Afvallen,  Dieet,  Gezeur,  Ontspannen,  PBP,  Personal Body Plan,  Serieuze zaken

Overtraind

Toen ik terugkwam van vakantie woog ik 2 kilo meer dan de bovenkant van mijn tevredenheidsmarge (ik heb ooit besloten dat ik als ik + of – 1 kilo van mijn droomgewicht weeg, ik aan mijn eigen eisen voldoe), dus 3 kilo meer dan ik idealiter zou willen wegen. Dus ik deed wat ik altijd doe als ik zwaarder ben dan ik zou willen: meer trainen, minder eten. Want we zijn denk ik inmiddels allemaal wel zo ver dat we doorhebben dat je er gewoon voor moet zorgen dat je minder calorieën in je smoel moet steken dan je verbrandt, en als je gaat sporten verbrand je meer, dus dan zou je harder moeten afvallen. Ik trainde 4 keer per week in de sportschool en ik ging 3 keer per week hardlopen (een duurloop van ongeveer 40 minuten, een intervaltraining en een lange duurloop van 80-90 minuten). Ik hield me strak aan mijn Personal Body Plan-voedingsplannen, en dronk me helemaal gek aan water. Die 3 kilo gingen er dus van lusten. Maar ik viel niet af. Sterker nog, ik kwam een beetje aan. Bovendien was ik ontzettend moe, sliep ik heel erg slecht en had ik spierpijn die gewoon niet overging. En die dingen negeerde ik natuurlijk, want ik wilde van die kilo’s af, dus ik ging harder trainen. Zo werkt het doorgaans bij mij: als ik iets wil, werk ik hard, en dan lukt het. En als het niet lukt, werk ik harder, en dan lukt het alsnog. Maar dit keer niet. Op een gegeven moment moest ik me er toch bij neerleggen: ik had mezelf overtraind en alle dingen waar ik fysiek (en inmiddels ook mentaal) last van had waren tekens van mijn lichaam dat ik echt te ver was gegaan.

tekenIn eerste instantie was ik vooral heel pissig op mezelf. Ik hou op zich best van mijn lichaam, maar bij mij is liefde nogal prestatiegebonden (ik ben er niet trots op, het is gewoon zo) dus ik vind dat mijn lichaam moet doen wat ik wil. Dat wil zeggen: mijn hoofd vervoeren naar de plaats waar ik op intellectueel gebied mijn ding wil doen, meewerken als ik wil sporten, afvallen is ik minder eet en verder niet zo moeilijk doen. In ruil daarvoor zorg ik voor goed eten, plenty cosmetica, mooie kleren en zo nu en dan een gintonix. Dat mijn lichaam eenzijdig deze afspraak opzegde, dat zinde me niet. Maar goed, het was niet anders, dus na een week totale rust (niet sporten en afkicken van de behoefte om toch 1 rondje te rennen of 1 klein uurtje te trainen) heb ik besloten hulp te vragen. Dat is iets wat ik doorgaans heel erg moeilijk vind, maar omdat ik niet zo goed wist hoe ik alles weer moest gaan opbouwen en natuurlijk alsnog van die inmiddels 4 extra kilo’s af te komen leek het me toch wel een goed idee. Ik heb Personal Body Plan gemaild en gevraagd of ik de laatste 2 maanden van mijn lopende plan (het gaat per 6 maanden) alsnog een coach kon krijgen, en dat kon, zodat ik per 1 september weer met een coach ga proberen de hele boel weer op de rit te krijgen. Ik hoop echt dat het lukt, want het zou heel jammer zijn als al dat harde werk langzaam tussen mijn vingers door glipt. En boos zijn op je lichaam is natuurlijk ook geen duurzame oplossing.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.