Maandelijks archief: november 2016

De 10 van woensdag

Het is bijna december, dus ik ben al een tijdje bezig met winkelen voor de Kerst. Dit komt doordat ik graag online winkel, want dan kan het op het moment dat het mij schikt, en dan wordt het bezorgd op het moment dat het de studentes van nummer 6 schikt, want die nemen zo’n beetje al mijn pakketjes aan. Maar het nadeel van winkelen is dat ik ook zoveel dingen zie die ik eigenlijk zelf wil hebben. Vandaar een lijstje van 10 dingen die ik zou kopen als ik een onbeperkt budget had.

  1. Een nieuwe MacBook, die met die superhandige balk bovenin met allerlei toepassingen waarvan ik niet wist dat ik die nodig had.
  2. Een nacht in het Conservatorium Hotel met M, met ontbijt en eten en algeheel verwenarrangement.
  3. Een werkplek. Dit is niet haalbaar, dat weet ik, we wonen te klein en op school heb ik geen functie waarvoor ik een werkplek zou moeten hebben, maar ik zou zo graag een ruimte hebben om te werken, zodat we zouden kunnen eten aan de eettafel.
  4. Een koptelefoon die alle omgevingsgeluid zou killen. Kennelijk moet ik dan de Bose QuietComfort 35 hebben. Lijkt me heerlijk.
  5. Een appartement in New York waar M en ik een maand konden wonen. Ik zou zo benieuwd zijn om te kijken hoe het is om daar echt te wonen in plaats van een week te hebben en dan als een idioot een to do list af te werken.
  6. Een buikwandcorrectie. Ik vind mijn hele lijf nu echt prima met kleren aan, maar zonder kleren aan zie ik vooral hangend vel. Sorry als dat TMI is, maar het is zo. En het kost een paar duizend euro om dat te fixen, en dat heb ik er niet voor over.
  7. De geur Ambre Eccentrico van Armani Privé. Ruikt heerlijk, kost slechts €180. Dat is zelfs mij te veel voor een parfum.
  8. Een foto van Erwin Olaf. Niet van dikkerdjes met touwen erom, maar uit de serie ‘Grief’ of ‘Hope’. Zo mooi.
  9. Een jurk van Vivienne Westwood. Niet Anglomania. De dure collectie.
  10. Een reis naar het Noorderlicht. Dat wil ik zo ontzettend graag zien.

sprs.me

Toen ik mijn sprs.me vakantie boekte, had ik vooral veel zin om een weekend in mijn eentje weg te gaan. Het was de 2016-versie van het grote masturdating-weekend van 2015, dat ik in Zwolle besteed heb, waarbij het de bedoeling was dat ik een paar dagen in een leuke stad zou zijn, met mijn laptop en ereader in een hotel, zodat ik nieuwe dingen kon zien en doen, en als ik daarmee klaar was, kon gaan lezen en schrijven. En bijslapen. En lekkere dingen kon gaan eten. Het maakte me eigenlijk niet zo heel veel uit waar ik heen zou gaan, merkte ik ook in de aanloop naar het weekend. Ik kon op de website zien hoe het weer zou worden, 14 tot 16 graden met meer dan een kans op regen, waardoor ik wist dat ik niet naar Scandinavië zou gaan en het vermoeden had dat ik ergens in Zuid-Europa zou zitten. M en ik dachten lang dat het Bratislava zou worden, mijn leerlingen dachten Mosul, maar dat bleek geen van beide waar: toen ik vrijdagochtend heel erg vroeg op Schiphol aankwam en mijn code in de site invoerde, werd mijn reisbestemming onthuld.

sprsme

Malaga dus. M en ik zijn jaren geleden al eens in Malaga geweest, maar gelukkig kon ik me er weinig van herinneren. Dat kwam doordat het toen het begin- en eindpunt van een reis door Zuid-Spanje was en al die steden in mijn herinnering een beetje zijn samengevloeid, dus het was voor mij helemaal niet erg om nog een keer die kant op te gaan. Het eerste wat ik gedaan heb, nadat ik was ingecheckt, was een emmer koffie halen bij Starbucks en eens even stevig onderzoek doen naar wat ik allemaal in Malaga zou kunnen doen. En M laten weten waar ik heenging, want dat had ik hem beloofd. De vlucht heb ik slapend doorgebracht (dat is een speciale vaardigheid van mij, ik kan tegenwoordig tijdens het opstijgen al in slaap vallen), dus toen ik rond 10.00 het vliegveld verliet kon ik redelijk fit de bus naar het centrum betreden. Met de gps op mijn telefoon vond ik gemakkelijk een prettig café vol hipsterontbijtpotentieel, en daarna ging ik even mijn koffer dumpen in het hotel. Het was een prima hotel, met een eenvoudig kamertje, waar alles instond wat ik nodig had: een fijn bed, een bureau, prima WiFi, en een badkamer. Toen ben ik de stad gaan verkennen. Er waren 2 dingen die bezwaarlijk waren: het regende en het was Black Friday, waardoor het enorm druk was met natte mensen, maar goed, ik was er ook en ik was ook nat, dus dan mag je niet klagen. Ik ben naar de overdekte markt gelopen om naar de kraampjes te kijken en visjes te eten, toen ben ik weer gaan wandelen naar de pier, waar ik het Centre Pompidou bekeken heb, toen ging ik weer terug de stad in, waar ik een glaasje Pedro Ximenez heb gedronken en churros heb gegeten, en toen was ik zozeer nat en koud en moe dat ik in het hotel ben gaan douchen en de rest van de avond heb doorgebracht in mijn pyjama.

sprsme2

Ik ben dag 2 begonnen met een rondje hardlopen. Ik heb verder geen spectaculaire tijd neergezet, maar hardlopen in het buitenland is best een handige manier om sightseeing in de regen te combineren met sporten, want je verplaatst je sneller tussen de verschillende items door. Ik ben verder langs de zee gerend dan ik op de eerste dag was geweest, vooral omdat ik me afvroeg waar M en ik destijds hadden gegeten. Malaga is sinds wij er geweest zijn namelijk zo gepimpt dat het allemaal anders is, en het soort restaurant waar wij toen aten zie je bijna niet meer. Volgens mij is er nu een hitsige boulevard waar toen shabby restaurantjes zaten. Na het rennen was ik nog net op tijd voor het ontbijt bij het café tegenover het hotel. Daarna heb ik de middag besteed aan door de stad wandelen, nog steeds in de regen, en eten: eerst paella bij El Pimpi, een prachtige ouderwets restaurant, toen thee en matcha-taart bij La Teteria. Tussendoor bezocht ik het Picasso-museum, want dat hadden M en ik destijds overgeslagen; ik vond het een mooi museum, met een prettig overzichtelijke collectie. De Romeinse muurtjes in de kelder waren een onverwachte bonus. Na een paar uurtjes op de kamer ben ik weer de stad ingegaan om te eten, dit keer bij Los Gatos, waar ik jamón, croquettas en gestoofde varkenswang bestelde. Het mooiste aan dit restaurant was hoe ongelooflijk druk het was – ik stond samengeperst tussen anderen aan de bar te eten, het leek wel of ze niemand wegstuurden, ook al was er geen plek. Ik vond het al met al wel een mooi authentieke ervaring. Na het eten was ik zo moe en vol dat ik bijna meteen ben gaan slapen. Want daar was de reis natuurlijk ook voor.

sprsme3

Op dag 3, de laatste dag, regende het ook. Desondanks ben ik na het ontbijt verder gegaan met het project ‘Malaga-bekijken’: ik bezocht het Romeinse theater, want dat was tamelijk onvermijdelijk, en de Alcazaba, een mooie oude Moorse vesting op een heuvel, zodat ik ook nog eens een mooi uitzicht over de stad bleek te hebben. Daarna bleek de cathedraal, waar op vrijdag en zaterdag nog stevig entree werd geheven, op de Dag des Heren gewoon gratis, dus die heb ik ook nog even bezichtigd en geluisterd naar de enthousiast zingende non, die de hele tijd hetzelfde vers vals herhaalde. En omdat ik voor de zoveelste keer natgeregend was, vond ik het wel weer tijd voor taart. Ik had nog nooit red velvet taart gegeten, dus dat heb ik gedaan, en ik dronk daar een cafe bombon bij, want daar had ik iemand op de eerste dag over horen praten. Het is een soort koffie verkeerd, maar dan met gecondenseerde melk, en dat is best lekker. En best zoet overigens. Ik ben nog een klein beetje verder gaan wandelen, en toen was het tijd om op zoek te gaan naar de bus naar het vliegveld. Daar was ik ruim op tijd om even rustig naar alle winkels te kijken, temeer daar de vlucht stevig vertraagd was. Uiteindelijk was ik rond 01.00 thuis, net op tijd om nog even snel met M bij te kletsen, zodat ik de week met een minimaal slaaptekort kon beginnen.

sprsme4

Ik heb echt een heel mooi weekend in Malaga gehad. Ik vond het een prachtige stad, en ik heb veel gezien, gedaan en lekker gegeten. Kortom, bijna geen klachten. Er waren 2 dingen waar ik iets minder gelukkig over was, namelijk de terugreis, vanwege de vertraging en het feit dat ik mijn kekke handbagagekoffertje ineens toch moest inchecken (omdat iedereen met kekke handbagagekoffertjes reisde), waardoor ik bijna de laatste reguliere trein naar Leiden heb gemist, en de regen. Het regende namelijk eigenlijk gewoon het hele weekend non-stop, maar daar kon sprs.me niks aan doen, want het enige wat zij deden was mij in een koude maand naar een potentieel warm land sturen – dat het potentieel warme land dan vooral nat is is niet te voorzien. De vertraging lag ook buiten hun macht. Ik ben eigenlijk heel erg enthousiast over sprs.me, en ik zou het iedereen aanraden.* Sterker nog, ik ben mijn volgende al aan het plannen, dit keer samen met M. Want een gedeelde ervaring is ook wel weer eens leuk om op te doen.

* Als je een sprs.me wilt boeken, mail me dan even. Als ik je een uitnodiging stuur, krijg je €20 korting, en ik overigens ook. Win-win dus.

Zondag zindag

Even de week evalueren – en omdat ik van categoriseren houd, doe ik het nu op basis van zintuigen!

Proeven: ik ben donderdag met M bij The Bishop geweest, een restaurant in Leiden dat het heel goed doet in allerlei peilingen. We waren daar met Valentijnsdag ook, en toen hadden ze wat moeite met het bespelen van een vol restaurant, maar dat leken ons opstartproblemen. Dit keer ging het veel beter, en ik heb erg lekker gegeten: geroosterde bloemkool met Époisses en daarna rib roast met merg en laurierjus.

Horen: dinsdag ben ik met fractiegenoot P naar een concert van Elton John gegaan. Ik vond het entertaining, maar niet meer dan dat. Het valt me op dat ik het toch lastig vind om enthousiast te raken van concerten van artiesten van wie ik eigenlijk geen fan ben, hoe goed verzorgd de show ook is.

Ruiken: ik ben nog steeds te belazerd om van luchtje te ruilen, want daarvoor moet ik helemaal naar boven om een ander flesje te pakken, dus ik ruik nog steeds Hermann (met dat lange verhaal erachter) van État Libre d’Oranges. Ik ben er inmiddels ook wel even klaar mee, dus ik zal een andere pakken. Echt waar.

Zien: als laatste film op de IDFA zag ik Hillsborough. Ik vond hem echt schitterend en ik vind dat iedereen ernaar moet kijken. Ook als je niet geïnteresseerd bent in voetbal. Er zit genoeg in over media, over politie en over politiek om hem voor iedereen belangrijk te maken. Kijken dus.

Voelen: wat zal ik zeggen? Nog steeds slaaptekort, nog steeds moe, nog steeds geen energie. Maar dit weekend is de sprs.me, dus even kijken hoe ik daarvan terugkeer.

De zindag is geïnspireerd op de Friday Roundups op de blog van Rosie Molinary, die die weer geïnspireerd heeft op die van Teacher Goes Back to School, die die ook weer op iemand geïnspireerd heeft. Maar op het internet is uiteindelijk niemand origineel.

Smaak van de maand – november

Het is weer het eind van de maand, dus tijd een blog over mijn huidige obsessies, verslavingen, behoeftes, fascinaties, lievelingswinkels en wat dies meer zij. Want bij mij verandert toch alles elke maand. Althans, daar lijkt het soms wel op.

Ik weet dat ik voor mijn eigen neurotische blogschema iets te vroeg ben met de smaak van de maand, maar ik ga vandaag op sprs.me en ik vermoed dat het leuker is als ik daar maandag over schrijf dan als ik dan met de smaak van de maand kom. Dan is het dus beter om het neurotische schema te laten vallen. Dat is misschien sowieso wel een keer verstandig, want na mijn paniekblog van vorige week heb ik moeten constateren dat de smaak van de maand november eigenlijk gewoon de zure smaak van dat je zeker weet dat alles langzaam uit je handen glipt is. En omdat ik me het liefst zou willen verstoppen heb ik op het moment nog meer dan eind oktober behoefte aan gezelligheid en warmte in mijn eigen huis. Gelukkig blijkt dat ook een echte trend, zeker in Engeland (die trends volg ik sowieso liever dan trends in Nederland, want Rens Kroes vind ik verschrikkelijk), want iedereen lijkt daar bezig met ‘hygge’. Dat is een Deens woord dat volgens mij gewoon iets als ‘knusheid’ betekent, maar dat als parapluterm wordt gebruikt voor het leven in Scandinavië en hoe heerlijk dat aan alle kanten is. Er zijn meerdere boeken over geschreven, waarvan ik er op het moment 3 bezit, omdat ik constateer dat lezen over een andere leven een mooie vorm van vluchtgedrag is. Nou weet ik niet of ik zou willen leven als een Noor (ik ben geen minimalist en ik ga ook niet jagen), maar sommige aspecten van die levensstijl spreken me zeer aan. Ik ga denk ik beginnen met een grote trui.

CtG3Kj5WEAEGrn0.jpg

Misschien is dit ook wel de plek om mijn meest recente idiote verslaving te bekennen. Ik ben namelijk geobsedeerd door geurkaarsen. Niet alle geurkaarsen, want van cheap-ass geparfumeerde theelichtjes krijg ik vooral hoofdpijn (en als ik toch bezig ben: die stomme stokjes die uit flessen steken slaan nergens op en maken me daarom altijd chagrijnig), maar de kaarsen van Rituals. Ik kreeg laatst bij aanschaf van veel spullen 2 kaarsen gratis, en die vond ik heel lekker ruiken, dus toen heb ik een klein doosje met 4 kaarsen besteld, die ook allemaal heel lekker ruiken. Omdat ik ook nog eens intens geniet van de decembergeur in douchegel-, thee- en badschuimvorm, ambieer ik ook de geurkaars uit die reeks. Dat alles zou uiterst redelijk zijn, ware het niet dat ik nog geen enkele kaars heb aangestoken. Dus ik koop ze wel, ik ben er ook heel blij mee, ik vind de geuren heerlijk, maar om ze nou aan te steken, ho maar. Zouden geurkaarsen de nieuwe opschrijfboekjes worden? Ik heb ook een la vol onbeschreven opschrijfboekjes, dus wellicht. Maar dan zou dat betekenen dat ik stop met nieuwe opschrijfboekjes te kopen en ik denk eerlijk gezegd dat dat ook niet gaat gebeuren. Dus misschien is het het beste als ik een onbeschreven opschrijfboekje ga inzetten om over mijn geurkaarsen te schrijven.

3876-013876_privatecollectionminigiftset

Heel de wereld (of althans, iedereen die van series houdt, Netflix heeft, een jaar of 10 geleden ook heel veel televisie heeft gekeken en die een vrouw is) is op het moment bezig met de vier nieuwe afleveringen van de Gilmore Girls. Nou heb ik destijds de serie niet gevolgd, al zapte ik niet per se weg als het op tv was, want ik werd een beetje moe van die vrouwen die zo snel praatten (dat doe ik zelf al genoeg), maar iedereen is zo enthousiast over de nieuwe afleveringen dat ik ze ook wil kijken. Maar dat kan pas als ik eerst de oude afleveringen heb gekeken, want los van mijn eigen persoonlijke neuroses waarbij je natuurlijk niet eerst een later toegevoegd seizoen kan kijken als je de rest niet gekeken hebt, vermoed ik dat ik er ook geen ene moer van ga snappen als ik achteraan instap. Gelukkig heeft Netflix ook alle oude afleveringen in de collectie opgenomen, dus ik ben deze week begonnen. 7 seizoenen van ongeveer 20 afleveringen per seizoen kijken om daarna 4 nieuwe afleveringen te kijken. Het lijkt een beetje op mijn Star Wars marathon. Ik hoop maar dat het het waard is. Vooralsnog heb ik vooral de theme song in mijn hoofd.

Christmas countdown

Ik ben een enorme Kerst-junkie. Met de Sint heb ik niks, de zwartepietendiscussie interesseert me hoegenaamd geen reet (al ben ik wel blij met roetpieten), maar rond half november begint voor mij het aftellen tot de Kerst. Daarom van nu tot 25 december elke donderdag een Kerstfilmpje.

En dan het natuurlijke vervolg op de John Lewis-kerstreclame: de parodie. Ik vind deze misschien niet zo leuk als anders, maar goed, traditie is traditie. En de muziek in de tweede versie is dan wel weer vrolijk.

 

De 10 van woensdag

Dat ik heel erg verdrietig ben over het overlijden van Leonard Cohen, heb ik al verteld, en dat ik zijn liedjes en teksten altijd prachtig heb gevonden ook. Maar dat die teksten hier en daar ook ontzettend grappig waren, daar heb ik weinig aandacht aan besteed. Dat wil ik bij dezen goed maken: 10 stukjes songtekst van Leonard Cohen waar ik altijd om moet lachen.

  1. Tower of song: You can stick those little pins in that voodoo doll, I’m very sorry, baby, that don’t look like me at all
  2. That don’t make it junk: I tried to fight the bottle but I had to do it drunk
  3. Waiting for the miracle: I haven’t been this happy since the end of World War II
  4. Everybody knows: Everybody knows you’ve been discreet but there were so many people you just had to meet without your clothes
  5. First we take Manhattan: They sentenced me to 20 years of boredom, for trying to change the system from within
  6. Don’t go home with your hard-on: Don’t go home with your hard-on, you can’t melt it down in the rain
  7. Closing time: I loved you for your beauty. That doesn’t make a fool of me – you were in it for your beauty too
  8. Chelsea Hotel #2: You told me again you preferred handsome men, but for me you would make an exception
  9. Tower of song (ja, nog een keer): I was born like this, I had no choice, I was born with the gift of a golden voice
  10. Going home: I love to speak with Leonard, he’s a sportsman and a shepherd, he’s a lazy bastard living in a suit

Flexitariër

Ik ben een groot vleeseter. Daarmee bedoel ik niet alleen dat ik graag en veel vlees eet, maar ook dat ik het meest houd van groot vlees: een forse côte de boeuf vind ik gewoon het mooiste wat er is. De gedachte alleen al aan de gebraden kip bij Mama Kelly wekt bij mij culinaire lustgevoelens op en de traditionele kalkoen met kerst maakt me altijd blij. Oh, en spek. Dat maakt alles beter. Maar helaas ben ik niet van de straat, zodat het moeilijk is om te doen alsof het eigenlijk wel allemaal ok is om vlees te eten. Dat is het namelijk gewoon niet. Los van het feit dat het zielig is voor de diertjes, want dat is het natuurlijk wel, is een dagelijkse vleesconsumptie niet zo best voor de natuur en wellicht ook niet voor mijn lichaam. Daar staat tegenover dat M nog veel meer een vleeseter is dan ik; de enige keer dat hij vegetarisch eet is als hij een pizza quattro formaggi consumeert, en zelfs dan heeft het meer met een liefde voor kaas te maken dan met consideratie voor het leven van een dier. Dat betekent dus dat het lastig zou worden om onze gezamenlijke maaltijden vegetarisch te maken – tenzij ik de intentie heb om 2 maaltijden per avond te koken, en die intentie heb ik niet – maar omdat ik toch zo vaak buiten de deur eet (en vaak alleen), heb ik nu het plan om als ik alleen eet zo vegetarisch mogelijk te eten.

flexitarier1

Toen M een avond niet thuis was, heb ik mezelf getrakteerd op bovenstaande bietenpizza van Magioni. Getrakteerd inderdaad, want ik vond hem behoorlijk lekker. Nou komt dat voor een deel doordat ik al enthousiast raak van de gedachte dat ik een pizza met geitenkaas ga eten (ik deel ook M’s liefde voor kaas – flexiveganisme zou ik niet aankunnen), en voor een deel doordat ik zo van bietjes houd, maar deze pizza smaakte ook gewoon heel erg goed. Helaas eigenlijk weinig naar bietjes, maar goed, een kniesoor die erop let. Doordat er bietenpulp in het deeg zit, krijg ik minder calorieën binnen dan als ik een ‘echte’ pizza zou hebben gegeten, en doordat ze bietenpulp gebruiken, wordt een product dat anders als afval zou worden afgevoerd duurzaam ingezet, waardoor ik zowel de natuur als mijzelf als alle dieren die ik niet opeet help. Ik voelde me uitzonderlijk deugdzaam. Als ik op dinsdag alleen bij de Thai in Voorburg eet, bestel ik mijn schunnig hete curry met tofu, en tijdens alle snelle IDFA-maaltijden neem ik ook de vegetarische variant (liefst bij Sla, wat een topzaak is dat). En als ik ga lunchen met vrienden kan ik natuurlijk altijd de optie zonder vlees eten. Boterhammen met avocado en hummus zijn gewoon heel erg lekker, dus dat is echt geen straf. En als ik de gedachte dat het nog veel lekkerder zou zijn met spek weg kan blijven drukken, houd ik het nog wel even vol ook.

flexitarier2

Zondag zindag

Even de week evalueren – en omdat ik van categoriseren houd, doe ik het nu op basis van zintuigen!

Proeven: ik zit nu tot over mijn oren in IDFA, wat betekent dat ik vooral dingen eet die ik in de buurt van het Rembrandtplein kan kopen. Dat komt neer op het assortiment van AH To Go, want ik heb mijn schema zo nerveus gepland dat ik weinig tijd tussen de films heb, maar op zich is dat geen ramp, want ik vind de wrap met falafel en een groot deel van het aanbod aan salades eigenlijk best lekker.

Horen: allerlei talen. Leuk is dat. Komt ook door IDFA: donderdag hoorde ik La Chana live Spaans spreken, in Peshmerga sprak de verteller Frans en de Peshmerga vermoedelijk Koerdisch (maar ik weet het niet zeker), bij In Loco Parentis hoorde ik stevige Ierse accenten en bij Sealers spraken de Noorse zeehondjesknuppelaars Noors.

Ruiken: het ruikt buiten heerlijk. Echt zo’n herfstlucht, ik kan daar heel erg van genieten. Ik ben de laatste tijd veel aan het wandelen (ik heb nog steeds weinig energie, dus 2x sporten en 1x rennen is het maximum haalbare, maar als ik overal heen wandel verbrand ik misschien nog wel wat), en dan is het heerlijk om gewoon de geuren van de stad op te snuiven.

Zien: al die documentaires dus. Na vanavond staat de teller op 13, en er komen er nog 4, waarvan ik er 1 2x zie, dus de eindstand van deze IDFA zal 16 films bedragen. Ik heb weleens een voller jaar gehad, maar ik ga volgend weekend met mijn sprs.me, dus dan kan ik geen docs kijken. You win some, you lose some.

Voelen: ik ben kapot. Wellicht hangt dit samen met het feit dat ik naast mijn baan op school en mijn politieke dingen (deze week maar liefst 3 avondbijeenkomsten) ook 13 films op IDFA heb gekeken, waarvan een deel gemodereerd, dus dat moet allemaal voorbereid worden, en ook nog heb gesport en weet ik veel, maar los van het feit dat het ongetwijfeld mijn eigen schuld is: ik ben kapot.

De zindag is geïnspireerd op de Friday Roundups op de blog van Rosie Molinary, die die weer geïnspireerd heeft op die van Teacher Goes Back to School, die die ook weer op iemand geïnspireerd heeft. Maar op het internet is uiteindelijk niemand origineel.

Over de helft

Het is nu 18 november, en ik merk dat ik een beetje in de problemen ga raken met alle dingen die ik in november had willen doen. Om te beginnen ben ik heel prettig aan het schrijven in het kader van Nanowrimo, maar ik lig ver achter op schema. De teller staat nu op 8108 woorden, wat volgens de prognose van de site (die uitgaat van een doel van 50.000 woorden) betekent dat ik het boek zal afronden op 14 februari 2017. Dat is op zich mooi, want dan kan ik het etentje om te vieren dat ik een roman af heb gelijk combineren met een romantisch diner ter gelegenheid van Valentijnsdag. Maar zonder gekheid: die einddatum maakt me niet zo heel veel uit. Ik ben op het moment erg trots op het feit dat ik 18 dagen lang elke dag heb geschreven. In het Engels, en dat het langzaam maar zeker vordert. En sneller kan het eigenlijk niet vorderen. De eerste week van november heb ik besteed aan achterstallig nakijkwerk, de tweede week aan werk dat achterstallig is geraakt doordat ik in de eerste week achterstallig nakijkwerk zat te doen, en deze week is het IDFA, waardoor er vanzelf weer dingen op de achterstallig-stapel raken. Ja, ik doe te veel. En nee, ik wil daar niets in schrappen.

tikkenalseenmalle

Dus ik ga gewoon nog even door met een net iets te volle agenda. Ik weet niet of alle bordjes die ik hoog probeer te houden ook daadwerkelijk niet op de grond zullen kletteren, maar ik zal mijn best doen. Volgende week heb ik weer een deadline van het huiswerk van de coach-opleiding, er moeten herkansingen gemaakt, afgenomen en nagekeken worden, de discussies die ik modereer bij IDFA bereiden zichzelf niet voor en ik ben door mijn voorraadje blogs voor als ik andere dingen aan het schrijven was heen. Dat in combinatie met het feit dat ik op het moment echt een verschrikkelijk rooster heb op school (ik heb het vermoeden dat de roostermaker een intense diepgewortelde haat voor mij heeft opgevat, maar ik heb geen idee waarom) en dat ik op school eigenlijk nergens rustig kan werken leidt tot een licht paniekerig gevoel. Maar dat wil bij mij ook weleens juist tot extreme effectiviteit leiden, dus wie weet. Mijn agenda zit voorlopig dus ramvol, en als ik dan donderdagavond terugkeer van IDFA hoef ik alleen maar even met M uit eten te gaan (want dan spreek ik die ook nog eens een keer) en dan is het sprs.me tijd: ik moet me vrijdag om 04.30 melden op Schiphol. Met een laptop in mijn tas, want het schrijven gaat door. Dat sowieso.

Christmas countdown

Ik ben een enorme Kerst-junkie. Met de Sint heb ik niks, de zwartepietendiscussie interesseert me hoegenaamd geen reet (al ben ik wel blij met roetpieten), maar rond half november begint voor mij het aftellen tot de Kerst. Daarom van nu tot 25 december elke donderdag een Kerstfilmpje.

Het is ook deel van de traditie dat de countdown begint met de Kerstreclame van John Lewis. Dit jaar zitten er niet alleen allerlei schattige dieren in (vooral de egel; honden doen mij weinig), maar hij is ook nog multicultureel. Of eigenlijk niet, want iedereen is dezelfde kleur, maar het is in elk geval een andere kleur dan in de meeste reclames. Ik ben benieuwd naar de parodie.