. Het is 33 graden…

De zindag is geïnspireerd op de Friday Roundups op de blog van Rosie Molinary, die die weer geïnspireerd heeft op die van Teacher Goes Back to School, die die ook weer op iemand geïnspireerd heeft. Maar op het internet is uiteindelijk niemand origineel.

How to manage stress (ja nog een keer)

De vorige keer dat ik een blog plaatste met deze titel was het een beetje een dooie mus, omdat ik de indruk wekte dat ik wijsheid had op dit punt, maar die indruk maakte ik vervolgens niet waar, want ik deed alleen maar verslag van een cursus die ik gevolgd had. Ik heb nog steeds geen wijsheid op dit punt, maar ik heb wel ideeën. Omdat ik mezelf tamelijk vaak gestrest vind, denk ik op de momenten dat mijn geest vrij genoeg is om wat afstand te kunnen nemen graag na over het fenomeen, en in zekere zin heeft de cursus bij de School of Life me wel geholpen om wat gedachten terzake te formuleren, want ik heb er eindelijk een keer gestructureerd over nagedacht. Het zou goed kunnen dat wat voor mij geldt niet voor anderen opgaat – sterker nog, ik ben mij er terdege van bewust dat niet iedereen hetzelfde is als ik. Als dat zo was was mijn leven sowieso een stuk makkelijker, maar misschien dat iemand iets aan mijn ideeën heeft, en zo niet, dan zij dat zo. Ik heb er wat aan, en daar gaat het nu maar even om. Voor mij is stress een combinatie van een volle agenda en boosheid. Ik heb vaak zat een volle agenda en geen stress, dus de aanwezigheid van boosheid is een essentieel ingrediënt van stress.

no-stressHoewel ik in principe zelf controle heb over de volheid van mijn agenda, overkomt het me op zich te vaak dat er dingen in komen die ik niet wil doen, of in elk geval niet op het moment dat ik die dingen zou willen doen. Dat gebrek aan controle kan ertoe leiden dat ik me overspoeld ga voelen, waarop ik apathisch word, niets doe tot de deadline nadert en uiteindelijk, als de druk lekker hoog is, boos word. Dan ben ik 2 soorten boos, namelijk boos op mijn leven en boos op mijzelf. Boos op mijn leven omdat het zo vol is en boos op mezelf omdat ik terwijl ik nog wel tijd had heb zitten niksen. En die boosheden kosten zoveel energie dat ik amper toekom aan het daadwerkelijk doen van de dingen die ik zou moeten doen, waardoor ik alleen nog maar bozer word. Dat hele gestreste gedoe zou ik dus weg kunnen nemen door die 2 soorten boosheid los te koppelen van wat ik moet doen en mijn best te doen ze te accepteren. Want mijn leven is gewoon heel erg vol, maar dat vind ik meestal leuk, en ik ben gewoon een deadline-werker. Dus als ik daar nou eens even niet mee ga zitten, hou ik sloten energie over, die ik dan uitstekend kan gebruiken om aan de slag te gaan. Want hoe eerder ik dingen die ik niet wil doen toch doe,* hoe sneller ik tijd heb om mijn agenda te vullen met de dingen die ik wel wil doen. En dat scheelt een boel stress.

* Een andere oplossing zou kunnen zijn dat ik ervoor zorg dat er geen dingen die ik niet wil doen in mijn agenda komen. Maar zo werkt het helaas niet.