Categorie archief: Afvallen

Een dagje gezond leven

Ik wil zo graag gezond leven. Ik zie die fitgirls op Instagram met hun havermout en hun avocado op toast en dan denk ik ‘Hoe moeilijk kan het zijn?’ Als ik in mijn kookboeken die gezonde dames met hun mooie huid en slanke kont tevreden een stuk bananencake zie eten ben ik gewoon jaloers, want ik weet zeker dat ik, zelfs als ik voorgoed alleen bananencake zou eten, nooit die huid of die kont zou krijgen. Maar ik probeer het wel. Ik drink liters water per dag, kruidenthee, magere melk, soms zelfs sojamelk als ik een extreme hippiebui heb, ik slik visolie en multivitamine, eet alleen volkorenbrood en -crackers, drink groentesapjes en smoothies (maar niet teveel, want daar zitten behoorlijk wat calorieën in), en ik vul alles wat ik eet of drink in op MyFitnessPal, waar ik mezelf een dagrantsoen van 1800 kcal heb gegund – en ik vind het niet eens moeilijk om me eraan te houden. Althans, meestal niet, maar de laatste tijd is er een beetje de klad in gekomen. Dat komt voor een deel doordat het december is, en ik dan allerlei dingen consumeer die ik anders niet tot mij neem (Bailey’s, Gluhwein, dingen met rozijnen erin, want het is geen kerst zonder Christmas pudding), maar ook doordat ik moe ben, en als ik moe ben, heb ik de neiging om me te wentelen in een troostrijk dekentje calorieën.

Maandag leek het lange tijd goed te gaan. Ik begon met een keurig ontbijt van Skyr (dat is een soort kwartsachtige yoghurt, die veel eiwitten bevat, maar die ik vooral aantrekkelijk vind omdat hij uit IJsland komt) met muesli, mijn tussendoortje om 11.00 was een eiwitreep, als lunch at ik een kikkererwtensalade van Albert Heijn en 3 Wasa lichtgewicht crackers (dat is een eufemisme voor karton) met Huttenkäse, en mijn avondeten was een vegetarische bietenpizza met champignons en geitenkaas, die ik, omdat ik nog wat kcal overhad heb geupgrade met nog meer champignons en een sneu restje Gorgonzola (want eten weggooien is zonde). Keurig binnen mijn budget, iets eronder zelfs, en de macro’s waren ook perfect uitgebalanceerd. Na school ben ik gaan sporten en heb ik mijn administratie bijgewerkt, en ik had mezelf een uur echt vrij gegeven om te eten en te chillen. Ik was echt trots op mezelf. Zo trots dat ik, toen ik naar de fractievergadering ging, dacht dat ik best iets lekkers bij de koffie mocht. En toen ging het dus alsnog mis – ik ben in 30 seconden van volledig tevreden over de voedselconsumptie naar FUCK YEAH KERSTKRANSJES!!! gegaan. Jammer, want ik was echt zo dichtbij een volmaakte dag. Nou ja, blijven proberen dan maar.

Flexitariër

Ik ben een groot vleeseter. Daarmee bedoel ik niet alleen dat ik graag en veel vlees eet, maar ook dat ik het meest houd van groot vlees: een forse côte de boeuf vind ik gewoon het mooiste wat er is. De gedachte alleen al aan de gebraden kip bij Mama Kelly wekt bij mij culinaire lustgevoelens op en de traditionele kalkoen met kerst maakt me altijd blij. Oh, en spek. Dat maakt alles beter. Maar helaas ben ik niet van de straat, zodat het moeilijk is om te doen alsof het eigenlijk wel allemaal ok is om vlees te eten. Dat is het namelijk gewoon niet. Los van het feit dat het zielig is voor de diertjes, want dat is het natuurlijk wel, is een dagelijkse vleesconsumptie niet zo best voor de natuur en wellicht ook niet voor mijn lichaam. Daar staat tegenover dat M nog veel meer een vleeseter is dan ik; de enige keer dat hij vegetarisch eet is als hij een pizza quattro formaggi consumeert, en zelfs dan heeft het meer met een liefde voor kaas te maken dan met consideratie voor het leven van een dier. Dat betekent dus dat het lastig zou worden om onze gezamenlijke maaltijden vegetarisch te maken – tenzij ik de intentie heb om 2 maaltijden per avond te koken, en die intentie heb ik niet – maar omdat ik toch zo vaak buiten de deur eet (en vaak alleen), heb ik nu het plan om als ik alleen eet zo vegetarisch mogelijk te eten.

flexitarier1

Toen M een avond niet thuis was, heb ik mezelf getrakteerd op bovenstaande bietenpizza van Magioni. Getrakteerd inderdaad, want ik vond hem behoorlijk lekker. Nou komt dat voor een deel doordat ik al enthousiast raak van de gedachte dat ik een pizza met geitenkaas ga eten (ik deel ook M’s liefde voor kaas – flexiveganisme zou ik niet aankunnen), en voor een deel doordat ik zo van bietjes houd, maar deze pizza smaakte ook gewoon heel erg goed. Helaas eigenlijk weinig naar bietjes, maar goed, een kniesoor die erop let. Doordat er bietenpulp in het deeg zit, krijg ik minder calorieën binnen dan als ik een ‘echte’ pizza zou hebben gegeten, en doordat ze bietenpulp gebruiken, wordt een product dat anders als afval zou worden afgevoerd duurzaam ingezet, waardoor ik zowel de natuur als mijzelf als alle dieren die ik niet opeet help. Ik voelde me uitzonderlijk deugdzaam. Als ik op dinsdag alleen bij de Thai in Voorburg eet, bestel ik mijn schunnig hete curry met tofu, en tijdens alle snelle IDFA-maaltijden neem ik ook de vegetarische variant (liefst bij Sla, wat een topzaak is dat). En als ik ga lunchen met vrienden kan ik natuurlijk altijd de optie zonder vlees eten. Boterhammen met avocado en hummus zijn gewoon heel erg lekker, dus dat is echt geen straf. En als ik de gedachte dat het nog veel lekkerder zou zijn met spek weg kan blijven drukken, houd ik het nog wel even vol ook.

flexitarier2

De zoveelste first week of the rest of my life

Op 30 oktober liep mijn derde periode Personal Body Plan af, en daarmee voor mij voorlopig het hele Personal Body Plan. De eerste periode was een gillend succes (13 kilo afgevallen – en dan zeg ik ook altijd ‘en in de maand voordat ik begon ook 5′, want die kilo’s tellen wat mij betreft mee), de tweede ook (2 kilo afgevallen, maar ik voelde me aan het eind enorm fit), maar bij de derde is het eigenlijk niet helemaal goed gegaan. Dat had een aantal redenen: ik denk dat het op zich niet gezond is om anderhalf jaar op een structureel calorieëntekort te zitten, 4 keer per week krachttraining is behoorlijk veel, zeker in combinatie met hardlopen en yoga, en mijn oplossing voor het ontbreken van het gewenste resultaat (op gewicht blijven – mijn gewicht is langzaam opgelopen , wat, ook al gaat het niet om het getalletje*, voor mij toch best wel een dingetje is) werkte niet, want hoeveel ik ook trainde, het ging er niet meer af. De daaropvolgende overtraindheid heb ik al eerder beschreven, en het is later nog iets erger geworden. De laatste 2 maanden van deze periode heb ik nog een coach gekregen van PBP, die me uiteindelijk goed geholpen heeft, vooral door heel veel te luisteren naar mijn gezeur en peptalks te geven waar nodig.

firstweek1Toen ik Bianca (de coach dus) vroeg of zij het verstandig vond dat ik zou stoppen met Personal Body Plan zei ze ja, want het leek haar ook dat ik het zo onderhand zelf kon doen. Sterker nog, op de eerste dag van mijn PBP-loze periode (als het goed gaat is dat de rest van mijn leven) kreeg ik van haar een leuk kaartje met een gelukspoppetje. Dat vind ik wel goed coach-schap: dat je ook gewoon zegt dat je vindt dat iemand inmiddels zonder kan. Ik heb een account aangemaakt in MyFitnessPal, want ik blijf het prettig vinden om mijn voeding te tracken, en ik woog op 31 oktober maar liefst 4.9 kilo meer dan aan het begin van periode 3, dus er is ook nog wel wat werk te doen. Ik heb een tijdje terug al overleg gehad met Jeffrey Visser, die vroeger mijn personal trainer was, en met wie ik nu weer een tijdje ga werken. De gedachte is dat ik een of twee keer per week ga hardlopen en twee keer per week aan krachttraining doe, en natuurlijk nog de yoga. Want als ik mijn gewicht weer heb waar ik het wil hebben hoef ik echt niet meer af te vallen, dus dan kan ik ook wel uit de afbeulmodus. Mijn trainingen zouden volgens Jeffrey energie moeten opleveren in plaats van kosten, dus ik ben benieuwd, want ik zou het best prettig vinden om niet elke keer dat ik getraind heb finaal naar de tiefus te zijn. Ik heb in elk geval vorige week al 2 keer heel prettig gesport, dus er is hoop. En er is ook motivatie, dus we zullen zien waar dit allemaal toe leidt!

firstweek2

* Het gaat ook om het getalletje. Het getalletje is namelijk een relatief handige manier om op een objectieve manier te beoordelen hoe het gaat. Meten is niet altijd weten (als ik foto’s vergelijk waarop mijn metingen hetzelfde zijn, zie ik behoorlijke verschillen) en in de spiegel kijken werkt niet, want ik zie sowieso iemand die veel dikker is dan ik in werkelijkheid ben.

Overtraind

Toen ik terugkwam van vakantie woog ik 2 kilo meer dan de bovenkant van mijn tevredenheidsmarge (ik heb ooit besloten dat ik als ik + of – 1 kilo van mijn droomgewicht weeg, ik aan mijn eigen eisen voldoe), dus 3 kilo meer dan ik idealiter zou willen wegen. Dus ik deed wat ik altijd doe als ik zwaarder ben dan ik zou willen: meer trainen, minder eten. Want we zijn denk ik inmiddels allemaal wel zo ver dat we doorhebben dat je er gewoon voor moet zorgen dat je minder calorieën in je smoel moet steken dan je verbrandt, en als je gaat sporten verbrand je meer, dus dan zou je harder moeten afvallen. Ik trainde 4 keer per week in de sportschool en ik ging 3 keer per week hardlopen (een duurloop van ongeveer 40 minuten, een intervaltraining en een lange duurloop van 80-90 minuten). Ik hield me strak aan mijn Personal Body Plan-voedingsplannen, en dronk me helemaal gek aan water. Die 3 kilo gingen er dus van lusten. Maar ik viel niet af. Sterker nog, ik kwam een beetje aan. Bovendien was ik ontzettend moe, sliep ik heel erg slecht en had ik spierpijn die gewoon niet overging. En die dingen negeerde ik natuurlijk, want ik wilde van die kilo’s af, dus ik ging harder trainen. Zo werkt het doorgaans bij mij: als ik iets wil, werk ik hard, en dan lukt het. En als het niet lukt, werk ik harder, en dan lukt het alsnog. Maar dit keer niet. Op een gegeven moment moest ik me er toch bij neerleggen: ik had mezelf overtraind en alle dingen waar ik fysiek (en inmiddels ook mentaal) last van had waren tekens van mijn lichaam dat ik echt te ver was gegaan.

tekenIn eerste instantie was ik vooral heel pissig op mezelf. Ik hou op zich best van mijn lichaam, maar bij mij is liefde nogal prestatiegebonden (ik ben er niet trots op, het is gewoon zo) dus ik vind dat mijn lichaam moet doen wat ik wil. Dat wil zeggen: mijn hoofd vervoeren naar de plaats waar ik op intellectueel gebied mijn ding wil doen, meewerken als ik wil sporten, afvallen is ik minder eet en verder niet zo moeilijk doen. In ruil daarvoor zorg ik voor goed eten, plenty cosmetica, mooie kleren en zo nu en dan een gintonix. Dat mijn lichaam eenzijdig deze afspraak opzegde, dat zinde me niet. Maar goed, het was niet anders, dus na een week totale rust (niet sporten en afkicken van de behoefte om toch 1 rondje te rennen of 1 klein uurtje te trainen) heb ik besloten hulp te vragen. Dat is iets wat ik doorgaans heel erg moeilijk vind, maar omdat ik niet zo goed wist hoe ik alles weer moest gaan opbouwen en natuurlijk alsnog van die inmiddels 4 extra kilo’s af te komen leek het me toch wel een goed idee. Ik heb Personal Body Plan gemaild en gevraagd of ik de laatste 2 maanden van mijn lopende plan (het gaat per 6 maanden) alsnog een coach kon krijgen, en dat kon, zodat ik per 1 september weer met een coach ga proberen de hele boel weer op de rit te krijgen. Ik hoop echt dat het lukt, want het zou heel jammer zijn als al dat harde werk langzaam tussen mijn vingers door glipt. En boos zijn op je lichaam is natuurlijk ook geen duurzame oplossing.

Eindelijk echt resultaat

Een van de dingen die Personal Body Plan doet om mensen die het programma nog niet volgen te stimuleren zich aan te melden en om mensen die al bezig zijn met het programma te motiveren vol te houden is het plaatsen van ‘voor en na’ foto’s. Je ziet dan aan de linkerkant iemand in een bikini of zwembroek die aan het begin van een afslank- of fitwordtraject staat en aan de rechterkant iemand in een andere bikini of zwembroek, want de eerste is te klein) die er veel strakker uitziet, met meestal onderin links ‘week 0’ en rechts ‘week 16’ of ‘week 20′ (het programma duurt 26 weken, dus zo iemand is dus best ver gevorderd). Ik heb daar vaak om een aantal redenen wat moeite mee. Ten eerste omdat die mensen in 16 weken inderdaad een spectaculair resultaat hebben behaald, maar dat is volgens mij voor veel mensen niet op dat tempo weggelegd; als je niet al heel veel trainde gaat het minder snel en als je niet 22 jaar oud bent en je valt in 16 weken zo veel af ga je hangend vel krijgen, maar die foto’s krijg je niet te zien. De tweede reden is voor mij wat persoonlijker en een stuk minder aangenaam: ik ben jaloers. Niet jaloers op het resultaat, want dat heb ik ook bereikt, maar omdat ik niet gevraagd word om mijn foto’s, zodat ze die kunnen delen. Ik weet dat dit stom is; het resultaat is wat telt, niet of PBP mijn foto op Instagram zet, en bovendien ga ik onder geen beding in een bikini op Instagram – ik werk in het onderwijs en in de politiek en ik wil graag niet dat die foto’s van mij circuleren. Maar dan vind ik het toch jammer dat ik niet de kans krijg om nee te zeggen.

pbp1Na de diplomauitreiking op school maakte ik een montagefoto van mezelf op de diplomauitreiking in 2014, 2015 en 2016, waarop mijn progressie goed te zien was. In 2014 was ik behoorlijk zwaar en daar ook ontevreden mee, maar ik koos expres een foto waarop ik lachte, want ik was toen helemaal niet ongelukkig. In 2015 was ik al begonnen met Personal Body Plan, en nu was (of ben) ik klaar met afvallen en tevreden met het resultaat dat ik geboekt heb. Omdat die foto’s steeds op hetzelfde moment van het jaar genomen zijn, vond ik de montage wel een mooi beeld geven. Ik zette hem op Instagram en kreeg veel enthousiaste reacties – en zelfs een verzoek van PBP om hem te gebruiken voor op de sociale media, waarbij ze mijn uitspraak ‘hoe je kunt groeien door te krimpen’ ook gingen inzetten. Ik zei natuurlijk ja, zelfs toen bleek dat ze de middelste foto niet wilden (terwijl die voor mij wel deel uitmaakt van het proces, maar goed, voor een beetje roem heb je best wat over). Ideaal: ik kreeg het verzoek dat ik al zo lang wilde hebben en ik hoefde geeneens nee te zeggen, want ik heb gewoon kleren aan op de foto’s. Het tekstje dat ze erbij zetten vond ik ook mooi, omdat het vooral ging over dat er meer is dan fysieke progressie. Daar ben ik het zeker mee eens – maar dat wil niet zeggen dat ik niet vatbaar ben voor een beetje erkenning. Want dat ben ik blijkbaar wel.

pbp2

Another first week of the rest of my life

We zijn weer zes maanden verder. Dat betekent dat ik nu de tweede periode Personal Body Plan heb afgerond, met prima resultaat: ik ben maar liefst 2 kilo afgevallen, wat in vergelijking met de 13 uit periode 1 (en de 5 in de maand ervoor) wellicht als teleurstellend overkomt, maar dat is het niet. Ik wilde namelijk niet zo heel veel meer afvallen. Het doel van de afgelopen periode was ook vooral om wat strakker te worden, en daar ben ik in die zin in geslaagd dat ik inderdaad wat strakker ben, maar nog niet zo strak als ik zou willen. Bovendien heb ik na een jaar 100% trainingen en elke dag alles wat ik at invoeren geconstateerd dat ik nu heel erg afhankelijk ben van de PBP-app, en dat is misschien toch al met al ook niet de bedoeling. Ik heb ook niet de intentie om op mijn 80ste alle advocaatjes die ik lepel in een app in te voeren, dus ik zal er op een gegeven moment ook mee op moeten houden. Daar is het wat mij betreft nu nog even te vroeg voor overigens, dus ik heb nog zes maanden bijgetekend. Maar mijn doel is nu anders: waar het afgelopen jaar mijn doel van het volgen van Personal Body Plan was om Personal Body Plan te volgen, wil ik nu de app en het plan steeds meer op de achtergrond plaatsen, omdat mijn doelen elders liggen. Ik wil namelijk nu ook serieus gaan hardlopen, wat gevolgen heeft voor mijn trainingen, die ik dan ook een beetje ga aanpassen. Kortom, de komende 6 maanden ga ik een beetje spelen met het systeem.

trainingen1Al met al ben ik nog steeds heel tevreden over PBP, al begint er hier en daar wel wat irritatie in te sluipen. Zo personal is het body plan eigenlijk niet, en als je een jaar lang al hun teksten leest, valt het hoge copy-paste gehalte wel op. Iedereen is een topper en er zijn veel standaardantwoorden. Iemand die oprecht haar best doet om af te vallen maar geen succes boekt krijgt in plaats van een op maat gemaakte oplossing alleen maar vragen terug waaruit je zou kunnen afleiden dat het sowieso haar eigen schuld is, en hun marketing via Instagram richt zich volledig op 20ers die snel resultaat willen (getuige de spectaculaire montages van foto’s uit week 0 en week 8), terwijl die het programma volgens mij niet eens kunnen betalen – mensen van boven de 35, toch ook een substantieel deel van de doelgroep, zie je bijna nooit in het PR materiaal, en ik wacht nog steeds vol spanning op de mededeling dat wie zich nu inschrijft niet deze, maar op zijn vroegst volgende zomer #strakinzwempak loopt. Want ik mag dan wel 20 kilo lichter zijn, ik moet echt wat overwinnen voordat ik mezelf met het losse vel op mijn buik in bikini aan de wereld toon. Dat is verder niet erg, want met kleren aan zie ik er prima uit, maar om nu nog mensen te lokken met de belofte dat ze in juli superstrak over het strand gaan lopen lijkt me wat optimistisch. En ik ben echt wel klaar met de mededeling dat consistentie de sleutel tot succes is; sterker nog, het consistent doen van de mededeling dat consistentie de sleutel van succes is voor mij de sleutel tot irritatie. Maar ja, er is niets zo lekker als schoppen tegen een systeem dat effectief is, dus ik ga me voorbereiden op de komende zes maanden. Consistent en wel.

Sporten buiten de deur

Er was een tijd dat ik lid was van 4 sportscholen: de gym waar ik train (Fitland Leiden), de sportschool waar ik weleens yogales geef en dus een tijdje geen contributie hoefde betalen (Vlietlijn Leiden), de Changing Life Hub in Amsterdam, waar ik een keer per week probeer heen te gaan, en het Iyengar Yoga Institute in Amsterdam, de school waar ik lessen volg ten behoeve van de lerarenopleiding. Inmiddels ben ik geen lid meer van de Vlietlijn, maar het schamele aantal van 3 sportscholen gaat binnenkort veranderen, want ik overweeg om op kosten van de baas, althans, de contributie wordt van mijn brutosalaris afgetrokken, lid te worden van Sport City (waar inmiddels eerdergenoemde Vlietlijn onder valt), zodat ik de variatie in mijn wekelijkse sportpraktijk is gegarandeerd. Ik heb namelijk ontdekt dat ik het leuk vind om eens in de zoveel tijd ergens anders te trainen. Op het moment vind ik het niet heel gemakkelijk om mezelf te motiveren om weer naar dezelfde gym te gaan, en ik wil wel gemotiveerd blijven om te trainen, want anders heb ik binnen no time weer een gigantische reet. En dat moet natuurlijk vermeden worden, dus als ik mezelf een oppepper kan geven door wat extra sportscholen (Sport City heeft maar liefst 3 vestigingen in Leiden) aan het assortiment kan toevoegen, dan doe ik dat.

gymdenboschOok als ik op reis ben ga ik tegenwoordig op zoek naar een gym. Dat is voor een deel ingegeven door het feit dat ik in de laatste 3 weken van periode 2 van mijn Personal Body Plan zit, wat tot gevolg heeft dat ik 5 keer per week moet trainen, net in een periode waarin ik 2 dagen naar Den Bosch en 8 dagen naar Rome zou gaan. Dus toen bleek dat het hotel dat we in Den Bosch hadden gereserveerd (waarover later meer) een gym had, leek het me een goed plan om mijn sportspullen mee te nemen. De City Gym had alles wat ik nodig had, en een heleboel dingen die ik niet nodig had, in het bijzonder een of andere Milon Circle, waarvan de jongen die in de gym werkte vond dat ik daar maar gewoon vanaf moest blijven. Prima hoor, maar de helft van je gym niet openstellen voor mensen van het hotel vind ik ergens ook een beetje curieus. Desondanks heb ik heerlijk getraind, dus ik heb verder geen klachten. Health City Rome is gevestigd onder station Roma Termini, een van de bouwwerken van Mussolini, dus de hoeveelheid afgetrainde zweterige Italianen die ik daar zag verbaasde me op zich niet, maar ik vond de gym erg duur (€30 per dag of €90 voor een week), temeer daar de helft van de vloerruimte was gevuld met cardioapparaten, en dan vooral loopbanden. Op een van die banden liep 45 minuten lang een Italiaan met een bandplooibroek en een V-halstrui. Uiteindelijk ben ik twee keer geweest, waarvan ik een keer een dubbele training heb gedaan. Ik vond het fijn om te kunnen gaan, want ik begon het sporten een beetje te missen, maar aan de andere kant ben ik blij dat dat niet mijn vaste gym was: veel te vol, en ik snap niet dat er geen losse stangen lagen. Dus voor mijn variatie houd ik het voorlopig lekker bij mijn collectie Nederlandse gyms!

healthcityrome

Wilde plannen

Ik heb in mijn afvalactie een beetje een dood punt bereikt. Ik ben wat mij betreft genoeg afgevallen; er zou nog wel 1 kilo af kunnen, maar dat is meer omdat ik dan kan zeggen dat ik 20 kilo ben afgevallen en geen 19, maar dat hangt sowieso nogal af van wat ik als startgewicht neem, want ik ben ook nog zwaarder geweest dan toen ik begon met Personal Body Plan. Ik heb inmiddels een strakke gewoonte om 4x per week naar de gym te gaan, ik hou al mijn eten keurig bij, ik heb helemaal in beeld wat ik wel of niet kan bestellen als ik uit eten ga – kortom, de nieuwigheid is eraf en het is een way of life. Enerzijds is dat natuurlijk het doel van het hele systeem: je wilt niet keihard werken om af te vallen om vervolgens alles uit je handen te pleuren en weer aan de frikandellen speciaal te gaan. Of misschien wil je dat wel, maar dan had je je een boel moeite kunnen besparen.  Maar anderzijds rijst, in elk geval bij mij, dan toch de vraag wat ik nu moet doen. Want ik ben heel erg trots op mezelf, ik kan spectaculaire #transformationtuesday foto’s op Instagram zetten, ik heb een nieuwe garderobe en dus die fitte lifestyle, maar ja, als ik geen doel heb, dan ga ik me vervelen. En dan zit ik voordat ik het weet toch weer bij de Smulshop.

transformationtuesdayKortom, ik heb wat nieuwe dingen nodig in mijn fitness-leven. Gelukkig ben ik lid van een What’s App-groep met andere PBP’ers, die mij hier en daar aanzetten tot gekke acties, zodat ik me nu in een opwelling heb aangemeld voor de Dam tot Damloop in september. Niet voor de volle afstand van 10 mijl, maar voor wat PBP-vriendinnetje M noemt de ‘pussy-afstand’ van 5 mijl. Dat is 8 kilometer, en daarmee 1,5 kilometer verder dan ik ooit heb gelopen, dus ik vind het op zich al een prestatie als het lukt. En omdat ik mezelf ben heb ik naast een trainingsprogramma dat ik zelf heb verzonnen (1x per week lang rennen, dus beginnen met 5km en uitbreiden, 1x per week snel rennen, dus 20 minuten en kijken hoeveel ik kan doen, en 2x per week in de sportschool 1km zo snel mogelijk op de loopband) ook een verlanglijst ontwikkeld van dingen die ik absoluut nodig heb (vooral nieuwe schoenen want mijn hardloopschoenen zijn zo lelijk) en een boek gekocht, zodat ik ’s avonds op de bank voor de televisie toch het gevoel kan hebben dat ik me aan het voorbereiden ben op mijn megaprestatie. Bovendien heb ik allerlei andere wilde sportplannen: ik wil een keer een boksles volgen, er is een nieuwe soort crazy spinningschool in Amsterdam die ik weleens zou willen testen en in Leiden is er een boulderhal geopend die ik wel wil proberen. Ik verbaas mezelf een beetje, met al deze ambities, maar ja, als het werkt, werkt het!

renboek

De ideale spijkerbroek

Soms vind ik mezelf echt een heel erg onaardig mens. Zo ook afgelopen zaterdag. Ik zat in de trein van Amsterdam naar Leiden, na een lange dag op de yoga-opleiding, dus ik zou juist een beetje in een milde stemming moeten zijn geweest, toen bij de stop Schiphol in plaats van de gebruikelijke kuddes toeristen met veel te grote koffers een grote groep dames instapte. Met veel te grote tassen. Van de Huishoudbeurs. Het was gelijk gedaan met de rust die ik echt nodig had, want in het viertje dat ik tot dan toe heerlijk aan mezelf had mocht ik maar liefst drie dames ontvangen. Inclusief al die tassen, maar er was ook een uitgelaten stemming, want kennelijk hadden ze een topdag beleefd op de Huishoudbeurs, waardoor ze de hele tijd net iets te hard aan het praten waren, zodat de muziek op mijn koptelefoon werd overstemd. En ik zal eerlijk zijn: de dames waren ook alledrie aan de zware kant, dus ik voelde me nogal overweldigd in mijn hoekje van de trein. Dat gaat kennelijk snel in je hoofd: waar ik een jaar geleden ongeveer net zo dik was als deze dames, vond ik het nu reden om te veroordelen dat ze zomaar in een trein gingen zitten en zich gingen zitten vermaken. Op een gegeven moment waren de twee dames tegenover me met hun telefoons bezig, en toen stootte de vrouw naast me mij aan, want ze wilde me wat laten zien: een foto van zichzelf in een bevallige pose met een spijkerbroek aan, met de tekst ‘de mooiste billen van de Huishoudbeurs’ en #curvepower erboven.

MS-Mode-Billenbooth

Zij wist natuurlijk ook niet dat ik net allerlei nare gedachtes had gehad over haar en haar vriendinnen (dan had ze me denk ik met die giga-tas folders voor mijn smoel geslagen), dus ze kon zonder enige moeite haar blijdschap over het spijkerbroekenconsult dat ze had gekregen bij M&S-mode, en de egoboost die de foto haar had gegeven met mij delen. En los van het feit dat ik mezelf meteen geconfronteerd zag met mijn eigen inherente naarheid was ik oprecht blij voor haar. Want ik kan me nog heel goed herinneren dat ik geen spijkerbroeken droeg omdat ik het niet aankon om er een te moeten kopen, omdat ik om 1 spijkerbroek te kopen 100 spijkerbroeken moest passen, die me allemaal even beroerd zouden hebben gestaan, met als gevolg dat ik met het gevoel een onkleedbare freak te zijn naar huis ging. Dat ik nu door mijn PersonalBodyPlan-succes gewoon naar een winkel kan gaan en dan kan kiezen uit allerlei spijkerbroeken, die dan allemaal aan de relatief kleine maat-kant van de winkel liggen, ervaar ik als een zegening. Ik weet natuurlijk niet hoe het leven van mijn enthousiaste treinbuurvrouw eruit ziet; als zij zich goed voelt in haar lichaam heb ik het recht helemaal niet om haar te veroordelen (en als ze zich niet goed voelt overigens ook niet). Maar als zij er wel in geslaagd is om een spijkerbroek te vinden waarin ze zich geweldig voelt, dan is het op zich een eer dat ze die vreugde met een wildvreemd rotwijf dat stiekem ook heel trots is op een foto van zichzelf in een spijkerbroek wil delen.

spijkerbroek

Changing Life Hub

Soms vraag ik me af wat me bezielt. Meestal is dat op momenten waarop ik iets aan het doen ben waarvan ik eerder nooit zou hebben gedacht dat het bij me zou passen, laten we even skiën als voorbeeld nemen, dan gaat alles in principe goed, totdat ik ineens denk ‘Hè? Ben ik aan het skiën? Ik?’, en dan weet ik eigenlijk niet meer waarom ik het doe. In het geval van skiën ben ik er kort daarna mee gestopt, niet zozeer vanwege de existentiële crisis, maar meer omdat ik hoogteziekte had, maar soms ga ik ook gewoon door. Al die motivationele teksten over dat de magie begint als je comfort zone eindigt moeten toch wel een beetje waar zijn, lijkt me, dus dat ik weleens iets doe waar ik me in eerste instantie niet heel prettig bij voel, hoeft op zich niet erg te zijn. Maar het gevoel van twijfel over waar ik mee bezig ben komt vaker voor: op het moment vooral als ik in de gym ben. Ik ga sinds ik met Personal Body Plan begonnen ben 4 keer per week trainen, en hoewel ik op een vetverbandingsprogramma zit (er zijn twee opties, vetverbranding en spierversterking – en dat laatste, wat neerkomt op bulken en zorgen dat je daarna ‘droog’ wordt zodat er afgetekende spieren te zien zijn, gaat in mijn leven natuurlijk niet gebeuren) train ik inmiddels best zwaar. Maar soms als ik in de gym met enorme barbells bezig ben, denk ik ‘Je bent een docente Klassieke Talen van 40 – wat doe je hier?’. Meestal ga ik dan toch gewoon door – want ik heb een programma dat ik af wil maken, maar het zijn geen motiverende gedachtes.

hub1Het gevoel dat je eigenlijk niets te zoeken hebt in de activiteit waar je mee bezig bent (inclusief angst dat ze door krijgen dat je er niet bij hoort) heet geloof ik ‘imposter syndrome’, en dat heb ik op zich in iedere gym, maar in het bijzonder waar het gaat om de nieuwe gym die door de mensen van PBP is opgericht, de Changing Life Hub in Amsterdam, waar je als deelnemer aan het plan ook heen mag. Ik wilde dat eigenlijk wel graag proberen, maar ik was erg bang voor een aantal dingen, in het bijzonder dat ik daar verreweg de dikste zou zijn, dat ik er helemaal niets van zou kunnen en dat ze tegen me zouden zeggen dat ik maar beter kon stoppen met het plan en gewoon lekker kon gaan uitdijen voor de klas. Dat viel erg mee. Want los van alle dingen eromheen, is de Hub een gym. Een heel goeie gym, dat dan weer wel, en met iets meer en iets betere apparaten dan de mijne, maar uiteindelijk is het een gym. De dingen eromheen (prachtige douches, de mogelijkheid er de hele dag op heel comfortabele werkplekken met je laptop in de WiFi te zitten, de ruimte waar je allerlei lekkere dingen kunt eten en DoorMeals kunt halen en het winkeltje met mooie sportkleren) zijn dan wel weer heel indrukwekkend, maar het allerbelangrijkste daar is de begeleiding: binnen no time kwam er een aardige, enorm afgetrainde, jongen op mij af, die zich aan me voorstelde en vroeg of hij me nog ergens mee kon helpen. Dat resulteerde in een ruim PR op de hip thruster, en daarna gebeurde iets vergelijkbaars op een andere oefening met hulp van een eveneens aardig, superstrak meisje. Ik was niet de dikste, ik kon het best goed, en ze vroegen aan me wanneer ik terug kwam. Dus kennelijk hoor ik er wel bij. En dat is dan wel een motiverend gevoel.

hub2

En de tekst die op de vloer staat, bij de entree, vond ik ook prettig. Want als zij zichzelf  al imperfect vinden en toch doorgaan, hoef ik me nergens voor te schamen op sportgebied.