Categorie archief: 39 dingen

Verjaardag

Nadat ik er zo gigantisch naartoe heb opgebouwd, kan ik haast niet anders dan nog een laatste beetje aandacht besteden aan mijn 40ste verjaardag. Het was namelijk prachtig, en dan zou ik wel heel erg stom zijn als ik 3 mooie dagen (want het waren er inderdaad 3) niet als inspiratie zou gebruiken om over te schrijven – ter informatie aan de lezer, en voor mij als vehikel om nog een keer na te genieten. Op 14 juli reisden M en ik af naar Maastricht, waar ik een kamer had gereserveerd in het Kruisherenhotel (stond op de awesome-lijst, en ik zal er volgende week een review over schrijven) en een tafel bij Beluga Loves You (want daar hadden we, sinds het niet meer Beluga is, nog niet gegeten). Bovendien hadden we afgesproken met mijn moeder, mijn broertje, zijn vriendin en hun Louis, voor drankjes en cadeau-overdracht, en wilde M nog naar de Boss-store om overhemden* te kopen.  En dat hebben we allemaal gedaan. Het hotel was echt heel erg mooi, Maastricht is dat altijd, de overhemden waren er, het drankje was feestelijk, de cadeaus prachtig (een armband die Eva Schreuder voor me gemaakt heeft van mijn moeder en geld voor fancy lenzen voor mijn telefoon van mijn broertje en zijn vriendin) en de eerste van 2 feestjurken was een groot succes. Het diner bij Beluga was ook zalig: we hadden 8 gangen inclusief wijn, waarvan in elk geval de oester met het komkommerijs ons nog lang zal bijblijven.

belugaLichtelijk aangeschoten (en dan rond ik af naar beneden) bereikten M en ik net op tijd het Amorsplein, wat natuurlijk een prachtige plek is om 40 te worden. In het hotel kreeg ik van M de armband die ik al jaren wil hebben (een armband die ook een soort heupflacon is, zodat ik altijd gin bij me kan hebben), en een fles gin en een trechter, zodat het geschenk meteen ingezet kon worden. De volgende ochtend bleek ik voor het slapen gaan al mijn make-up te hebben verwijderd, dus ik was al gelijk onder de indruk van de hoeveelheid succesful adulting waar ik op mijn relatief oude dag toe in staat blijk te zijn. Na het ontbijtbuffet checkten we uit en gingen we koffie drinken met mijn moeder, die mij ook op de dag zelve nog even wilde feliciteren – en wie ben ik om dat tegen te houden? Daarna namen we de trein naar Rotterdam. Nou is het zo dat M is getogen in Rotterdam, maar geboren in Amsterdam, en hij gaat met enorm veel tegenzin naar 010, dus ik had gepoogd het leed een beetje te verzachten door hem een treinreis in de 1e klasse aan te bieden; dat werkte op zich, maar toen we aankwamen in het hotel dat ik had geboekt, NHOW (wordt ook nog gereviewd), bleek ik ook een kamer met uitzicht op de Kuip te hebben gereserveerd, dus daarmee was iedere mellow die de reis had bewerkstelligd bij mijn lievelingsAjacied verdwenen. Gelukkig was er wel een grote televisie, zodat M naar de Tour kon kijken terwijl ik me in feestjurk nummer 2 hees.

feestjurken

Ik had een tafel gereserveerd bij Las Palmas voor M, B en mijzelve, omdat ik daar heel graag eet en omdat het 30 meter van het hotel verwijderd ligt, zodat we even een goede bodem konden leggen voor het grote feest. Iedereen moest van mij de Bouchot-mosselen eten, en daarna had ik Bouillabaisse, M geit en B sukade. En daarna gingen we naar de geheime cocktailbar – een geheim dat ik nu met 30 vrienden heb gedeeld, want ze gingen speciaal voor mij open en maakten allerlei prachtige cocktails, waaronder mijn absolute favoriet, de Blood & Sand. Iedereen was in opperbeste stemming en ik heb wederom prachtige cadeaus gekregen: van cadeaubonnen voor Spring Wellness, via uitnodigingen om naar een vette actiefilm te gaan, een Japans restaurant te bezoeken of om waterpijp te gaan roken, met een détour naar een string, sieraden en een Blade-Runnerparaplu, tot nog 4 prachtige flessen gin. Mijn vrienden kennen me heel goed. Bij de geheime cocktailbar mag overigens niet gefotografeerd worden, sterker nog, de mobiele telefoons moeten uit, maar een van de dienstdoende Tom Cruises heeft een foto gemaakt waarop een deel van het gezelschap met lange rietjes de punch-kom leegdrinkt. En volledig conform mijn superpower van onzichtbaarheid als er foto’s gemaakt worden staat mijn gezicht er niet op – maar die glimmende tiet in het midden is van mij.

feestje

Het is M en mij kennelijk gelukt onszelf en de cadeaus de Erasmus-brug over te slepen, maar toen ik in het hotel wakker werd bleek ik toch maar tot 50% succesful adulting in staat, want al mijn make-up zat er nog keurig op. M was niet te porren om wakker te worden voor het ontbijtbuffet, want we hadden een late check-out, dus daar wilde hij optimaal van profiteren door zich nog even uitgebreid om te draaien en het gordijn dicht te laten (want dan hoefde hij de Kuip niet te zien), dus ik ben in mijn eentje gaan ontbijten. Maar dat was eigenlijk wel prima, want dan kon ik bij de koffie nog even rustig nadenken over alle feestelijkheden waar ik van had genoten. En dat waren er nogal wat – ik kijk met heel erg veel plezier terug op mijn driedaagse verjaardag, en hoewel ik nog wel een week bezig ben het gewicht dat ik erbij heb gekregen er weer af te sporten, was het het allemaal waard.  En 41 is vast wel ergens een kroonjaar, toch? Ik hoop het, want jarig zijn blijft het leukste wat er is!

koffie*M is, net als ik overigens (als alle merken behalve de 4 die ik altijd koop zouden stoppen te bestaan zou het mij waarschijnlijk niet opvallen), tamelijk merkvast: jasjes en overhemden van Boss, spijkerbroeken van Levi’s (501, en verder geen ruimte voor fancy toestanden) en sokken en t-shirts van de Hema.

Buikspek

Toen ik vrijdag bij de Sligro was drong het ineens tot me door dat ik zaterdag niet al te veel te doen had. Of eigenlijk had ik zo goed als niets te doen. Ja, ik zou die enorme bende in huis kunnen opruimen (ik ben 2 weken geleden gestopt met proberen op te ruimen, omdat ik gewoon eerst het eind van het jaar wilde halen), maar opruimen kan altijd nog tenslotte. En datzelfde geldt voor alle andere plannen en voornemens die ik op zich zou kunnen maken en uitvoeren, want ik heb alle tijd de komende weken om mijn mailboxen te legen, mijn financiën op orde te brengen, het achterstallige Museumselfie-stuk te schrijven, aan de examenauteur te beginnen, of de spooons-app af te maken. Bovendien zou het lekker weer worden, warm maar niet schunnig heet, dus het leek me al met al een veel beter plan om nog een extra vinkje op het 39 dingen-lijstje te zetten: buikspek maken op de Big Green Egg. Nou is het voor mensen die geen restaurant hebben best lastig om buikspek te kopen bij de slager (je kan het gek genoeg op 2 plaatsen makkelijk eten: sjieke restaurants als fancy voorgerecht of bij de Chinees in goeie babi pangang), maar de Sligro verkoopt grote stukken. En hoewel ik niet zo dol ben op varkensvlees, ik vind het vaak vettig smaken, ook de magere delen, wist ik dat ik M er een groot plezier mee zou doen, en die heeft het al zwaar genoeg te stellen gehad met mij de laatste tijd, dus ik legde een flink stuk Livar buikspek in de wagen.

buikspekIk heb meerdere kookboeken met recepten voor de Big Green Egg (of andere vergelijkbare  units; je hebt nu bijvoorbeeld ook de Black Bastard, die beter bij mijn outfits zou passen, maar ik heb nu al gekozen), en in al die boeken staat minstens een recept voor buikspek, maar ik koos een recept uit het boek van Julius Jaspers, Smart BBQ, eigenlijk vooral omdat ik de ingrediënten voor varkensbuik met mosterd en honing gewoon in huis had, en dan nam ik die foto van een vriendelijk lachende Jaspers met een dood varken over zijn schouder wel op de koop toe. Anders dan anders heb ik me volledig aan het recept gehouden – ik vond het allemaal al spannend genoeg, want hoewel ik heel veel plezier beleef aan de Big Green Egg, ben ik er eigenlijk stiekem nog niet zo handig mee, want ik vind het erg moeilijk om de temperatuur te controleren (afgelopen vrijdag werd hij bijna niet warm, terwijl hij zaterdag tijdens het opwarmen ineens de thermometer rond was gegaan en niet te doen zo heet was). Oefenen met het ei is dan ook een van de plannen voor deze vakantie. Maar goed: ik smeerde het spek dus in met zout en suiker, liet het een nacht staan, legde het met de zwoerdkant naar boven ongeveer 2 uur op de indirect gestookte BGE op 120 graden, draaide het om, stookte het ei op naar 190 graden en lakte het vlees met een spulletje van ingekookte honing, mosterd en kippenbouillon, en tot slot draaide ik het nog een keer om en lakte ik de zwoerdkant. Als je goed naar de foto kijkt, zie je dat ik een stuk van het zwoerd heb afgesneden – dat kwam door een mislukt experiment, maar dat mocht de pret niet drukken, want het was erg lekker. Dat ga ik vaker doen!

De 10, oh nee, 39 van woensdag

Over 1 week word ik 40 en dan komt er een nieuw lijstje (40 dingen die ik wil doen voordat ik 41 word natuurlijk), dus dit is het moment om het 39 dingen lijstje af te ronden. Ik ben best tevree.

  1. Naar Walibi – gedaan. In de zomer al.
  2. 39 boeken lezen – gedaan. 52 in totaal en het zouden er nog 53 kunnen worden.
  3. 10 films zien – gelukt. Ruimschoots: 45. Exclusief documentaires.
  4. Naar 10 musea – gelukt: ik heb er 15 bezocht, en een aantal dubbel.
  5. Naar 3 concerten – 11, en wat festivals.
  6. Handstand leren – nope. Niet gelukt. Volgend jaar beter.
  7. 39 kledingstukken weggooien – gelukt.
  8. 39 kledingstukken weggeven – gelukt.
  9. Macarons maken – gedaan. Op de workshop en daarna ook nog.
  10. Een pedicure – gedaan. Fabelhaft.
  11. Een gezichtsbehandeling ondergaan – twee keer gedaan.
  12. Naar de sauna – gedaan.
  13. Een Thaise massage – gedaan. Althans, deep tissue massages, geen Thaise, maar ik vind de deep tissue zo lekker dat ik geen zin meer heb in Thaise massages.
  14. Prezi beheersen – niet gelukt. Schuiven we door.
  15. Brood bakken – niet gelukt. Maar nu eet ik weer koolhydraten, dus gaat op de lijst voor volgend jaar.
  16. De schuur spooons-klaar maken – klaar. Is heel mooi geworden.
  17. De spooons for 1-app definitief afmaken – niet gelukt, maar komt deze zomer af.
  18. Q&A’s moderaten bij IDFA – gedaan.
  19. Een pizza bakken op de Big Green Egg en ook opeten – gedaan.
  20. Buikspek maken op de Big Green Egg – gedaan.
  21. Bloed geven – niet gedaan. Slecht.
  22. Naar Antwerpen – gedaan.
  23. Mad Men seizoen 2 en 3 kijken – gedaan.
  24. Ski-les nemen bij Snow World (en dan nog even zien of ik in de Kerstvakantie ga skiën) – niet gedaan.
  25. Een sneeuwpop maken – gedaan.
  26. Een boek in het Frans lezen – non.
  27. Een boek in het Duits lezen – nein.
  28. 6 onbekende restaurants proberen – ik heb er inmiddels al 18 geprobeerd.
  29. Een cursus volgen op creatief gebied – gedaan.
  30. Een cursus volgen op culinair gebied – gedaan.
  31. De studeerkamer opruimen – niet gedaan. Zomervakantieklus.
  32. 5 onbekende cocktails drinken – gedaan. 10 stuks.
  33. Films zien die met F, Q en U beginnen – gedaan (Frozen, The fault in our stars, The usual suspects en Quartet), en daarmee een vinkje op het 101 dingen lijstje (26 films zien, voor elke letter in het alfabet 1).
  34. Een wandeling maken in de herfst – niet gedaan.
  35. Twee keer naar de tandarts – gedaan.
  36. 100 yoga-lessen volgen – 107, als ik de opleiding meetel, en dat doe ik: 107. Check in the box!
  37. Tweede jaar yoga-opleiding halen – gedaan.
  38. Een ding van de awesome-lijst doen – nog niet, maar in de nacht van 14 op 15 juli slaap ik in het Kruisherenhotel, dus dat gaat nog lukken.
  39. Iets heel leuks organiseren ter gelegenheid van mijn 40ste verjaardag – gedaan.

Eindstand: 28 gelukt, 11 niet gelukt. Geen slechte score!

De 10, oh nee, 39 van woensdag

Nog 3 maanden te gaan voor De Moeder aller Verjaardagen, dus het is tijd voor de laatste update van het 39 dingen lijstje!

  1. Naar Walibi – gedaan. In de zomer al.
  2. 39 boeken lezen – de teller staat op 44.
  3. 10 films zien – gelukt. Ruimschoots: tot nu toe 37. Exclusief documentaires.
  4. Naar 10 musea – gelukt: ik heb er 14 bezocht, en er zijn plannen.
  5. Naar 3 concerten – ik heb er inmiddels 11.
  6. Handstand leren – nope. Nada voortgang, nada handstand. Althans, het is vrijdag 1 keer gelukt, 5 minuten voordat ik omlazerde en mijn arm verziekte. Ik denk dat ik in dat opzicht dus even wat achteruitgang geboekt heb.
  7. 39 kledingstukken weggooien – dat is zeker gelukt, want ik heb 1 vuilniszak met spullen die echt niet eens meer in de sloeberbak konden weggegooid, en daar passen meer dan 25 items in. En ik had er al 14 weggegooid.
  8. 39 kledingstukken weggeven – ik heb 11 kledingstukken daadwerkelijk bij hun nieuwe eigenaressen weten te krijgen. De rest ga ik in de meivakantie distribueren, en dan zijn er ook nog de 3 vuilniszakken die ik in de sloeberbak gedaan heb – dus ik ga hier mezelf hier een vinkje geven.
  9. Macarons maken – gedaan. Op de workshop en daarna ook nog.
  10. Een pedicure – gedaan. Fabelhaft.
  11. Een gezichtsbehandeling ondergaan – twee keer gedaan, maar ik denk dat ik het nog een keer ga doen.
  12. Naar de sauna – gedaan.
  13. Een Thaise massage – nog niet, heel hard nodig. Wel meerdere zalige deep tissue massages.
  14. Prezi beheersen – helemaal niet. Nog steeds weerstand.
  15. Brood bakken – in oktober leek het me een december-dingetje, maar kennelijk niet. Dat moet dus nog.
  16. De schuur spooons-klaar maken – bijna klaar. M moet nog wat dingen doen.
  17. De spooons for 1-app definitief afmaken – nope. Kansloos. Ik dus. Het is een pracht-app.
  18. Q&A’s moderaten bij IDFA – gedaan.
  19. Een pizza bakken op de Big Green Egg en ook opeten – gedaan.
  20. Buikspek maken op de Big Green Egg – nog niet gedaan. Veel te nat om naar buiten te gaan. Ik denk meivakantie.
  21. Bloed geven – nog niet gedaan. Ik heb iemand nodig die met me meegaat. Ga ik zoeken.
  22. Naar Antwerpen – gedaan. Mooi.
  23. Mad Men seizoen 2 en 3 kijken – gedaan.
  24. Ski-les nemen bij Snow World (en dan nog even zien of ik in de Kerstvakantie ga skiën) – niet gedaan. Gaat ook niet gebeuren.
  25. Een sneeuwpop maken – gedaan.
  26. Een boek in het Frans lezen – non.
  27. Een boek in het Duits lezen – nein.
  28. 6 onbekende restaurants proberen – ik heb er inmiddels al 18 geprobeerd.
  29. Een cursus volgen op creatief gebied – ja, 3D-printen en yoga-schrijfweekend.
  30. Een cursus volgen op culinair gebied – zeker: met N een macaron-cursus en op Valentijnsdag een workshop rood vlees.
  31. De studeerkamer opruimen – blijft bij goeie voornemens vooralsnog.
  32. 5 onbekende cocktails drinken – gedaan. 10 stuks. Bij Little V, SIPS Antwerpen, een niet nader te noemen locatie in Rotterdam, de lounge van NHow, ook in 010 en de geheime mezcaleria in Parijs.
  33. Films zien die met F, Q en U beginnen – sinds ik de F heb afgevinkt geen vooruitgang.
  34. Een wandeling maken in de herfst – niet gedaan, en de herfst is voorbij. Mislukt dus.
  35. Twee keer naar de tandarts – gedaan.
  36. 100 yoga-lessen volgen – nog niet, working on it.
  37. Tweede jaar yoga-opleiding halen – working on that too.
  38. Een ding van de awesome-lijst doen – nope. Jammer is dat.
  39. Iets heel leuks organiseren ter gelegenheid van mijn 40ste verjaardag – daar ben ik echt mee bezig. Het wordt prachtig!

Tandarts

In mijn lijstje van 39 dingen die ik wil doen voordat ik 40 word, staat ook dat ik naar de tandarts moet. 2 keer zelfs, voor straf, omdat ik het ook op het lijstje van het jaar ervoor had staan en toen niet gegaan ben en het leek er ook dit jaar lang niet van te komen, maar uiteindelijk heb ik een afspraak gemaakt voor een reguliere controle. Zo regulier bleek de controle overigens niet, want mijn meest recente bezoek aan de tandarts bleek in 2011. Inmiddels was mijn tandarts met pensioen en was hij opgevolgd door een aardige nieuwe meneer, die de praktijk gelijk de 21ste eeuw in gesleept had – ik kreeg sms-jes om me eraan te herinneren dat ik een afspraak had, en van de receptioniste moest ik gelijk allerlei formulieren invullen om het digitale bestand (dat de vorige tandarts niet had) actueel te maken. De tandarts zelf had een fascinerende bril met een lampje erop en kokers op de glazen, en er was een knappe tandartsassistent. Zo was het voor mij best te doen, leek me. Alleen dat 2 keer gaan, dat werd een probleem, dacht ik, want het was inmiddels februari en als ik me aan de halfjaarlijkse regelmaat zou houden, hoefde ik dus pas in september terug. Gelukkig loste de tandarts het probleem voor me op, want ik bleek twee kleine gaatjes te hebben, en hij wilde wat tandsteen weghalen, dus ik mocht 3 weken later nog een keer aantreden. Ik ben helemaal niet bang voor de tandarts overigens – dat komt door mijn moeder (ja, die doet ook weleens iets goed), die altijd heel eerlijk met me was over dingen die misschien vervelend waren of pijn gingen doen. Dat kreeg ik gewoon van tevoren te horen, en dat koppelde ze daar een beloning aan: als ik dit nare ding even deed, dan kreeg ik een boek of iets anders waar ik op dat moment behoefte aan had (meestal een boek). Volgens mij is het enger als je tegen een kind zegt dat het allemaal wel meevalt en het valt niet mee dan als je zegt dat iets pijn gaat doen en het doet dat ook. Of misschien valt het wel mee.

tandartsIn het geval van het vullen van twee gaatjes in mijn kiezen gisteren viel het mee. De tandarts vroeg me of ik een verdoving wilde, maar dat leek me niet nodig. Ik overwoog hem nog te vertellen dat ik de dag ervoor mijn Brazilian had laten bijwerken, dus dat ik wel wat kon hebben, maar ik wist niet of hij wel gevoel voor humor had en ik wilde niet dat iemand die mij onverdoofd in een stoel heeft met allerlei martelapparaten tot zijn beschikking (ik ben niet bang voor de tandarts, maar ik ben wel een realist) mij een raar mens vond en dan misschien anders zou handelen. Hij bleek wel gevoel voor humor te hebben, want toen hij mij een enorme plastic bril opzette en ik vroeg waarom dat nodig was, zei hij: ‘Dat is tegen spetters.’ Ik trok mijn wenkbrauwen op, en hij lichtte het nog iets verder toe: ‘Ja, spetters. Bloed en pus.’ Mijn wenkbrauwen gingen net iets hoger, en toen zei hij: ‘Nee hoor, water.’ Heel geruststellend, vriend. Maar het was al met al niet heel pijnlijk – leuk is anders, maar niemand gaat voor de lol naar de tandarts. En het verwijderen van het tandsteen was een totaal nieuwe ervaring, want waar de oude tandarts dat deed met een soort trekhaak die hij volgens mij uit de collectie medische instrumenten van Museum Boerhaave had gejat, had de nieuwe tandarts een soort powertool waarmee hij alle ellende van mijn gebit blies. En met de mededeling dat ik moet flossen en dat hij me over zes maanden weer zou zien, mocht ik weer naar buiten. Een vinkje op het lijstje rijker en ik hoefde mezelf niet eens te belonen.

Macarons maken

Het schijnt dat het moeilijk is om voor mij cadeaus te kopen. Ik ben het daar niet mee eens – ik kan zo 30 dingen noemen die ik wil hebben (variërend van een grijze vilten hoes voor mijn laptop via sieraden van Eva Schreuder tot een werk van Casper Faassen), er zijn dingen waarmee ik altijd blij ben (bijvoorbeeld deze mokken, liefst met zo beledigend mogelijke opdruk, en je kan ze gewoon bij de Bijenkorf kan halen) en voor wie het echt niet weet is er nog altijd de massage-cadeaubon (liefst van Spring Wellness, want die massages zijn het fijnst). Bovendien heb ik een blog waarop ik niet anders doe dan vertellen wat ik leuk vind en wat ik nodig heb. Dus als mijn vrienden met mijn verjaardag of met de Kerst gaan zitten zeuren over hoe lastig het is, ben ik daar niet echt ontvankelijk voor. Maar N heeft het door, want het plan om macarons te maken staat al heel erg lang op allerlei to do lists van mij, maar dat heeft vooralsnog niet tot gevolg gehad dat ik het daadwerkelijk ging doen – dus als je mij dan voor mijn verjaardag een workshop bij Le Petit Gateau, een fancy patisserie in de hoofdstad, cadeau doet, heb je het helemaal begrepen. En als je dan ook nog zelf meegaat, is het extra feestelijk.

macarons1Hoewel ik in juli jarig was, duurde het even voordat N en ik daadwerkelijk een datum hebben kunnen vinden, maar vorige week was het eindelijk zover. Nadat we onszelf helemaal volgegeten hadden bij de Foodhallen, gingen we naar de taartenshop, waar we onthaald werden door een lichtelijk vermoeide en flink zwangere patissière. De groep cursisten bestond, naast N en mij, uit twee dames van middelbare leeftijd en een vrouw met 5 kinderen (niet allemaal van haar, denk ik). We werden in groepjes verdeeld en toen mochten we aan de slag – althans, degenen die aan de beurt waren bij de apparatuur mochten aan de slag, want er waren maar 2 mixers op 4 groepjes, dus voor een groot deel van de tijd stonden we te niksen. Dat werd in het geval van N en mij nog versterkt doordat de ganache, waarmee onze chocolademacarons gevuld werden, de dag daarvoor gemaakt was (omdat hij moest opstijven). Didactisch allemaal niet heel erg verantwoord dus – ze hadden ons ook ganache kunnen laten maken voor de voorraad, en ons dan de voorgemaakte in de macarons laten spuiten. Maar we hebben ons toch prima vermaakt.

macarons2Het is namelijk nogal een boel gedoe, macarons maken. Je moet suiker verwarmen in een pannetje met een thermometer erin, en dan moet je simultaan eiwit kloppen in je Kitchenaid en dan moeten er nog allerlei andere dingen gebeuren voordat je een hoop spul in een spuitzak hebt. En dat moet dan weer met een speciale beweging op de bakplaat, en dan is er ook nog de vulling. Meestal is een kookcursus voor mij reden om nieuwe tools te willen kopen (‘If you’ve got the tools, you’ve got the talent’ tenslotte), maar ik heb alles al: de mixer, de siliconenmat, de wegwerpspuitzakken, de suikerthermometer. Alleen de handige spatel en de spuitmondjes had ik nog niet, maar dat komt wel goed, denk ik. De andere groepjes maakten macarons met frambozen, vanille en pistache, en daarna moesten we de macarons verdelen over 9 doosjes, wat nog niet eenvoudig bleek. Maar gelukkig ben ik docent, dus ik had binnen no time de kinderen voor mijn karretje gespannen, zodat zij het uittellen deden en N en ik alleen maar hoefden toekijken hoe ze constant over de macarons heen hoestten. Maar al met al gingen we toch allebei met een flinke doos snoepgoed naar huis, en ik heb het stellige voornemen om op korte termijn weer aan het bakken te slaan. En het mooiste van alles is dat ik ruim 7 maanden na mijn verjaardag toch weer een beetje jarig was.

macarons3

De 10, oh nee, 39 van woensdag

Op 15 januari was ik 39 en een half, en dat betekent drie dingen: 1. ik ben meer 40 dan 39; 2. mijn vrienden hebben minder dan een half jaar om een geweldig geschenk voor me te verzinnen en 3. het is tijd voor een update van het 39 dingen lijstje. Bij dezen.

  1. Naar Walibi – gedaan. In de zomer al.
  2. 39 boeken lezen – de teller staat op 32. Dat gaat dus lukken, al ben ik nu bezig met een boek waar ik met geen mogelijkheid doorheen kom.
  3. 10 films zien – tot nu toe 29, en ik het vrijdag een moviedate met een vriendin.
  4. Naar 10 musea – nummer 10 is net bezocht: Stedelijk Museum Schiedam. Een aanrader.
  5. Naar 3 concerten – ik heb er inmiddels 8.
  6. Handstand leren – nope. Nada voortgang, nada handstand.
  7. 39 kledingstukken weggooien – de stand is 13.
  8. 39 kledingstukken weggeven – ik heb 10 kledingstukken daadwerkelijk bij hun nieuwe eigenaressen weten te krijgen.
  9. Macarons maken – nog niet. N moet bellen met de workshop-mensen.
  10. Een pedicure – nog niet. Het staat op de to do list. Of eigenlijk stond het op de to do list van vorige week. De afspraak maken dan. Dit wordt niks.
  11. Een gezichtsbehandeling ondergaan – twee keer gedaan, maar ik zie er nu uit als kak, dus het zou geen slecht idee zijn.
  12. Naar de sauna – gedaan.
  13. Een Thaise massage – nog niet, heel hard nodig. Ik denk in februari.
  14. Prezi beheersen – helemaal niet. Nog steeds weerstand.
  15. Brood bakken – in oktober leek het me een december-dingetje, maar kennelijk niet. Dat moet dus nog.
  16. De schuur spooons-klaar maken – bijna klaar. M moet nog wat dingen doen.
  17. De spooons for 1-app definitief afmaken – nope. Kansloos. Ik dus. Het is een pracht-app.
  18. Q&A’s moderaten bij IDFA – gedaan, en ik ben gescout voor Movies that Matter, dus ik kan blijven modereren..
  19. Een pizza bakken op de Big Green Egg en ook opeten – gedaan.
  20. Buikspek maken op de Big Green Egg – nog niet gedaan. Veel te nat om naar buiten te gaan.
  21. Bloed geven – nog niet gedaan. Ik heb iemand nodig die met me meegaat. Ga ik zoeken.
  22. Naar Antwerpen – gedaan. Mooi.
  23. Mad Men seizoen 2 en 3 kijken – gedaan.
  24. Ski-les nemen bij Snow World (en dan nog even zien of ik in de Kerstvakantie ga skiën) – niet gedaan. Gaat ook niet gebeuren.
  25. Een sneeuwpop maken – gedaan.
  26. Een boek in het Frans lezen – non.
  27. Een boek in het Duits lezen – nein.
  28. 6 onbekende restaurants proberen – ik heb er inmiddels al 12 geprobeerd, en vanavond ga ik naar nog een nieuwe.
  29. Een cursus volgen op creatief gebied – ja, 3D-printen en yoga-schrijfweekend.
  30. Een cursus volgen op culinair gebied – nog niet, maar ik ga met N dus die macaron-cursus doen en ik heb op Valentijnsdag een workshop rood vlees.
  31. De studeerkamer opruimen – blijft bij goeie voornemens vooralsnog.
  32. 5 onbekende cocktails drinken – gedaan. 8 zelfs, of 9, maar in elk geval 8. Bij Little V, SIPS Antwerpen, een niet nader te noemen locatie in Rotterdam en de lounge van NHow, ook in 010.
  33. Films zien die met F, Q en U beginnen – sinds ik de F heb afgevinkt geen vooruitgang.
  34. Een wandeling maken in de herfst – niet gedaan, en de herfst is voorbij. Mislukt dus.
  35. Twee keer naar de tandarts – nog niet. Ik ga volgende week een afspraak maken.
  36. 100 yoga-lessen volgen – nog niet, working on it.
  37. Tweede jaar yoga-opleiding halen – working on that too.
  38. Een ding van de awesome-lijst doen – nope. Jammer is dat.
  39. Iets heel leuks organiseren ter gelegenheid van mijn 40ste verjaardag – daar ben ik echt mee bezig. Het wordt prachtig!

IDFA 2014

Het komt niet vaak voor dat ik volledig naar eigen tevredenheid kan zeggen dat ik een vinkje kan zetten op een van mijn to do lists, omdat ik doorgaans zo streng voor mezelf ben dat ik op iedere slak wel zout zou kunnen leggen, maar ik denk dat ik het onderdeel ‘Q&As moderaten op IDFA’ echt verdiend als ‘afgerond’ kan aanmerken. Er waren dit jaar maar liefst 7 documentaires waarbij ik de inleiding verzorgde en vervolgens de discussie tussen regisseur (of eventueel producer en/of hoofdpersoon) en zaal mocht coördineren, natuurlijk altijd met een paar vragen achter de hand voor als het publiek niet durfde, te overdonderd was of gewoonweg geen vragen had. En wat zo mooi is als je moderator bent op IDFA: je krijgt een passe-partout en de mogelijkheid om voor films die voor de gewone mens uitverkocht zijn gebruik te maken van de industry-kaarten, zodat ik bijna altijd voor of na een film die ik moest moderaten nog een documentaire van mijn eigen keuze heb geplakt. Tot slot komt daar nog de jaarlijkse IDFA-dag van B en mij bij (B is degene die mij ooit de charmes van het festival heeft laten zien, dus die dag blijft op het programma staan, ook al ben ik inmiddels nog zo’n hardcore gebruiker van het genre) en dan blijkt aan het eind van het festival dat ik maar liefst 19 documentaires heb gekeken.

IrisGelukkig was er tussen al die films nog wel wat thematische samenhang te ontdekken. Ik heb bijvoorbeeld een aantal documentaires gekeken over mensen die om de een of andere reden een film waard zijn: om te beginnen Iris, over de New Yorkse Iris Apfel, een prachtig 92-jarig stijlicoon, die ontzettend veel kleding, nog veel meer sieraden en het meeste durf in wat ze aantrekt van iedereen heeft. Messi was een tamelijk lange en bijzonder kritiekloze documentaire over een heel belangrijke voetballer, die ik op vrijdagochtend zag, omringd door jongens van een jaar of 11 (geen idee waar de leerplichtambtenaar was, maar die had bij Tuschinski een flinke slag kunnen slaan). In Keep On Keepin’ On zagen we Clark Terry, een ontzettend belangrijke hoogbejaarde jazz-trompettist en zijn protegé Justin, die ondanks zijn blindheid een zeer getalenteerde pianist is. Drifter was een film over een Hongaarse jongen die droomt van een leven als rally-rijder, maar die aan alle kanten werd geconfronteerd met de werkelijkheid. Er gaat van alles mis: zijn auto gaat stuk, hij moet van school, zijn vriendin wordt zwanger en tot slot gaat zijn relatie uit, maar hij blijft gelukkig dromen. In Naziha’s Spring maakten we kennis met Naziha, een vrouw uit Amsterdam die 10 kinderen heeft en er ondanks alles ook maar wat van probeert te maken (zij was ook bij de Q&A aanwezig – ik vond het een bijzondere film en een heel bijzondere vrouw).

nazihaEr was ook een subcategorie in de reeks bijzondere mensen, namelijk transgenders, die in mijn programma met maar liefst 2 films vertegenwoordigd waren: Nathan, Free as a bird (over een Belgische man bij wie de operatie mislukt was en die zichzelf liet euthanaseren vanwege ondraaglijk psychisch lijden – indrukwekkend, ook doordat de kijker hem zag sterven) en Song for Alexis (over een hele jonge transgender uit New York en zijn relatie met zijn vriendin Alexis – iets teveel pubergeneuzel voor mij, maar wel heel liefdevol gefilmd). Een andere subcategorie in de reeks bijzondere mensen was die van de bijzondere gezinnen. In The Circus Dynasty maakten we kennis met twee circusfamilies die hoopten met elkaar verbonden te worden door de relatie van twee van hun kinderen. Slecht plan, je toekomst bouwen op het liefdesleven van pubers – dat had ik ze ook van tevoren wel kunnen vertellen. De laatste film die ik mocht moderaten was The Queen of Silence, over een doof Roma-meisje in Polen, dat ontzettend graag danst; het was een prachtig gefilmde documentaire, met schitterende beelden, maar het meest indrukwekkend was het meisje zelf, dat ondanks alle tegenslagen ontzettend positief bleef. M kwam kijken (voor het eerst op IDFA) naar mijn moderation van Always Together, over een totaal bizar gezin uit Tsjechië, met een vader, die ondanks het hippie-gevoel dat hij leek op te wekken eigenlijk een ongelooflijk dominante, zelfingenomen en vervelende man bleek te zijn.

always togetherMeestal is op IDFA ook wel een reeks docs te vinden die gaan over hoe slecht de VS zijn, en ook dit jaar had ik er 2 bij zitten: Rich Hill, een ontroerend beeld van drie jongens die ruim onder de armoedegrens leven in een stadje dat inderdaad Rich Hill heette, en Silenced, over hoe de Amerikaanse regering omgaat met klokkenluiders. Eng land. Als ik die categorie iets ruimer trek, tot ‘de regering heeft niet altijd gelijk’ kan ik daar nog 2 films aan toevoegen: in Stealing Socialism vertellen allerlei bejaarden uit Estland over hoe ze ooit van de Russen gejat hebben en in Gabriel reports the world cup bracht een jonge journalist uit Brazilië verslag uit van hoe zijn buurt verziekt is door bouwplannen omtrent de wereldkampioenschappen voetbal. En als we het over politiek in het algemeen hebben was daar ook nog 1974, Une partie de campagne, een film die op verzoek van Giscard d’Estaing was gemaakt over de verkiezingen, maar vervolgens 20 jaar lang op de plank gehouden omdat hij te controversieel zou zijn. Ik miste de controverse, maar ik ken de politieke context ook niet. Algehele misstanden kwamen aan de orde in Just Eat It, een documentaire over voedselverspilling, een film zoals Super Size Me, waardoor ik gelijk eens even ben gaan nadenken over hoe ontzettend veel eten ik eigenlijk weggooi (geslaagd dus), en in Warriors From The North leerden N en ik veel over moslimterroristen in het westen. De laatste categorie is de categorie ‘niet in een categorie te vangen’, waarin ik Tea Time (over een groep Chileense dames van hoge leeftijd die elkaar regelmatig zien om thee te drinken en te praten over het leven – prima doc, met bejaarden erin, dus dat is voor mij altijd een pré, maar ik vond hem iets te lang) en Sleeper’s Beat (over de mensen die werken op de Trans-Siberië Expres – deed me weinig).

keep onIk heb een bijzonder talent om op festivals juist de films te kiezen die geen enkele prijs winnen, ook al zie ik er nog zoveel, maar dit jaar had ik de jackpot, want Naziha’s Spring heeft de Audience Award gewonnen, Keep On Keepin’ On de prijs voor de beste muziekdocumentaire, Tea Time won de prijs voor beste door een vrouw geregisseerde doc (geen idee waarom dat een categorie moet zijn, maar prima) en Drifter kreeg de First Appearance Award. Dus ik had er een boel winnaars bij zitten, en dan heb ik het nog niet eens over mijn persoonlijke favorieten Iris, Just Eat It en Rich Hill. En over Always Together zal ik denk ik nog wel even nadenken, dus daarmee is het ook wat mij betreft een geslaagde doc: laten zien, vragen oproepen en de kijker zelf laten nadenken over wat hij of zij ervan vindt. IDFA blijft een geweldig festival, en volgend jaar ben ik er zeker weer bij.

De 10 van woensdag

In het kader van de 39 dingen die ik wil doen voordat ik 40 word, moet ik 39 kledingstukken weggooien. Dat is op zich helemaal niet zo erg, want aan een boom zo zwaar beladen mist men een, twee pruimen niet, maar ik vind het toch heel erg moeilijk om daadwerkelijk van dingen afscheid te nemen. De eerste 10 dingen heb ik nu dan toch echt afgevoerd – het zijn vooral schoenen, maar er zitten ook wat kleren bij.

  1. Camper schoenen met bandjes. Die hebben eigenlijk nooit lekker gezeten, eerst dacht ik dat ik ze moest inlopen, maar nu lebberen ze inspiratieloos om mijn voeten.
  2. Een paar zwarte basis-pumps met schunnig hoge hakken. Versleten en op, en vervangen inmiddels ook.
  3. Een beige kokerrok van Cora Kemperman. Ik heb een vetvlek erop gemaakt, en toen heel hard geschrobd, maar nu is er een gat in gesleten.
  4. Laarzen van United Nude. Heel mooi, maar ze hebben een smalle hak, en ik kan geen 50 meter buiten de deur lopen ermee of ik moet er een nieuw hakje onder laten zetten. Toen heb ik eenmalig gekozen voor metalen hakjes, maar dat werkte niet, want dat gaf een enorme herrie. Einde liefde.
  5. Een zwart met grijs jurkje van All Saints. Weggegooid wegens irritaties, het had een soort fascinerend drapeer-effect, maar ik bleef steeds achter dingen hangen en dan moest ik het weer repareren. En ineens was ik er klaar mee.
  6. Groene fluwelen schoentjes die ik een keer bij een Chinese winkel in Parijs heb gekocht. Ik had blaren en kon niks anders aan. Maar ze zijn niet zo heel mooi, dus ik draag ze liever niet.
  7. Een zwart en een paars jurkje van Cora Kemperman. Ik koop regelmatig jurkjes met dit model, en die draag ik dan helemaal op. Bij de zwarte kon ik ter hoogte van mijn schouderbladen door de stof heen kijken, bij de paarse zat de slijtage aan de voorkant op borsthoogte.
  8. Grijze suède laarzen. Ik vind grijs suède ontzettend mooi, en deze laarzen kostten heel weinig op eBay, maar dat blijkt te komen doordat ze een beetje mislukt zijn. Hebben nooit lekker gezeten.
  9. Zwarte laarzen van Dolce & Gabbana. Een jaar of 5 geleden voor de helft van de prijs in Amsterdam gekocht, en sindsdien zo vaak aangehad dat ze helemaal kapot waren. Ze zijn al eens aan de zijkant gerepareerd, en de hak is een keer afgebroken. En uiteindelijk kon ik er niet meer recht op lopen, en dat kwam doordat ze uit balans waren geraakt en dat komt niet meer goed.
  10. Een zwarte onderbroek. Versleten. OP DE KONT. Serieus, wat is er mis met mijn leven dat mijn onderbroek op mijn reet verslijt? Ik moet echt iets anders gaan doen.

3D

Soms vind ik het leuk om zomaar iets te leren. Ik kan ook erg genieten van Wiki-surfen: als er, meestal tijdens het TV-kijken, bij mij een vraag opkomt, dan achterhaal ik het antwoord via Wikipedia en klik ik vervolgens verder op allerlei interne linkjes, totdat ik aan mijn behoefte aan zinloze kennis heb voldaan. Dat kan overigens wel even duren, maar nu weet ik bijvoorbeeld wel dat John Taylor, de mooie basgitarist van Duran Duran, vroeger Nigel heette en heel lelijk was. Toen ik van yogavriendin M een cadeaubon kreeg van iFabrica, een open werkplaats voor creatievelingen, waar zij werkt, heb ik ook met veel plezier naar het cursusaanbod gekeken – want alles wat zij daar aanbieden, kan ik niet. Een deel van het aanbod viel wat mij betreft gelijk af, niet omdat ik het niet leuk vond, maar omdat ik een ontzettende kluns ben, en ook de neiging heb om dingen die ik niet ken te willen aanraken of eraan te likken, hetgeen in het verleden geresulteerd heeft in prachtige snij- en brandwonden (ja, ook aan mijn tong), zodat het me nu verstandig leek om de cursus lasersnijden of lassen even aan me voorbij te laten gaan.

IMG_2066.JPGIk koos voor 3D-printen. We hebben op school 2 van die printers staan, dus het leek me misschien ook wel iets waar ik in de toekomst plezier van zou kunnen hebben, en ik vind de gedachte dat je iets in een computer invoert, op ‘print’ ramt en dat er dan iets met 3 dimensies uit een printer komt oprecht fascinerend. De cursus werd gegeven door Peggy Bannenberg, die prachtige sieraden maakt met 3D-printers, en het was heel informatief. Ik had niet verwacht dat ik in zo een korte tijd zoveel over software zou leren, maar dat heb ik wel: ik weet nu dat je een 3D-ontwerp kan tekenen (en met ‘je’ bedoel ik ‘men’, ik kan helemaal niks in dit kader) of kan halen van Thingiverse (online shoppen is altijd meer mijn stijl geweest), dan moet je het inlezen in Cura, dan zijn er een miljard instellingen die je kan bepalen, dan moet de Ultimaker voorverwarmen, dan gaat er materiaal in, het ontwerp gaat op een SD-kaart, de kaart in de Ultimaker en dan is het tijd om te printen. We hebben een blokje met een blokje eraan geprint, en daarna heb ik een ring geprint, en ik heb 2x 20 minuten ademloos naar de printer zitten staren. Wat een wonder. Ik heb geen idee hoe en of ik dit ooit in mijn dagelijks leven ga inzetten, maar ik vond het prachtig om een keer mee te maken. En nu heb ik een zelfgeprinte ring, en dat kunnen niet veel mensen zeggen!

IMG_2073.JPG