Categorie archief: Adulting

En weer een dag verdwenen

Soms heb ik zulke mooie plannen voor vrije dagen. Ik heb namelijk niet zo heel vaak een echt vrije dag, dus als ik er een heb, kan ik daar al lang van tevoren plannen voor maken. Vandaag stond er helemaal niets op de agenda, althans, gisteravond werd daar op het laatste moment een interview bij Unity TV ingevoegd, maar dat duurde maar 15 minuten, dus behalve dat ik ineens toch moest douchen (want laten we eerlijk zijn, als je een dag zo vrij bent dat je niet hoeft te douchen, dan ben je echt vrij), mocht dat nauwelijks een inbreuk op mijn dag heten. Wat ik had willen doen: de bedrijfsadministratie, mijn pyjamala opruimen, mijn persoonlijke financiële administratie, in mijn Passion Planner de terugblik op september invullen, mijn agenda voor volgende week vast op gang krijgen, huiswerk voor de coach-opleiding, huiswerk voor de yoga-opleiding, lezen, boodschappen doen voor een legendarische maaltijd met wijn met M, want die moet echt altijd werken, 2 blogs op voorraad schrijven zodat ik in november een nieuw woest plan kan uitvoeren (voor het eerst in tijden een woest plan met mijn brein en niet met mijn lijf), ruzie maken met PostNL omdat ze beweerden dat een pakketje bezorgd was zonder dat het pakketje zich daadwerkelijk in mijn tastbare realiteit bevond en mijn nieuwe ring ophalen bij Eva Schreuder. Oh, en op de valreep bleek dat ik moest wachten op mijn vervangende iPhone. Je zou bijna stress krijgen van je vrije dag.

oplossingen-voor-de-meest-voorkomende-problemen-rondom-to-do-listsEn wat ik heb gedaan? Ik heb nog net op tijd mijn ruzie met PostNL in werking gezet, want het pakketje werd om 11 uur alsnog bezorgd, met kort daar achteraan mijn iPhone, zodat ik vervolgens bijna de hele dag hebt verkloot. Ik heb het nog voor elkaar gekregen om de ring op te halen en te douchen voor het interview, en een schitterend stuk dry-aged rundvlees gekocht voor de legendarische maaltijd, maar verder heb ik dus helemaal geen ene klap gedaan. Ja, ik heb geloof ik 6 afleveringen van Luke Cage achterelkaar door gekeken, waarbij ik tot 2 keer toe de Netflix-pop-up kreeg ‘Ben je nog aan het kijken?’ (waarbij de impliciete vraag volgens mij is ‘Of ben je inmiddels overleden en door je kat opgegeten?’ of ‘Waarom ga je niet iets doen met je leven?’ of ‘Serieus, Susannah, is dit waar je die studie voor gedaan hebt?’, maar misschien ben ik een beetje paranoïde), en koeken gegeten omdat ik zo ontzettend veel honger had doordat ik gisteren heb hardgelopen. En vanaf het moment dat M thuis kwam en ik aan de voorbereidingen voor het eten begon, ben ik weer keurig in het gareel gesprongen, want de maaltijd was inderdaad legendarisch (rib-eye, zoete aardappelfrietjes en snijbonen, met een heerlijke rode wijn, voorlopig de laatste alcoholische consumptie want ik ga een week lang graag leven vanwege de halve marathon) en het maakt hem gelukkig niet uit of ik mijn Passion Planner heb ingevuld. Maar deze dag is verdwenen, en die krijg ik nooit meer terug. Het zij zo.

Pas op de plaats

Zaterdag gebeurde wat me uiteindelijk altijd overkomt in tijden van stress: ik ga fouten maken. Zo heb ik een Rome-reis voor school geboekt in de verkeerde maand (laten we het niet hebben over wat dat gekost heeft, dat hebben de financiële administratie en ik verdrongen), heb ik M heel erg boos gemaakt door in 1 week 3 keer de sleutel in de voordeur te laten zitten en ben ik van mijn fiets gevallen op weg naar de UB omdat ik op het laatste moment iets op wilde zoeken en een bocht verkeerd nam. Allemaal in zekere zin heel pijnlijk, maar ook omdat dat soort momenten me dwingen om even pas op de plaats te zetten en te overzien hoe druk ik het nou eigenlijk heb. Het ene moment vertel ik vol trots dat ik 100 ballen tegelijk in de lucht kan houden, het volgende moment zit ik jankend op de grond, omringd door zoveel ballen dat het lijkt alsof ik volledig tegen mijn zin door mijn ouders bij Ikea in het ballenbad ben neergepleurd. Dat hoort ook allemaal bij me, weet ik inmiddels, en ik heb gewoon zo’n wake-up call nodig om te beseffen dat het tijd wordt om even alle ballen te bekijken en te kijken welke nou eigenlijk weer de lucht in moet, welke even op de grond kan blijven liggen en welke ik gewoon een rotschop moet geven en moet vergeten.

tas

Zo werd ik zaterdagochtend wakker, vol goede moed om naar de yoga-opleiding te gaan, heb ik keurig ontbeten en mijn laptop en de andere dingen die ik nodig had om de dag optimaal in te vullen (agenda, kleurpotloden, meerdere opschrijfboekjes, een eiwitreep, een banaan, een vulpen – van die dingen) in mijn supermooie nieuwe tas gedaan en ben ik vrolijk op weg naar het station gegaan om de laatst mogelijke trein te halen naar Amsterdam. Vlak voor de incheckpoortjes besefte ik dat ik mijn yogakleren was vergeten, en toen zat er nog maar 1 ding op: uithuilen en de rust pakken die ik kennelijk nodig had. Of rust, dat viel wel mee, want ik heb de dag uitermate nuttig besteed. Het correctiewerk dat nog af moest is afgekomen, ik heb kleren bij iemand langs gebracht, de StarWars BlueRays terugbezorgd bij de rechtmatige eigenaar, het hele huis opgeruimd, mijn agenda is eindelijk op orde, inclusief planning van de hele maand juni, de financiën zijn bijgewerkt en ik heb mij over mijn weerstand met betrekking tot het opruimen van de Big Green Egg heengezet. Dus ik heb ook nog heerlijk gegeten, waarover later deze week meer, en daarna ben ik gewoon op tijd naar bed gegaan. En sinds ik een dag heb geïnvesteerd in het uitzoeken van mijn leven ben ik van dat constante overspoelde gevoel af. Jammer dat ik dat niet ik eerder heb gedaan dus.

Handige nieuwe tool

Ik heb weer een nieuwe tool om mezelf te stimuleren om dingen te doen. Want naast Personal Body Plan, dat me naar de gym trapt en me vertelt wat ik allemaal nog mag eten op een dag, mijn Passion Planner, waarin ik mijn afspraken, dromen, ambities en to do-lists bijhoud, het megaranzige notitieboekje dat in al mijn tassen woont en dient als receptakel voor random en minder random ideeën en de agenda op mijn telefoon (die synchroniseert met mijn laptop en iPad) is er natuurlijk altijd ruimte voor nog meer structuurtjes. Ik ben namelijk eigenlijk niet in staat om gewoon dingen te doen: er moet altijd een soort projectje van gemaakt worden. Soms vind ik dat belachelijk en erger ik me aan mezelf omdat ik niet normaal kan doen, maar aan de andere kant krijg ik wel veel dingen voor elkaar, en daar helpen al die malle structuurtjes me bij. Mijn nieuwe beste vriend op dit gebied is de Better Habits app voor op mijn iPhone. Ik werd hierop geattendeerd door de blog van The Self Help Hipster (ja ik weet het, ik ben een fangirl, maar ze is gaaf en ze heeft me leren Snapchatten dus ik ben haar veel verschuldigd), en ik was zeer geporteerd voor de gedachte dat ik daarmee weer wat aspecten van mijn leven op orde zou kunnen krijgen.

habits1Want waar ik vind dat het op zich prima gaat met mijn leven, blijft mijn huis een twijfelgeval. Ik weet het namelijk voor elkaar te krijgen dat ik last heb van rotzooi en heel veel rotzooi maak; je zou verwachten dat de natuur het voor elkaar weet te krijgen dat je of rommelig bent en immuun voor troep of van nature heel netjes, zodat je je niet aan troep hoeft te ergeren, maar in mijn geval is dat dus misgegaan. Ik heb altijd rotzooi om me heen. Twee weken geleden heb ik 4 uur van mijn leven geïnvesteerd in het opruimen van het huis, maar toen viel me op dat mijn troep zich eigenlijk concentreert op 3 punten: de tafel waar ik werk, de bank waar ik chill en de vloer boven waar ik al mijn kleren neerpleur als ik ze uit heb getrokken. Dus ik heb de Better Habits-app ingezet om daar wat aan te doen. Voordat ik ga slapen moet ik mijn kleren opruimen (en mijn make-up afhalen – heeft met rotzooi niks te maken, maar is broodnodige bijvangst van de app), vandaar code blauw, en als ik het pand verlaat moet ik de tafel en de bank leeg achterlaten. Als ik het doe, mag ik het aanvinken en krijg ik een bolletje, en als ik alle bolletjes vol heb (voor de beide opruim-habits heb ik 21 dagen nodig, voor de make-up van mijn smoel verwijder-habit 48, want dat is moeilijker), komt een nieuwe habit uit de wachtlijst, want je mag er van de app maximaal 3. Ik heb nog geen dag gemist en mijn huis is keurig opgeruimd, dus het werkt. Althans, voor mij. Maar ja, ik ben de enige die ik in het gareel hoef te krijgen.

habits2

Geiten

Ik ben niet echt een enorme fan van Claudia de Breij, althans, ik vind haar in theorie leuker dan in de praktijk, dus als ik zie dat ze bij mij in de buurt optreedt, koop ik kaartjes, als ze in het panel bij DWDD zit, zap ik niet door, ook al blijf ik een hekel houden aan het programma als zodanig, en als ze een boek schrijft, ben ik heel erg benieuwd wat daarin staat. Maar als ik dan uit het theater kom, of na Lucky TV het 8 uur-journaal zit te kijken of het boek dichtsla, heb ik toch een beetje een onbestemd gevoel. Even for the record: ik vind ‘Mag ik dan bij jou’ echt een schitterend nummer (behalve als Jeroen van der Boom het zingt, die moet er met zijn fikken afblijven), en haar voorstellingen zijn altijd heel goed verzorgd, maar als ze in zo’n show uitgebreid over haar kinderen vertelt en zingt (een steeds groter onderdeel van de voorstelling) ben ik kennelijk veel minder geboeid dan de rest van de zaal, en haar boek vond ik gewoon teleurstellend. Als ik een boek van Claudia de Breij lees, wil ik graag lezen wat zij vindt, en ben ik er, eerlijk gezegd, niet op uit om te horen wat Claudia voor informatie heeft ingewonnen bij allerlei oude bekende Nederlanders als Herman van Veen of Hanneke Groenteman. Want als ik dat wilde lezen, las ik wel een boek van Herman van Veen of Hanneke Groenteman. En dat wil ik niet, dus dat doe ik niet. Want dat al die lessen van anderen in totaal ‘een opvoedboek voor volwassenen’ opleveren, geloof ik graag, maar ik wil liever door Claudia de Breij getraind worden in haar type awesomeness dan door Erica Terpstra, want die vind ik eigenlijk een beetje vervelend.

geit1De titel van het boek is ontleend aan een verhaal dat Hanneke Groenteman vertelt over een arme Joodse man, die tegen zijn rabbijn zegt dat hij gek wordt van de drukte in zijn huis (klein, vol kinderen en zijn vrouw is ook nog zwanger). De rabbijn adviseert hem een geit te nemen. Na een week later gaat de man terug naar de rabbijn en zegt dat hij het nu nog erger vindt, want het is alleen voller geworden in het kleine hutje. De rabbijn zegt dan dat hij de geit weg moet doen. En dat is natuurlijk een enorme opluchting voor de man. De gedachte is dan dat je weleens dingen in je leven hebt, die eigenlijk een geit zijn, en als je die eruit zou gooien, dan zou je je veel beter voelen. Nou heb ik dat ook weleens, dat ik iets uit mijn agenda flikker dat ik op zich niet had hoeven doen (de nieuwjaarsreceptie van de Gemeente Leiden was er een), maar soms denk ik nadat ik iets tot geit heb bestempeld en het niet gedaan heb, dat ik misschien een niet-geit (een schaapje ofzo) per abuis een geit heb genoemd, terwijl ik me veel te druk aan het maken over iets wat wel een geit was, maar wat ik voor schaapje heb aangezien. En de opluchting dat ik het uit mijn agenda heb gegooid betekent dan helemaal niet dat dat een overbodige afspraak was, maar dat ik een willekeurig ding heb verwijderd. Kortom, ik vraag me oprecht af of het allemaal wel klopt. Maar ja, zoals altijd geldt voor dit soort self-help boeken: het werkt voor sommigen en niet voor mij. Al heb ik nu veel zin om naar een kinderboerderij te gaan. Dat lijkt me dan wel weer een waardevolle toevoeging aan mijn agenda.

geit2

Deadlines

Voor mijn 40ste verjaardag heb ik van mijn vader een cursus ‘Philosophy of Yoga’ van de Oxford Centre for Hindu Studies gekregen. Ik had hem daarom gevraagd hoor, dat is niet iets dat je even ongevraagd aan iemand geeft, en ik was er erg blij mee. Op de yoga-opleiding krijgen we ook filosofie, maar die lessen zijn nogal breed verspreid over de drie jaar die de opleiding duurt en ze zijn bijna volledig gebaseerd op zelf-studie – het probleem met zelfstudie is wat mij betreft dat ik in wat ik leer word beperkt door wat ik zelf kan vinden, dus dan is er vermoedelijk nog een hele wereld van kennis, maar zolang ik daar niet per ongeluk tegenaan loop, zal ik dat nooit weten. De online cursus van de Oxford University leek me een ideale aanvulling hierop: vanaf half oktober kwam er wekelijks een nieuw hoorcollege online, van Nick Sutton, precies het soort lichtelijk warrige maar uiterst enthousiaste Engelsman dat je hoopt aan te treffen aan zo’n sjieke oude universiteit, met daarbij een flinke hoeveelheid teksten om na te lezen en tot slot een essay van 2000 woorden. Dat essay* was facultatief, maar je kreeg wel een certificaat als je het inleverde – en een certificaat waarop staat dat ik in (of in elk geval aan) Oxford gestudeerd heb is natuurlijk een verworvenheid.

deadlineHelaas blijkt dan toch elke keer dat ik gewoon niet de discipline heb om elke week een college te kijken en de teksten te lezen. Ik heb heel oktober, november en de eerste drie weken van december gedacht dat ik toch echt eens moest gaan beginnen, maar ik had daar pas in de eerste week van de Kerstvakantie daadwerkelijk tijd voor, dus toen heb ik in 6 dagen 8 hoorcolleges, inclusief teksten, die ik gebundeld heb in een imposante reader (ik ben zo iemand die denkt dat de verzorgdheid van het materiaal van groot belang is voor de uitvoering van het werk, zodat ik vaak schitterend, maar ongebruikt, studiemateriaal heb), erdoorheen gejast. De deadline van het essay was maandag 4 januari 23.55 (CET, dat heb ik voor de zekerheid nog even gecheckt), maar op maandag 4 januari 8.55, toen ik achter de computer kroop omdat het me toch wel urgent begon te lijken, had ik welgeteld 0 van de 2000 woorden. Ik heb me de hele dag het schompes gewerkt, met twee** onderbrekingen: ik ben naar de gym gegaan (want dat kan ik om de een of andere reden wel inplannen) en ik heb de coördinator 6V gemaild dat ik vind dat ik met mijn eigen studiehouding eigenlijk geen leerlingen zou moeten mogen begeleiden bij hun planning. De Nieuwjaarsreceptie van de Gemeente Leiden is aan mij voorbij gegaan, maar om 20.51 had ik een tekst, een upload en een bevestiging van ontvangst. Ruim binnen de tijd dus – maar ik zou mezelf toch willen stimuleren om het een volgende keer iets minder nerveus aan te snijden. Aan de andere kant: zo werkt het ook…

* Famous last words: ‘2000 woorden? Dat zijn 4 flauwekulletjes, dat moet toch wel lukken in een dag?’

**Nou ok, iets meer: ik heb doorlopende statusupdates en ander gejammer over mijn voortgang op Instagram gezet. Want dat hoort er echt bij.

Adulting

Soms vind ik mezelf echt heel volwassen. Op zich ben ik dat ook wel – ik ben inmiddels over de 40, heb een partner, een hypotheek en een vaste aanstelling, ik mag voor mijn electoraat hopen dat ik niet als een volledige kleuter in de gemeenteraad gekozen ben, mijn haar is behoorlijk grijs en ik weet heel goed hoe ik voor mezelf moet zorgen. Ik heb een agenda, die ik trouw invul, en een boel to do-lists. Ik eet heel verstandig, drink niet te veel (soms zelfs te weinig), heb nooit slordige nagellak of een ladder in mijn panty, en ik heb meerdere potten crème voor op mijn oude gezicht. Ik maak uiterst serieuze plannen  met betrekking tot het vervangen van de dakgoot, en ik sta, dankzij mijn neurotische financiële systeem, al jaren niet meer rood. Oh, en ik heb een bedrijf, waarmee ik overigens geen monsterwinsten maak, maar ik heb geen investeringen gedaan waar ik spijt van zou moeten hebben, dus dat is ook best goed gelukt. Mijn baan bestaat voor een groot deel uit aan andere mensen (pubers zijn ook mensen, echt) uitleggen wat ze zouden moeten doen, hetgeen ongetwijfeld betekent dat ik daar minstens een beeld van heb.

grownup1Ik heb alleen vaak de indruk dat ik helemaal niet zo volwassen ben. Dan lijkt het eerder alsof iedereen, inclusief ikzelf, gelooft in het verhaaltje dat ik vertel, waarin het prinsesje opgroeit en in een grotemensenpaleis gaat wonen en zich met verantwoordelijke taken bezighoudt. Ik kan mezelf dan best feliciteren met mijn eigen overtuigingskracht, maar ergens blijf ik een kleuter. Ondanks mijn voortreffelijke financiële administratie ben ik constant geld bij mezelf aan het lenen (ik sta per saldo nog steeds ruim in de plus, maar hoe ik het ook verpak: ik geef teveel uit), als M niet zo ontzettend plichtsgetrouw was met het wegbrengen van het vuilnis en al die flessen die we leegdrinken zou het hier behoorlijk stinken en eruit zien als een glasbak. Dat ik zoveel afval komt door het strikte schema waaraan Personal Body Plan mij houdt – zelfstandig kom ik alleen maar tot een vast programma van Netflix en chips. Als achter de feiten aan lopen een Olympische sport was, was ik de nieuwe Dafne Schippers; ik ga liever een leuk boek lezen dan lessen voorbereiden en ik leef in constante angst voor zinnen die beginnen met ‘Heb je al…’ of ‘Je zou toch nog…’, want meestal is het antwoord op vraag 1 ‘bijna’ en op vraag 2 ‘oh ja, sorry, ik ga het zo doen’. Kortom, ik heb nog een lange weg te gaan.

grownup2Maar misschien is het gewoon een kwestie van er iets anders naar kijken. Want als wat ik ervaar als een toneelstukje door andere mensen geloofd wordt, dan zou het zomaar ook niet alleen overtuigend, maar ook echt kunnen zijn. Het lijkt me dat succesvol adulting voor een groot deel afhankelijk is van hoe anderen dat ervaren, en voor zover ik weet denkt iedereen van wie ik denk dat hij of zij echt een koning(in) van volwassenheid is wel dat zij er stiekem niks van bakken en vinden ze mij een lichtend voorbeeld. Daar zou ik dan wel heel hard om lachen, maar misschien doen we allemaal maar alsof. Het zou me niks verbazen: als ik op een belangrijke vergadering uit mijn rol val en iets zeg wat eigenlijk helemaal niet gepast is voor iemand die zo overtuigend meedoet in de grotemensenwereld, zie ik altijd bij een paar mensen de innerlijke puber zachtjes heel hard lachen. Dus ik denk dat ik beter, in plaats van de 50% van mij die volwassen is constant de 50% van mij die nog een lange weg te gaan heeft op haar puberale flikker te geven, het geheel als work in progress kan zien. En dan ga ik nu maar even die vaas met stinkende bloemen weggooien. Gewoon, omdat ook ik dat kan.