Plannen voor het nieuwe jaar

Het is eindelijk 2017. Ik heb in 2016 veel meegemaakt, en misschien was het gewoon wel een goed jaar voor mij, maar ik ben blij dat het voorbij is. Ik heb grote plannen voor 2017: ik wil nog een halve marathon lopen, mijn coachingsopleiding afronden en serieus als coach aan de slag gaan op school, ik heb wat politieke plannetjes (ja, daar ben ik inderdaad expres vaag over), ik wil verder schrijven aan mijn roman en de yoga-opleiding moet af. Verder wil ik zorgen dat ik fit word – of blijf, want zo slecht gaat het nou ook al weer niet – en die hardnekkige 3 kilo moeten eraf. De belangrijkste inzet voor 2017 is dat ik geen nieuwe dingen erbij wil nemen en ervoor wil zorgen dat ik met wat meer focus aan de slag ga met de dingen die ik doe. Ik ben om dat te bereiken weer eens begonnen met meditatie (sterker nog, in januari wil ik elke dag een kwartier zitten), ik heb een nieuw soort agenda (een Volt planner, die minder specifiek is dan de Passion Planner/Bullet Journal combi die ik gemaakt had, zodat ik misschien iets minder dwangmatig aan de slag kan gaan en me ook niet zo’n faler voel als een van de kleine dingetjes niet gelukt zijn) en ik heb het plan om op schooldagen sowieso van 8.30 tot 16.00 op school te zijn, zodat ik mijn lessen voorbereid, mijn troep opruim en mijn nakijkwerk op orde kan krijgen. Het belangrijke woord voor 2017 wordt ‘focus’ – niet meer alles tegelijk, wat rust, geen nieuwe projecten.

Een week vakantie, met nog bijna een week te gaan, en uitzicht op een prachtige grote berg, die daar gewoon ligt en ook niet zijn best doet om indruk te maken op mensen, zet een mens namelijk wel aan het denken. Althans, deze mens wel. Ik moet toch eigenlijk wel toegeven dat ik mezelf in 2016, en wellicht de jaren daarvoor ook niet, geen plezier heb gedaan door zoveel dingen tegelijk te willen doen. Ik wil niks missen en ik zeg nergens nee tegen, maar dat heeft tot gevolg dat ik mezelf leegtrek. En om te voorkomen dat ik iets mis of iets laat lopen, maak ik strakke schema’s voor mezelf, waar ik me aan moet houden, anders ben ik niet tevreden. Dat doe ik niet alleen met mijn werk, maar ook met dingen die ik voor mezelf doe, waardoor ik er weinig plezier meer in heb. Dat wil ik niet meer. Een van de dingen die ik voor mezelf verpest heb door een dwangmatig schema is deze blog. Ik vind het hartstikke leuk om te schrijven, maar doordat ik van mezelf op maandag en vrijdag een stukje moet schrijven, op woensdag een lijstje, op donderdag een filmpje en op zondag een zindag, zit er weinig ontspanning meer in. Bovendien schrijf ik nu met veel plezier aan mijn roman, en ik heb geen onbeperkte schrijftijd. Ik ga daarom mijn blogdruk bij mezelf weghalen, en deze blog even op een laag pitje zetten: als ik kan en wil schrijven, en als ik iets te vertellen heb, zal ik dat ook zeker doen, maar ik gun mezelf voorlopig even de rust om mijn eigen schema te laten varen. U hoort van me, maar ik weet nog niet wanneer.

Zondag zindag

Even de week evalueren – en omdat ik van categoriseren houd, doe ik het nu op basis van zintuigen!

Proeven: toen M en ik gisteren met een bescheiden vertraging aankwamen in ons vakantiehuisje hebben we heerlijke erwtensoep gegeten, liefdevol opgewarmd door A (de verloofde van B). En vandaag hebben we oliebollen. Gelukkig nieuwjaar, mensen!

Horen: ik luister nog steeds de grootste hits van George Michael. Duurt nog wel even, denk ik.

Ruiken: vandaag heb ik zowel lekker frisse berglucht als iets minder lekker frisse oliebollenfrituurlucht geroken. Morgen en de rest van de week zal het toch vooral de berglucht zijn die ik ruik. Van de week heb ik een luchtje geprobeerd, Yerbamate van Lorenzo Villaresi, want ik wil graag een parfum dat groen ruikt, maar dat zal een andere worden dan deze. Niet vies hoor, maar gewoon niet heel erg lekker.

Zien: ik ben vrijdagmiddag nog even naar La La Land gegaan, met Emma Stone en Ryan Gosling. Ik vind musicals meestal best eng – de gedachte dat iemand ineens kan gaan zingen vervult me niet bepaald met enthousiasme – maar dit was wel een fijne film.

Voelen: ik heb heel veel zin in deze vakantie. Het heeft alle ingrediënten voor een goede week, dus ik kan me niet voorstellen dat het geen succes wordt. En als we terug zijn, ga ik weer eens aan de slag met een nieuw leven: gezond eten, sporten, yoga, voor mezelf zorgen. Maar eerst even chillen met mijn matties.

De zindag is geïnspireerd op de Friday Roundups op de blog van Rosie Molinary, die die weer geïnspireerd heeft op die van Teacher Goes Back to School, die die ook weer op iemand geïnspireerd heeft. Maar op het internet is uiteindelijk niemand origineel.

Kerstvakantie

Ik ben nu op de helft van de Kerstvakantie, en bijna het gehele formele gedeelte is achter de rug. De Kerstdagen hebben we overleefd, meer dan dat, want ze waren heerlijk, en ik heb het zelfs al voor elkaar gekregen om 2 dagen yoga-workshop te doen – dat is niet eenvoudig, want dit soort workshops zijn tamelijk intensief, ook voor mensen die regelmatig yoga bedrijven. En zo’n mens ben ik de laatste tijd niet geweest, want ik heb in december welgeteld 1 yogales gedaan, en in november welgeteld 0. Maar er komt in 2017 een examen aan, en dat examen wil ik heel graag halen, en dan schijn je ook daadwerkelijk aan het werk te moeten. Een normaal mens zou beginnen met een paar rustige lesjes, maar die tellen niet als inhaaldagen voor de opleiding (want daar heb ik natuurlijk ook stevig zitten verzaken), en ik kan me niet herinneren wanneer ik mezelf voor het laatst als een normaal mens heb omschreven. Gisteren moesten M en ik onze koffer inpakken en alles klaarzetten, want we gaan morgen op vakantie, en hoewel we normaal gewoon op de dag van vertrek alles in een koffer pleuren, waren onze vrienden J&D zo aardig om onze spullen mee te nemen, zodat wij met alleen handbagage zouden hoeven reizen. We gaan namelijk op onze eens in de twee jaarlijkse vakantie met vrienden, waarbij zij skiën en M en ik koken, lezen en oliebollen bakken.

Voor dat oliebollen bakken was wat coördinatie nodig, want oliebollen bak en eet je op Oudejaarsavond, en M en ik vliegen op Oudejaarsavond. Als alles meezit (en laten we eerlijk zijn, de kans dat alles meezit is klein als je gaat vliegen aan het eind van de dag in een drukke periode), komen we rond 19.00 aan in het huisje, en dan is het technisch gezien niet eens mogelijk om oliebollen klaar te hebben als het middernacht slaat, los van het feit dat M, want hij is de oliebollenbakker, misschien ook helemaal geen zin heeft om oliebollen te bakken na een reisdag. Wij hadden dus al mentaal afscheid genomen van de oliebollen, maar een deel van de vrienden was hierdoor zo teleurgesteld dat we uiteindelijk een boel oliebollenspullen hebben meegegeven met J&P, zodat M tijdens het Nieuwjaarsconcert alsnog aan het bakken kan slaan. Zo zorgen we er toch nog een beetje voor dat de tradities worden nageleefd, en dat is ook wat waard. De andere huisjestradities worden ook nageleefd, want er is een megafles Bailey’s ingepakt, wat whisky, wat gin, ok, zelfs wat tonic, ik bereid me voor op een week zwaar eten koken voor 6 mensen die de hele dag op de piste hebben gestaan en 2 mensen die in elk geval elke dag een stukje willen wandelen (ik hoef ook niet per se moddervet thuis te komen), mijn e-reader staat vol met boeken, en ik heb zin om te schrijven. Kortom, dat wordt een succes!

George Michael

Ze vallen bij bosjes, in 2016. De helden. Omdat het meerendeel van mijn muzikale helden gewoon heel oud is, is het helemaal niet zo raar dat ze overlijden. Leonard Cohen was in de 70, David Bowie is ook niet bepaald in de kiem gesmoord. Prince had ik niet zien aankomen, maar van het overlijden van George Michael was ik echt wel even stil. Ik hem altijd geweldig gevonden – toen hij nog hetero was ten tijde van Wham! en ook daarna. Die is wat mij betreft echt te vroeg gegaan.

 

De 10 van woensdag

Het is de laatste woensdag van het jaar, dus dat betekent de afronding van de goede voornemens van 2016. Volgens mij was het wel een goed jaar – eens even kijken of ik ook heb gedaan wat ik had willen doen.

  1. Blijven sporten en op mijn voeding letten. Gelukt, misschien zelfs wel iets te goed – overtraindheid was nooit het doel. Maar ik heb wel een goed sportjaar gehad, mijn streefgewicht bereikt en een halve marathon gelopen.
  2. Voor mijn lichaam zorgen. Gelukt, al is slaapgebrek nog steeds een issue. Ik haal keurig mijn makeup van mijn hoofd, ben naar de pedicure gegaan (2x zelfs), en ik heb hier en daar een massage weten te scoren.
  3. 52 boeken lezen. Gelukt. Op de valreep.
  4. De woonkamer pimpen. Helemaal niets aan gedaan. Behalve opruimen. 2017 dan maar.
  5. De spooons-app afmaken. Gelukt. Inmiddels is hij ook uit de app store, maar hij was af. En daar gaat het maar even om.
  6. Geen make-up, zeep, haarspul, nagellak, doucheschuim, of parfum kopen tenzij het op is. Niet gelukt. Het parfum van de week-project heeft een hele tijd gelopen, maar ik heb wel dingen gekocht.
  7. Regelmatig met mijn museumjaarkaart en mijn Cineville-pas wapperen. En naar het theater, en naar cabaret. Gelukt.
  8. Mijn kleren opruimen en alles wat te groot is voor me of versleten of ondraagbaar weg doen. En de ‘Te lui voor Marktplaats’-spullen die ik al aan mensen heb toegezegd daadwerkelijk bij de mensen krijgen. Gelukt. Maar ik zou nog wel meer weg kunnen doen. Dat ga ik nog doen.
  9. Mijn lessen beter voorbereiden. Gedaan, maar het kan nog beter.
  10. Leuke dingen doen met M en met vrienden. Gelukt. En hiermee ga ik door.

Kerstmis

Iedereen heeft wel een vaste invulling van de Kerstdagen. Meestal bezoek je familie, en als je een relatie hebt, bezoek je ook de familie van je partner – daarom is het op zich fijn dat Kerstmis uit 2 dagen bestaat (als je ouders gescheiden zijn wordt het lastig om alles in 2 dagen te persen, maar kinderen uit een gebroken gezin zijn doorgaans zeer bedreven in schipperen, dus dat komt meestal wel goed). M en ik hebben in het eerste jaar dat wij wat met elkaar hadden, en wij zijn van 6 november, dus we zijn voortvarend te werk gegaan met het afbakenen van het territorium, aan onze ouders kenbaar gemaakt dat we slechts 1 van beide dagen beschikbaar zijn voor familie, en dat we de andere dag samen uit eten zouden gaan. Zo ging het jaren goed, maar inmiddels is daar wat verandering in gekomen, omdat mijn familie niet naar Leiden komt met Kerst (ik vermoed in verband met mijn neefje en omdat ze het gedoe vinden), dus als we hen willen zien moeten we daarheen, en de ouders van M brengen meestal de Kerstdagen door in het restaurant van het zusje van M, want zij kan altijd 2 paar extra handen gebruiken. Daarom hebben we een tijdje de Kerstdag waarop we niet samen uit eten gingen doorgebracht met onze zelfgekozen familie, een groep van onze beste vrienden, met wie we een mooi diner bereidden of in een restaurant consumeerden. Hoe dan ook, we brachten de Kerst door met mensen die veel voor ons betekenen.
Omdat ik in december al 2 weekends naar Maastricht was gegaan, had ik weinig zin om voor een turkey nog een keer die kant op te gaan, en de zelfgekozen familie had plannen waarin wij niet voorkwamen, dus M en ik zijn dit jaar de hele Kerst op elkaar aangewezen. En eigenlijk bevalt dat ook heel goed: op Kerstavond hebben we rustig boodschappen gedaan in de stad, zonder de druk van een diner dat je al gepland hebt en dus bepaalde ingrediënten zeker wel moet kopen (waardoor je 3 winkels af moet reizen voordat je een treurige zak rucola hebt weten te bemachtigen), en thuis lekker gegeten en bubbels uit mijn wijnpakket gedronken, gisteren zijn we de dag begonnen om 12.00 met het uitpakken van de cadeautjes (ik heb mooie dingen gescoord) en hadden we ons traditionele diner, dit jaar bij Wielinga, dat zeer smakelijk en gezellig was, en vandaag hebben we uitgeslapen, de Leidse Kerstmarkt bezocht, en een 4 gangen kaasproeverij  met bijpassende wijnen bij Fromagerie Bon beleefd. Alles met zijn tweeën. Misschien is dit niet de meest sociale invulling van Kerst die we ooit hebben meegemaakt, maar wel de invulling waar we dit jaar behoefte aan hebben. En vanavond eten we gewoon turkey met stuffing, want ik blijf een Engelse Kerstfreak.

Zondag zindag

Even de week evalueren – en omdat ik van categoriseren houd, doe ik het nu op basis van zintuigen!

Proeven: deze week heb ik zoveel verschillende dingen gegeten, dat  het bijna niet mogelijk is om het allemaal op te sommen. Naast alle gerechten op het collegiale Kerstdiner was er ook nog het pre-Kerstdiner bij F & A, waar we poussins aten en wild zwijn, maar misschien was het hert, en gisteren hebben M en ik oesters en een heerlijk stuk zalm uit de oven gegeten. En vanavond eten we samen buiten de deur.

Horen: het is Kerst, dus de Kerst-CD’s staan op repeat, maar elke keer als ‘Last Christmas’ voorbij komt, ben ik wel een beetje verdrietig. Ik mis George Michael nu al.

Ruiken: ik heb deze week een geurkaars aangestoken. Ik was alleen thuis, het huis was opgeruimd, ik heb een boek gepakt en de fik in mijn geurkaars gezet. Ik vond het heel prettig, maar dat kwam waarschijnlijk slechts ten dele door de overigens heerlijke kaars.

Zien: er waren deze week maar liefst 2 vergaderingen van de gemeenteraad. Dinsdag een reguliere, en donderdag namen we afscheid van Noor van der Vlist, de onvolprezen griffier. Die heb ik dus voor het laatst gezien – althans, op haar voor mij vaste plek naast de burgemeester.

Voelen: ik ben dus toch ziek geworden. Ik heb er maar 2 lessen voor gecanceld, want ik had verder echt geen tijd, maar ik denk dat het voor mij wel beter was geweest als ik gewoon een dag in bed was gebleven. Aan de andere kant: het is vanzelf gekomen en het is ook vanzelf weer weggegaan. Nu is er niks meer aan de hand. En als je met Kerst niet gelukkig bent, dan heb je geen geluk in je.

De zindag is geïnspireerd op de Friday Roundups op de blog van Rosie Molinary, die die weer geïnspireerd heeft op die van Teacher Goes Back to School, die die ook weer op iemand geïnspireerd heeft. Maar op het internet is uiteindelijk niemand origineel.

Catering voor 55

Na het diner van zondag had ik nog een uitdaging in de culinaire sfeer voor de boeg: het Kerstdiner van school. Om de groepservaring en de onderlinge harmonie te verhogen, wordt dat diner al jaren door ons zelf gecaterd, en hoewel het wellicht efficiënter zou zijn als een of twee mensen gewoon alles zouden koken, worden de gerechten onder de collega’s verdeeld, en iedereen levert een bijdrage. Mijn bijdrage bestaat uit vier dingen: het coördineren van wie wat maakt of doet (er is naast een boel eten natuurlijk ook een team voor opbouw, afbraak en schoonmaak nodig), uitrekenen hoeveel we van alles nodig hebben, de gerechten maken die ik altijd maak (zalm met asperges uit de oven en gnocchi of ravioli met champignons en truffelsaus voor de vegetariërs) en op de dag zelve de gerechten maken die mensen die ziek zijn geworden en zich op het laatste moment afgemeld hebben zouden hebben gemaakt. En natuurlijk de scepter zwaaien in de keuken en het diner aan elkaar praten, want mensen moeten wel weten wat ze aan het eten zijn, en wie het voor ze gemaakt heeft. Ik heb stiekem het vermoeden dat een financiële overweging wordt verpakt als teambuilding, want deze opzet is volgens mij vele malen goedkoper dan met zijn allen uit eten of iemand anders voor ons laten koken, zelfs als iedereen netjes zijn bonnetjes declareert, maar dit is nou eenmaal onze traditie, dus we doen het voorlopig zo.

Zoals elk jaar hadden we voorgerechten, soep, hoofdgerechten en desserts, dat alles in de vorm van een buffet. Dit jaar was er wel iets anders, want het diner viel midden in een flinke griepperiode, waardoor het in de middag afmeldingen regende. Maar ik had nog tijd om een aanvullende soep te maken, en verder was er, zoals altijd, meer dan genoeg. De hoogtepunten waren in willekeurige volgorde: de garnalencocktail van I, de hazenpeper van R (die ziek was, maar zijn vrouw kwam een pan vol brengen), de concurrerende venkel-aardappelpurees van M en K, alle quiches die de collega’s hadden gemaakt omdat ik bang was dat er te weinig voor de vegetariërs zou zijn, de met pruimen gevulde kalkoenfilet van een andere R (zeker met de wijn die hij erbij had meegenomen – ik drink liever lekkere Viognier dan Sauvignon Blanc uit de aanbieding bij de Sligro), de kwarktaart met superprofessioneel glazuur van M en de oesters die weer een andere R ter plekke heeft opengemaakt. Maar alle andere dingen waren geloof ik ook heel erg lekker, dus ik geloof dat we weer van een succesvolle avond mogen spreken, zeker omdat we allemaal met een Kerstpakket naar huis mochten. Klaar voor de Kerstvakantie dus!

Christmas countdown

Ik ben een enorme Kerst-junkie. Met de Sint heb ik niks, de zwartepietendiscussie interesseert me hoegenaamd geen reet (al ben ik wel blij met roetpieten), maar rond half november begint voor mij het aftellen tot de Kerst. Daarom van nu tot 25 december elke donderdag een Kerstfilmpje.

Nou ok, dan maak ik het jaar ook gewoon af met reclames. Ik ben het met Rituals eens hoor, dat we te veel met onze telefoons bezig zijn. En dat we onze telefoons met Kerst best wel even in de tas kunnen doen. Maar ik heb dus zo’n opzetkaarsje gescoord, want zo ben ik dan natuurlijk ook wel weer, en ik denk dat het er best wel raar uit ziet als iedereen zo’n ding aan zijn smartphone koppelt. Los van het feit dat het tamelijk snel je batterij leegtrekt als je de hele avond je flits aan hebt staan. En hoe moet je dan stiekem je appjes checken?

De 10 van woensdag

Ik heb weleens ergens gelezen dat je op de lange termijn alleen maar spijt hebt van dingen die je niet hebt gedaan, maar op de korte termijn van dingen die je wel hebt gedaan. Ik meng dat allemaal door elkaar, als ik dit lijstje zo overzie: een overzicht van dingen die ik beter niet had kunnen doen, de dingen die ik beter wel had kunnen doen, de dingen die ik terecht wel heb gedaan, de dingen die ik terecht niet heb gedaan en de wijze lessen die ik daardoor in 2016 geleerd heb.

  1. Als ik mijn fiets op slot zet, moet dat met 2 sloten, waarvan 1 slot mijn fiets aan een vast object bevestigt.
  2. Ik kan mezelf wel aanleren om elke avond mijn gezicht schoon te maken, hoewel ik jarenlang gedacht had dat het niet ging lukken.
  3. Als ik te weinig slaap, constant overprikkeld ben en mijn agenda te vol plan, raak ik oververmoeid, en dat voelt als een depressie. In voorkomende gevallen moet ik beginnen met mijn slaaptekort inhalen.
  4. Ik vind het echt heel erg leuk om te schrijven. Niet alleen in november.
  5. Het is mogelijk om te veel te sporten en te intens op mijn eten te letten. Ik sport en eet gezond omdat ik wil dat ik me goed voel, en als ik me niet meer goed voel moet ik dus minder sporten en anders eten. Ook al denk ik dat ik dan gelijk 100 kilo aankom.
  6. Ik heb dit jaar te veel energie gestoken in boos zijn op mensen die niet aan mijn verwachtingen voldoen. Dat levert niemand iets op, en ik verzuur ervan. Dat wil ik niet.
  7. Ik heb dit jaar te weinig energie gestoken in het verzorgen van ons huis, en dat terwijl het een van mijn favoriete plekken op de wereld is. Als het huis er fijn uit ziet, ben ik er graag en kan ik er tot rust komen.
  8. Ik heb nu genoeg nieuwe kleren gekocht om te vieren dat ik een kleinere maat heb. Het wordt tijd om weer eens een paar maanden helemaal geen geld aan kleren uit te geven.
  9. Tijd die ik steek in cultuur (film, boeken, musea) is geen verloren tijd. Als ik er geen tijd voor heb, moet ik er tijd voor maken.
  10. Ik heb focus nodig. Ik doe te veel door elkaar en daardoor laat ik steken vallen. In 2017 ga ik me richten op het afmaken van een aantal lopende projecten en neem ik er geen nieuw project bij; ik ga me juist richten op het beter doen van de dingen die ik al doe.