Weer eens een dure les

In mei 2013 heb ik een fiets gekocht. Het was een Brik, een fancy fiets dus, die geen ketting had maar werd aangestuurd door middel van een cardan-as, waar ik verder ook niks van weet, maar als je dat zegt gaan mensen die verstand hebben van mechaniek begripvol knikken, en ik wil best wel respect van mensen die verstand hebben van mechaniek. Ik vond het vooral een interessante gedachte, dat je een fiets zonder ketting kon hebben, en het voordeel was gelijk dat mijn ketting er niet vanaf kon lopen (want iets dat er niet is kan er ook niet aflopen, waar ‘er’ dan ook eigenlijk is) en dat ik me geen zorgen hoefde te maken dat mijn kleding vast kon komen te zitten in mijn ketting. Het nadeel was dat er aan de fanciness van deze fiets ook een prijskaartje hing, maar dat vind ik op zich niet erg in periodes dat ik geld heb, want ik geef graag geld uit aan design, zeker als ik dat in lokale winkels kan doen. Ik heb ruim 3 jaar veel plezier van mijn Brik gehad, ook al was hij een beetje geroest en viel het eigenlijk niemand op dat hij bijzonder was omdat hij geen ketting had. In de praktijk blijken mensen namelijk helemaal niet naar de ketting van je fiets te kijken.

Aan de plezierige relatie tussen mij en mijn Brik kwam vrijdagavond een onverwacht einde, toen ik uit de kroeg kwam en ik op de plek waar ik mijn fiets had neergezet een olijvenkar trof. Op zaterdag is er namelijk markt in Leiden, zodat de kramen vaak al de avond ervoor worden neergezet. Mijn fiets was nergens te bekennen; F en ik hebben een half uur gezocht, maar dat was vruchteloos. Ook de volgende dag was de Brik niet ineens weer opgedoken. Ik heb de mannen die de markt neergezet hadden gesproken en eentje wist zich, toen ik zei ‘Een kleine zwarte, met een D66-bel’, mijn fiets nog te herinneren: ‘Had hij ook een beetje een gammele standaard?’ Hij had hem inderdaad in zijn grote handen gehad, en keurig opzij gezet. ‘Maar als hij daarna is gevallen, zou hij zomaar in de gracht gekukeld kunnen zijn, mevrouw.’ Dat zou inderdaad zomaar kunnen. Ik heb nog een tijdje aan de rand van de gracht in het donker in de regen in het water staan staren, maar ik zag hem niet, en ik werd door allerlei rare Leidenaren aangekeken alsof ik ieder moment zelfmoord wilde plegen door in de gracht te springen (dan zou ik overigens eerder aan tetanus sterven dan aan verdrinking, want die gracht is helemaal niet diep). Ik heb het opgegeven en het verlies van de fiets maar geboekt als wijze les: zet je fiets in Leiden niet op een plek waar een marktkraam komt. Tenminste, niet als je niet wilt investeren in een nieuwe.

Een gedachte over “Weer eens een dure les

  1. Tjesse Staal

    Doe niet alles tegelijk. Eerst alleen bewegen daarna voedselpatroon geleidelijk aanpassen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *