Maandelijks archief: september 2016

Smaak van de maand – september

Het is weer het eind van elke maand, dus tijd een blog over mijn huidige obsessies, verslavingen, behoeftes, fascinaties, lievelingswinkels en wat dies meer zij. Want bij mij verandert toch alles elke maand. Althans, daar lijkt het soms wel op.

In de voorbereiding op mijn masturdating-weekend met sprs.me ben ik me intensief aan het verdiepen in reizen met alleen handbagage. Het leek me namelijk een goed plan om voor een reis voor 1 persoon van 3 dagen niet met de gebruikelijke hutkoffer te reizen en dan weer 45 minuten bij een bagageband te gaan staan, dus ik heb een kek rood koffertje gekocht dat ik niet hoef in te checken. Maar ja, omdat ik dus normaal gewoon een schier onbeperkte hoeveelheid ruimte heb om alles wat ik eventueel mogelijkerwijs zou kunnen gebruiken als ik een nachtje buiten de deur slaap, ben ik helemaal niet gewend om effectief in te pakken. Nu moet dat wel, dus ik ben me aan het verdiepen in handige manieren om je kleine koffertje in te pakken en in sites die me uitleggen wat je moet meenemen als je 3 dagen weggaat en een kleine koffer hebt. Dat ik geen idee heb waar ik heen ga draagt overigens niet echt bij aan de effectiviteit, maar ik ben in elk geval voorbereid op de last-minute voorbereiding, die zal plaatsvinden als ik weet hoe warm of koud het op de plaats van bestemming is. Ergens snap ik wel dat het een beetje stom is om deskundig advies in te winnen over hoe je je koffer moet inpakken, maar het is voor mij een manier om grip op de spanning over de onbekende reis te krijgen, dus ik ga lekker verder.

march-avenue-spinner-66-cm

Bovendien ben ik vast begonnen met het verzamelen van kleine flesjes shampoo, huidverzorgingsproducten en doucheschuim, want al mijn full-size verpakkingen zijn meer dan 100 ml, en die mogen niet mee in het vliegtuig (want ik zou een terroristische aanslag kunnen plegen met mijn nachtcrème). Zo heb ik onlangs bij Beauty Flash in het kader van de huidverzorgingsobsessie van vorige maand een boel spullen van Dermalogica besteld, en daar kreeg ik gratis een toilettasje met handige kleine flesjes producten die ik toch al gebruik bij. En toen ik op de site van Molton Brown aan het fantasy-shoppen was (dus dingen in het mandje doen en dan gewoon niet afrekenen en weggaan), zag ik dat ik, als ik een redelijk bedrag uitgaf, 5 kleine flesjes douche- en badgel van ze zou krijgen, dus toen moest ik wel ook daadwerkelijk afrekenen. Toen ik aan B bekende dat ik als een idioot kleine flesjes aan het hamsteren was, vertelde hij me dat de Etos of het Kruidvat een heel schap met mini-flesjes heeft, dus ik kan mijn lol op. Dat ik inmiddels genoeg miniatuurverpakkingen heb om ongeveer 24 reizen van 3 dagen te maken is natuurlijk helemaal het punt niet.

rosa-6-travelsetOp de valreep van de maand heb ik een nieuwe serie-verslaving, en wel aan Luke Cage. De serie is op 30 september in zijn geheel op Netflix gezet, en ik heb gelijk 3 afleveringen achter elkaar gekeken. Luke Cage is een gigantische badass, die in Harlem woont en daar met zijn ondoordringbare huid ten strijde trekt tegen de bad guy, die ook niet 100% evil is, want dat zou te makkelijk zijn. Superheroes blijven mijn guilty pleasure, en ik hou het meest van de Marvel-superheroes, want die zijn een beetje grappig, en kwetsbaar, maar ook superstoer, en de series zitten slim in elkaar en verwijzen naar elkaar. Er zijn er 3 op Netflix die in New York spelen, Jessica Jones, Daredevil en nu dus Luke Cage, en ik geloof dat er een serie komt waarin ze samenwerken, maar er is al wat overlap geweest, want ik heb een personage uit Daredevil bij Luke Cage gezien, en tussen Luke Cage en Jessica Jones, de personages dus, is er een behoorlijke overlap geweest, en dat bedoel ik inderdaad in de erotische zin van het woord. Daredevil heb ik overigens niet afgekeken, dus als ik klaar ben met Luke Cage (als ik met dit tempo doorga, duurt dat nog ongeveer een week), zal ik die ook afronden. En dan kan ik Stranger Things gaan kijken, want dat schijnt toch ook wel de moeite waard te zijn.

Herfst

Herfst

Het is herfst, mensen. Ik heb de herfst-tafel al ingericht (lees: ik heb 4 kastanjes op de tafel in de woonkamer gelegd), de blaadjes vallen, het regent, dit weekend gaat de kachel aan. En ik mag van mezelf na 1 oktober maillots dragen, wat goed uitkomt, want ik heb schaafwonden op mijn knieën en zonder panty zie ik eruit als een kind van 6 met speeltuinschade.

De 10 van woensdag

Ik heb een enorm zwak voor gadgets. Als ik hoor of lees over een apparaat dat mijn leven gemakkelijker zou kunnen maken, ben ik meestal gelijk verkocht. Dan geef ik een boel geld uit, speel ik er een paar keer mee, en dan gaat het apparaat naar de schuur. Of in een la. Of het ligt boven twee jaar te wachten tot ik iemand vind die het wil hebben of kopen. Hier 10 gadgets waarvan ik zeker wist dat ze mijn leven zouden veranderen, maar die grotendeels onberoerd en onbekeken zijn gebleven.

  1. Een slow cooker. 1 keer kaasfondue mee gemaakt, en daarna naar de schuur verplaatst. Ik zie regelmatig recepten waar ik een slow cooker voor nodig heb, maar die maak ik dan niet.
  2. Een steiltang voor mijn haar. Ik wil heel graag steil haar, maar ik heb gewoon genoeg aan mijn fancy föhnborstel. En bovendien trekt er toch binnen 5 minuten de pluis weer in.
  3. Een toetsenbord voor mijn iPad. Dit leek me echt zo handig – ik zie ook heel veel mensen met toetsenborden en iPads superefficiënt zijn, maar bij mij wil de klik maar niet komen. Miskoop dus.
  4. Een Bamboo-schrijfpadding. Ik wilde dit dus heel graag hebben, omdat ik een blog volgde waar ze op foto’s schreven met een Bamboo, en ik vond dat wel een mooi idee. Maar ik blijk in de praktijk helemaal geen behoefte te hebben om op foto’s te schrijven, dus dan heb je niks aan zo’n Bamboo. En de software die ik geïnstalleerd had voor de enige keer dat ik het geprobeerd heb, heeft mijn laptop gesaboteerd.
  5. De slow juicer. Ik was geobsedeerd. Ik kocht een slow juicer. Ik maakte sappen. De obsessie ging over. Er staat nu een dure slow juicer in de schuur.
  6. Een vacumeerder. Zodat ik vlees in zakjes kan doen en die vacuüm kan trekken en dan blijft dat vlees heel lang goed. Schitterend plan. 1 keer uitgevoerd.
  7. Een SilkEpil. Of eigenlijk meerdere SilkEpils, want ik koop er vaak een in de veronderstelling dat hij mijn leven makkelijker zal maken, maar in de praktijk maakt een scheermesje onder de douche mijn leven echt makkelijker. Al is het wel zo dat je pas echt wakker bent als je je oksels met de SilkEpil hebt gedaan.
  8. Een elektrische poffertjespan. Eigenlijk 2, maar ik heb er al een weggegeven. Gekocht voor een zeer lucratieve kookklus, dus hij heeft me niet zoveel gekost, maar ik heb hem sindsdien niet meer gebruikt. Als ik poffertjes maak, en dat zijn dan eiwitrijke hipsterpoffertjes, gebruik ik gewoon de cheap-ass poffertjespan van de Hema.
  9. Een chocoladefonduepan. Gekocht met een tegoedbon die ik als Kerstpakket heb gekregen. Nog nooit gebruikt. Ik denk dat hij inmiddels 10 jaar oud is. Maar als je zoals ik altijd aan de lijn bent, is het behoorlijk lastig om een grote hoeveelheid vloeibare chocola in je dieet te passen. En dan lijkt me dat kreng ook nog uitzonderlijk ingewikkeld om schoon te maken.
  10. Mijn oranje KitchenAid mixer. Hij is zo mooi. Ik zal hem ook nooit weg doen. Maar 9 van de 10 keer is het gewoon handiger om het klopper-opzetstuk van mijn staafmixer te gebruiken.

Een dagje met vrienden

Ondanks al mijn high-brow culturele uitspattingen vol elitaire en intellectuele avonturen, hou ik stiekem heel erg van pretparken. En dan in het bijzonder van de Efteling – het laatste pretpark dat ik bezocht heb was Walibi (of Six Flags of hoe het nu ook weer heet, ik bedoel het grote park in Flevoland), maar dat viel een beetje tegen. Je loopt daar van achtbaan naar achtbaan, met hier en daar misschien een uitstapje naar een snackbar, en uiteindelijk ben je of misselijk, of klaar. De Efteling is anders: zelfs als je het Sprookjesbos integraal overslaat, krijg je nog heel erg veel storytelling mee, want bij iedere achtbaan wordt een enorm verhaal opgezet. Ik vind zelf de Vliegende Hollander het mooist, omdat je dan door allerlei winkeltjes loopt en uiteindelijk in een boot de straf van een kapitein die is gaan varen ondanks het feit dat het Pasen was en het stormde ontvangt, door eerst snel omhoog te rijden en dan ineens in het daglicht oerend hard naar beneden te knallen, om te eindigen met een grote plons in het water en een rustig vaartochtje, tussen de meerkoeten die het allemaal geen reet kan schelen, terug naar het begin. Dat de meeste bezoekers aan de Efteling zonder aandacht voor het met zorg opgezette verhaal zo snel mogelijk naar de karretjes willen voor die adrenaline-rush van anderhalve minuut (en dan heb ik waarschijnlijk naar boven afgerond, ik time die ritjes niet), boeit me niet: achtbanen zonder verhalen doen me niet zoveel.

efteling-1

Het bezoek aan de Efteling gisteren was met een bonte verzameling oude en nieuwe vrienden: J & P (de constante factoren in mijn pretpark-beleving), B & A en O & P (2 vrienden van A), zodat de verhouding homo – hetero 4:3 was, hetgeen tot gevolg had dat er vooral heel enthousiast werd gekrijst in de achtbanen. Het is sowieso wel interessant om te observeren hoe mensen omgaan met zo’n achtbaan: waar P (die van J) zich van tevoren enorm heeft ingelezen en precies alle informatie over een achtbaan die je zou willen weten en een boel informatie die je niet zou willen weten kan delen, zit B de hele tijd met zijn ogen dicht, heb ik een gigantisch vertrouwen in de technologie, dus ik vind het eigenlijk niet echt eng, maar wel spannend, en zit de P van O van begin tot eind keihard te lachen. Dat laatste vond ik erg aanstekelijk, dus toen we aan het eind van de dag nog een keer in de Baron gingen (een nieuwe achtbaan, waarbij er een uitgebreid verhaal wordt opgezet over kompels die door Witte Wieven beschermd goud proberen te delven, hetgeen tot gevolg heeft dat je een val van 37 meter onder een hoek van 87 graden*, deels onder de grond in allerlei gore damp, maakt, waarna je nog een paar keer in een wokkel over de kop gaat), ben ik bij hem gaan zitten, want lachen is beter dan stressen. Achteraf bleek zondag de laatste echt mooie dag van het jaar, dus ik ben erg blij dat ik op deze manier de zomer uit heb kunnen luiden. En volgend jaar gaan we hopelijk weer!

efteling2

* Dit is dus het soort info dat P heeft. En dat er in 2010 een groep mensen urenlang ondersteboven heeft vastgezeten in de Python. Maar daar luister ik dus niet naar. Het moet wel leuk blijven.

Zondag zindag

Even de week evalueren – en omdat ik van categoriseren houd, doe ik het nu op basis van zintuigen!

Proeven: ik heb deze week 3 keer achter elkaar kip gegeten. Woensdag met collega M bij Mama Kelly in Den Haag een spicy gegrilde kip, donderdag met B bij Alan & Pim’s in Rotterdam een Thais gekruide kip, en vrijdag met M gewoon chez nous een door mij bereide schunnig dure kip van de fancy Jumbo Foodmarket in Amsterdam. Het erepodium: 1. Mamma Kelly, 2. Chez nous, 3. Alan & Pim’s.

Horen: ik zit weer een beetje in een muziekvacuüm. De nieuwe Nick Cave heb ik al 100 keer gedraaid, en verder weet ik niet zo goed waar ik naar moet luisteren. Ik doe dan meestal een shuffle van alle liedjes op mijn iPhone, wat soms ineens iets leuks oplevert, zoals ‘The Penis Song’ van Monty Python.

Ruiken: ik heb nieuwe douchegel. Dit komt door mijn favoriete producten-lijst van woensdag, want daardoor was ik op de site van Molton Brown, en toen zijn er wat dingen in mijn mandje gevallen. Zoveel dingen dat ik een set met kleine flesjes cadeau kreeg, waaronder de Coco & Sandalwood, waarvan ik me niet kan herinneren dat ik die eerder bijzonder vond, maar nu ben ik ineens verliefd. Zal je altijd zien.

Zien: net op de valreep van de valreep heb ik met M, die alleen maar naar de bioscoop gaat als er een film van Woody Allen draait, Café Society gezien. Een typische Woody Allen-film inderdaad, niks mis mee, maar deze gaat me niet lang bijblijven vrees ik.

Voelen: ik heb moeten constateren dat die 4 dagen rust die ik heb genomen in augustus gewoon niet voldoende waren – ik ben nog veel vermoeider en bij de gedachte aan de sportschool moet ik al huilen. Ik heb vrijdag met een heel aardige jongen in de Changing Life Hub overlegd, en zijn advies was helemaal niks doen een paar weken, maar ja, die halve marathon… Ik ga voorlopig even alleen maar rustig rennen en dan zien we wel weer verder. Zucht.

De zindag is geïnspireerd op de Friday Roundups op de blog van Rosie Molinary, die die weer geïnspireerd heeft op die van Teacher Goes Back to School, die die ook weer op iemand geïnspireerd heeft. Maar op het internet is uiteindelijk niemand origineel.

Feed your head

In mijn constante queeste naar zelf-verbetering doe ik nogal wat dingen in de mild-zweverige sfeer. Om te beginnen natuurlijk yoga (al heb ik dan natuurlijk weer de OCD-versie uitgekozen, waarin het zomaar kan gebeuren dat de docent tegen me schreeuwt, met een stok tegen mijn staartbeen gaat staan duwen of hard op mijn bovenbeen slaat omdat dat ‘dood is’), maar ik heb ook een zwak voor allerlei soorten kruidenthee, self-helpboeken en -blogs, en plaatjes met inspirerende teksten, ook al houd ik me niet altijd aan de dingen die ik daarvan zou moeten leren. In dat kader vind ik eigenlijk dat ik zou moeten mediteren. Ik heb de indruk dat dat voor iemand zoals ik, altijd bezig met van alles, veel te druk en ongefocusd, met neiging tot tobben, heel gezond zou zijn, en, laten we eerlijk zijn, iedereen zou 10 minuten per dag vrij moeten kunnen maken om gewoon even te zitten met de ogen dicht en een eenvoudige oefening doen om in het moment te leven. En zo niet, dan geldt het zen-spreekwoord dat overal op internet te vinden is (dus is het waar): ‘You should sit in meditation for twenty minutes every day — unless you’re too busy. Then you should sit for an hour.’ Jaren geleden heb ik, omdat ik er echt een gewoonte van wilde maken om elke dag te mediteren, eerst het Headspace-boek gelezen en later de Headspace-app geïnstalleerd.

headspace1En ik heb het echt geprobeerd, hoor. De eerste 10 sessies van 10 minuten (die zijn ook gratis) heb ik meerdere keren gedaan, en ook met de vervolgsessies van 10 tot 30 minuten, die je kan gebruiken als je een abonnement neemt, heb ik regelmatig een veelbelovend begin gemaakt. Maar ik hou het niet vol. Elke keer zet ik in mijn agenda ‘2x mediteren’ als doel voor een week, en het lukt niet. Ik kan geen geschikt moment vinden, want heel vroeg in de ochtend dreig ik in slaap te vallen, in het openbaar vervoer is teveel herrie, ’s middags thuis willen de katten aandacht, M ziet me aankomen als ik voorstel dat hij even 10 minuten naar boven gaat zodat ik mijn geest kan bevrijden en heel laat in de avond dreig ik in slaap te vallen. Los van de praktische bezwaren, want die los je zo op, heb ik er gewoon de rust niet voor. Dus zelfs als ik eraan slaag te beginnen, ben ik binnen no time afgedwaald en dan voel ik me vervolgens slechter dan ik me voelde voordat ik een halfslappe poging ging doen om te mediteren, terwijl het toch uiteindelijk de bedoeling is dat ik me beter ging voelen. Ik heb daarom zojuist mijn Headspace-abonnement opgezegd. Dan heb ik ruim €70 per jaar om op een andere manier te besteden aan dingen waar ik me goed van ga voelen. Kruidenthee, self-helpboeken, dat soort dingen. Of misschien gin. Voor iedere mind is er een ander soort mindfulness, lijkt me.

headspace2

Een beetje advies

wolf

Er zijn zoveel zoete motivatieteksten op internet te vinden, die je op de muur kan laten zetten, of op je arm kan laten tatoeëren of als desktopafbeelding kan instellen. En dat kan je prima doen, ga gerust je gang, maar ik word er een beetje wee van. Dat is dit advies misschien ook wel een keer leuk. Want laten we eerlijk zijn: we willen toch gewoon awesome zijn? Ik althans wel.

De 10 van woensdag

Ik vind heel veel dingen leuk, maar sommige dingen vind ik net iets leuker dan andere. En lijstjes maken vind ik ook heel leuk, dus hier is een lijstje van mijn 10 favourite things. En voor iedereen die het moeilijk vindt om cadeaus voor mij te kopen: hier staat de info die je nodig hebt.

  1. Winkel: de Bijenkorf. Het moederschip.
  2. Pyjama’s: Hush. Duur, maar zo fijn. Oh wacht, dat heet lounge wear. Nou, dat.
  3. Bruisballen: Lush. Vooral de bubble bar slices.
  4. Kaas: gorgonzola. Daar is geen linkje van. Maar het is de mooiste kaas.
  5. Douchegel: Molton Brown. Het is dat het behoorlijk aan de prijs is voor iets waar je effectief je kont mee wast, anders zou ik niets anders gebruiken.
  6. Vlees: côte de boeuf. Gegrild. Niks meer aan doen. Eventueel béarnaise erbij.
  7. Gin: Ferdinand’s. Het mooiste wat er ooit uit Duitsland is gekomen.
  8. Fruit: frambozen. Zo lekker.
  9. Nagellak: Chanel. En dan vooral de donkere kleuren.
  10. Snoep: colaflesjes. Sorry, in sommige dingen ben ik gewoon niet zo sophisticated.

Een leven lang leren

Vorige week was nogal een week van de opleidingen. Dinsdag begon de Basiscursus Coaching in Zwolle, die ik voor school mag doen, en los van het feit dat ik om 6.30 de trein mocht nemen, had ik er veel zin in. In totaal hebben we 5 bijeenkomsten, en aan het eind ervan ben ik een echte coach. Of althans, een basis-coach. Tijdens de eerste bijeenkomst maakten we uitgebreid kennis met elkaar, keken we naar filmpjes met goede en slechte voorbeelden van coaching (Mathilde Santing is goed, Robert ten Brink minder, Sonja Barend is the queen, maar dat wist ik al van de IDFA-trainingen), voerden we in drietallen een gesprek (2 mensen praatten met elkaar en 1 observeerde) aan de hand van een persoonlijk uitgezochte kaart, en kregen we te horen wat er allemaal van ons verwacht wordt.  We worden beoordeeld op de eindpresentatie, het werkstuk en de voldoende beoordeling voor onze STAARRT. Ja, inderdaad, de STAARRT. Dat staat voor Situatie – Taak – Activiteit 1 – Activiteit 2 – Resultaat van de activiteiten – Reflectie op de activiteiten – Transfer. De activiteiten zijn geloof ik daadwerkelijke coachingsgesprekken; voor de volgende keer moeten we de ST af hebben. Met de situatie omschrijven we waarom we de opleiding volgen en de taak omhelst 2 leerdoelen – die zijn persoonlijk en moet ik zelf formuleren.

coachingIn het kader van de andere scholing heb ik het hele weekend doorgebracht op het Iyengar Yoga Instituut in Amsterdam, want het laatste jaar van de yoga-opleiding is ingegaan en ik wil ook echt het examen halen, dus ik kan niet verzaken. Of althans, niet te veel. Gevolg van dit alles is dat ik in de trein op weg naar de yoga-opleiding huiswerk zit te maken voor de coach-opleiding. Ik heb al 3 hoofdstukken gelezen uit ‘Coachen met een leeg hoofd’, en voor deze week staan nog 2 hoofdstukken uit ‘Reflecteren: de basis’ op het programma. In elk geval heb ik als plan om zo snel mogelijk een mooie stapel ansichtkaarten te verzamelen zodat ik die kan gebruiken als ingangetje tijdens een coachingsgesprek – want als een van mijn leerdoelen heb ik ‘oefenen met social talk’ gekozen. Soms lijkt het er namelijk op dat slap lullen mijn superpower is, maar in werkelijkheid vind ik het heel moeilijk om een gezellig gesprek te voeren – en als dat belangrijk is om iemand een prettig gevoel te geven aan het begin van een coachingssessie, dan zal ik dat moeten leren. Ik heb ook een statief gekocht zodat ik met mijn iPhone de 2 intake-gesprekken  met collega’s die ik voor volgende week heb afgesproken kan opnemen (en ok, misschien wil ik me ook wel tot treitervlogger ontwikkelen). Kortom, ik lig op schema met mijn huiswerk en ik ben vooralsnog erg gemotiveerd, dus dat wordt wel wat. Kom maar door met die STAARRT*.

* Ik heb me van tevoren voorgenomen om me niet te ergeren aan afkortingen. Dus toen de docent zei ‘Wees een OEN’ (open – eerlijk – nieuwsgierig), moest ik even slikken om de terminologie, maar met de inhoud ben ik het natuurlijk eens.

Zondag zindag

Even de week evalueren – en omdat ik van categoriseren houd, doe ik het nu op basis van zintuigen!

Proeven: dit was eigenlijk een heel gewone week, qua eten, in die zin dat ik me simpelweg niets kan herinneren van wat ik gegeten heb. Vrijdag hadden we een lustrum op school, met een foodtruck met lekkere pitabroodjes met mooie dingen erop, maar omdat ik mijn zaken weer eens niet op orde had, was ik te laat en heb ik een broodje met random toppings gegeten. Ook prima, maar niet legendarisch.

Horen: op bovengenoemd lustrum trad de schoolband, voor zover we een schoolband hebben dan, want het is een permanent wisselend gezelschap getalenteerden, op, met wat mij betreft als belangrijkste leden 2 van mijn tutorleerlingen. Die kunnen dus heel mooi zingen.

Ruiken: sinds ik vorige week heb gezeurd over een luchtje, dat ik wil, dat leek op Rose Oud van By Kylian, dat ik heb, heb ik besloten om even een tijdje het luchtje dat ik heb te dragen. Geld uitgeven kan altijd nog.

Zien: een heleboel oud-leerlingen en oud-collega’s. Wat zijn ze groot geworden. De leerlingen bedoel ik. Mijn oud-collega’s waren destijds al volwassen. En voor het programmaonderdeel dat ik mocht verzorgen heb ik ontzettend veel oude foto’s bekeken, en dat was ook heel leuk.

Voelen: ik ben chagrijnig. Ik heb het hele weekend yoga-opleiding gehad, hartstikke leuk, maar dat betekent dus dat ik geen weekend heb gehad. En nu staat me een heel volle week te wachten, waar ik dus al met een slaapgebrek aan begin. Dus als ik dan een teleurstellend appje krijg, valt dat verkeerd.

De zindag is geïnspireerd op de Friday Roundups op de blog van Rosie Molinary, die die weer geïnspireerd heeft op die van Teacher Goes Back to School, die die ook weer op iemand geïnspireerd heeft. Maar op het internet is uiteindelijk niemand origineel.