Gezeur,  Internet

Gaarne geen diagnose

Onlangs werd ik via Facebook geattendeerd op een artikel, waarin werd betoogd dat het maken van lijstjes niet een teken was van gewoon heel veel dingen willen doen en daarnaast je leven een beetje op orde willen houden maar van high-functioning anxiety. Sterker nog, er werden nog meer symptomen dan lijstjes maken genoemd, en ik herken mezelf in veel van die dingen: ‘It’s always looking for the next outlet, something to channel the never-ending energy. Writing. Running. List-making. Mindless tasks (whatever keeps you busy). Doing jumping jacks in the kitchen.’ Ik doe overigens geen jumping jacks in de keuken – daar is mijn keuken te klein voor en ik hou niet zo van springen, maar ik sta wel om 10 minuten voor het hele uur op en ga met mijn armen staan wapperen als mijn Apple Watch vindt dat ik bijna een uur niet bewogen heb, dus ik vermoed dat dat ook wel een beetje telt. Die constante drukte, dat doorlopend dingen willen doen, dat dingen laten opstapelen, dat zijn dus allemaal symptomen van een aandoening waarvan ik niet eens wist dat die bestond, laat staan dat ik daaraan zou lijden. En ik maar denken dat ik een heel leuk leven voor mezelf aan het maken was. Nee hoor, ik ben gewoon niet helemaal fris onder het pannetje.

tumblr_mf7p94ebdw1r1s7izo1_500Nou ben ik natuurlijk altijd trots als ik ergens het predicaat high-functioning voor kan zetten (zo ambitieus ben ik), maar ik baal van dit stukje. Tot ik het las was ik best tevreden met het lijstjesmaak- en agendabeheerdeel van mezelf, en nu heb ik toch het gevoel dat die tevredenheid wordt afgepakt en vervangen door een probleem. Dat gebeurt al gauw als je ergens een diagnose op plakt. Ik vind het fijn als dingen een beetje netjes geordend zijn en zal dingen ook netjes ordenen als ik vind dat ze slordig liggen, maar daarmee hoef ik nog niet gelabeld te worden als OCD’er. Als ik nu op de middelbare school zou zitten, zou ik ongetwijfeld getest worden op ADD en dan misschien nog wel een high score halen ook, maar dan had de rest van mijn leven er heel anders uitgezien, en ik weet niet of ik dat wel zou willen. Elke maand zijn er wel een paar dagen waarop ik me somber voel en futloos en zou willen ontsnappen aan alles, maar dat maakt me nog niet depressief. Misschien zou het het beste zijn als ik gewoon zou stoppen met het lezen van artikeltjes op blogs die zo hard werken aan de acceptatie van mental health issues dat ze er bijna iets wenselijks van maken (en even voor de duidelijkheid: ik ben helemaal voor acceptatie van mental health issues, alleen wil ik er graag zelf geen). Want als ik geen weet had van wat er allemaal niet deugt aan mij zou ik als ADD OCD’er met depressieve neigingen en hoogfunctionerende angst waarschijnlijk een stuk ontspannener leven. Laten we geen labels op mij plakken; just being me is voldoende.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.