Gezeur,  Moe,  Sport,  Sporten

De kracht er niet voor

Deze week heb ik voor het eerst het onmogelijke gepresteerd. Althans, iets waarvan ik altijd gedacht heb dat het onmogelijk was, namelijk sportspullen aantrekken met het doel te gaan sporten en die kleren weer uittrekken zonder daadwerkelijk gesport te hebben. En omdat het in mijn aard ligt om gelijk pro te gaan bij alles wat ik doe, heb ik dit deze week niet één, maar meteen twee keer gepresteerd. Woensdag ben ik vroeg opgestaan om voor school te gaan sporten, maar toen ik 45 minuten later nog steeds apathisch voor me uit zat te staren, had ik geen tijd meer en ben ik maar gewoon gaan douchen en naar de zaak gegaan. Vrijdag ben ik in volledige sportuitrusting met sporttas naar een overleg gegaan, want ik was het wederom echt van plan, maar na het overleg ging ik even naar huis en werd ik bevangen door zo’n enorme vermoeidheid dat ik uiteindelijk ook van die sportsessie heb afgezien. Dit alles wil niet zeggen dat ik helemaal niets gedaan heb die dagen, want behalve dat ik 10.000 stappen gelopen heb en voor mijn activiteitsniveau geprezen ben door mijn AppleWatch, heb ik ook twee keer mijn nieuwe sportbeha aangetrokken. Het is de enlite bra van Lululemon, en mensen, the struggle is real. The struggle om dat kreng aan te krijgen dus, want ik moest me in allerlei moeilijke bochten wringen. Toen ik mezelf er eenmaal ingehesen had, zat alles muurvast in het mandje, maar ook dat was kennelijk geen reden om daadwerkelijk naar de sportschool te gaan.

Ik ben namelijk zo ongelooflijk moe. Dat is gemakkelijk te verklaren, want ik heb een tijdelijke uitbreiding op school die nogal wat tijd en energie kost, het raadswerk is weer volop begonnen, we zitten vol in het nieuwjaarsreceptieseizoen, en ik slaap te weinig. En als ik weinig energie heb, ga ik niet sporten, waardoor ik nog minder energie heb, waardoor ik de neiging heb om nestjes te gaan bouwen. Dat zijn nestjes in mijn huis, dus ik ruim niks meer om en omring me lekker met troep, en nestjes in mijn lijf, dus ik eet alleen nog maar rotzooi en zorg dat ik van binnen een heerlijk dekentje van koolhydraten heb. Als ik energie heb is mijn lichaam een tempel, als ik doorsla in de vermoeidheid wordt mijn lichaam een vuilnisvat. Meestal word ik dan boos op mezelf, maar daar ben ik nu wel even klaar mee. Ik heb deze week nul keer gesport en allerlei dingen gegeten en gedronken waar ik normaal geen interesse in heb (nou ok, ik heb altijd interesse in chips, maar normaal weet ik daar goed mee om te gaan), dus nu ben ik misschien wel twee weken later op mijn streefgewicht. Maar ach, ik heb toch geen datum waarbinnen ik dat streefgewicht wil bereiken. Dus als ik er nu even de kracht niet voor heb, dan zij dat zo. Vanaf morgen ga ik kijken of ik de tempel weer eens in de steigers kan krijgen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.