Categorie archief: Amsterdam

#selfiemuseum

Ik loop een beetje achter met de museumselfies. Of op zich niet met de museumselfies als zodanig, die maak ik vol verve als ik een museum bezoek, maar ik heb al een tijdje geen verzameling gemaakt en als blogpost gepubliceerd. Bij dezen dus. Ik ben nu bij tot voor Rome, dus begin april, wat wil zeggen dat ik ieder moment nog een keer kan toeslaan met nog 5 zalen in het Selfiemuseum. Want musea bezoeken is toch een van de mooiste dingen die er zijn, en mijn smoelwerk voor kunstwerken hangen blijf ik leuk vinden.

Zaal 51: ‘Banksy: Laugh Now’ en ‘Warhol: Royals’, Museum Moco, Amsterdam

museumselfie51

Dit was het tweede museum dat ik op een dag bezocht (de eerste staat in het vorige selfiemuseum), en deze kwam tamelijk onverwacht, want ik zag dat er in een museum dat ik niet kende (Museum Moco – zal wel aan mij liggen, maar ik had er nog nooit over gehoord), en waar mijn museumjaarkaart niet geldig was, niet een, maar twee tentoonstellingen waren, van Andy Warhol, die ik altijd leuk vind, en van Banksy, die B altijd leuk vindt, en die ik wel ok vind, dus toen ben ik naar binnen gegaan. Het waren ook twee leuke tentoonstellingen, en ik vond Banksy zelfs meer dan ok. De kans om een selfie te maken met mijn middelvinger omhoog bij deze rebelse politieagent van Banksy kon ik natuurlijk niet laten lopen.

Zaal 52: Kröller-Müller Museum, Otterlo

museumselfie52Ik was op een excursiedag met leerlingen van 5V naar de Hoge Veluwe. We begonnen met een rondleiding door het Kröller-Müller museum en de beeldentuin eromheen, daarna kregen we een wandeling door het bos onder begeleiding van een soort boswachter. Het was een prachtige dag, en behalve dat ik op mijn donder kreeg van de rondleidster omdat ik liep te kletsen, heeft iedereen zich voortreffelijk gedragen. In de beeldentuin stonden allerlei mooie beelden, waaronder de serie Hoofdstukken van Jan Fabre, zelfportretten met dierlijke elementen. En als je de kans krijgt om met de combinatie van een man en een unicorn op de foto te gaan, moet je dat altijd doen. Altijd.

Zaal 53: Norsk Hermetikkmuseum, Stavanger (Noorwegen)

Dit is de eerste van drie musea die M en ik in Noorwegen hebben bezocht: het inblikmuseum in Stavanger. Ik had niet gedacht dat ik een museum dat volledig gewijd is aan het inblikken van sardientjes zo boeiend zou kunnen vinden. En dan zijn het niet eens echte sardientjes – dat weet ik, omdat in het museum de teksten van de rechtszaken over de naam van de visjes die op het blik staan te lezen waren. Verder was er een opstelling van alle verschillende fasen van het inblikproces en een reconstructie van het originele kantoor van de baas van de inblikfabriek. Echt, meer wil een mens niet weten van hoe het is om niet-sardientjes in te blikken.

Zaal 54: Kode 3 Kunstmuseum, Bergen (Noorwegen)

In Bergen zijn meerdere Kode-musea, die ieder een ander soort collectie hebben. Kode 3 was volgens mijn reisgids de beste, want daarin hing de Noorse kunst uit de 19e en 20ste eeuw. Ik vond het een mooie collectie, met niet alleen Noorse kunst, maar ook meubels (waar ik iets minder mee heb). Normaal houd ik niet zo van portretten, maar in dit museum vond ik ze wel mooi. Ik sta hier voor het schilderij Aften på Karl Johan van Munch (dat betekent geloof ik Avond op Karl Johan, en dan is Karl Johan een straat), waarbij ik mijn best heb gedaan om zo weinig mogelijk expressie op mijn gezicht te hebben, Munch-style.

Zaal 55: Rockheim, Trondheim (Noorwegen)

Rockheim is een museum voor popmuziek. Noorse popmuziek om precies te zijn. En gek genoeg weet ik daar niet zoveel van. Na het bezoek aan dit museum weet ik daar meer van dan ik zou willen – want de jaren ’60-trends in muziek in Noorwegen zijn ongeveer zo boeiend voor mij als pak hem beet Boudewijn de Groot voor een gemiddelde Noor. Maar de jaren ’80-trends in muziek in Noorwegen bevatten a-ha, en daar ben ik al sinds de jaren ’80 fan van. Ik heb zelfs bij wijze van voorbereiding op het bezoek aan Noorwegen een a-ha-t-shirt gekocht, zodat ik op de foto kon met de a-ha-display in dit museum. En ik kreeg een compliment van de meneer bij de balie, dus ik was gelukkig.

Het museumselfie-project is nog lang niet afgerond en ik zal van alles wat ik bezoek verslag uitbrengen door een foto van mijn harses voor een kunstwerk van onschatbare waarde te plakken. Waarvoor bij voorbaat excuses.

Pedicure

Dat mijn lichaam zich op allerlei manieren ontwikkeld heeft sinds ik een jaar of 6 was en het me allemaal niks kon schelen, is inmiddels wel ruim gedocumenteerd. Maar dat er een ding is aan mijn lijf dat ik, onafhankelijk van of ik dik ben of dun of iets ertussenin, sowieso het allerlelijkst vind heeft misschien minder aandacht gekregen. Toch is er een zo’n ding. Of eigenlijk zijn het er 2, want mijn voeten vind ik zo verschrikkelijk afschuwelijk dat ik meestal doe alsof ze niet bestaan. Nou is het op zich ook wel zo dat ik alle voeten lelijk vind – blote voeten in Birkenstocks doen mij aan lappen vlees in een etalage denken, en hoewel ik best van vlees houd, hoef ik dat niet permanent on display te zien. Maar mijn eigen voeten vind ik nog net iets lelijker dan de meeste. Ik koop mooie schoenen om ze in te verstoppen, maar daar blijft het dan ook bij. Maar juist door die schoenen hebben ze het best zwaar. Sinds mijn 16de draag ik eigenlijk altijd hoge hakken, met als gevolg dat mijn grote teen naar binnen is gaan staan, en mijn kleine teen zo’n beetje onder de teen ernaast (de ringteen?) is verdwenen, waarbij het dan ook nog de vraag is waar de nagel is gebleven. Hardlopen heeft mijn voeten natuurlijk ook niet veel goed gedaan, en het feit dat ik tijdens de krachttraining regelmatig een schijf van 25 kilo op mijn teen laat vallen ook niet. Op het moment dat ik dit schrijf heb ik maar liefst 3 zwarte nagels. Omdat mijn voeten de laatste tijd zo hard voor me gewerkt hebben leek het me wel een mooi plan om een pedicure te boeken – en dan niet een bij een aardige mevrouw thuis, maar bij een fancy salon.

pedicure1

Na lang vergelijkend warenonderzoek (nou ok, het was een tip van iemand op Instagram die ik geweldig vind) heb ik gekozen voor de Soap Treatment Store in Amsterdam. Omdat mijn voeten zo treurig waren had ik een ‘medi pedi’ aangevraagd, maar dat scheen niet nodig; als ik gewoon de lange reguliere pedicure zou nemen, was dat vast goed. Ik werd ontvangen met een heerlijk kopje thee, en toen zou het echt beginnen. Ik geneerde me een beetje om mijn schoenen uit te doen en mijn voeten aan het arme kind bij wie mijn behandeling in de agenda was verschenen te tonen – het is toch een beetje alsof je na 25 jaar promiscue leven naar een SOA-kliniek gaat – maar goed, het is haar vak, dacht ik, dus ze zal wel iets gewend zijn. Zonder blikken of blozen ging ze aan de slag, en terwijl ik naar Sex And The City 2 keek (dat was geen eigen keuze, hij werd op een enorm scherm tegenover me geprojecteerd; ik heb die film al een keer gezien, en dat vond ik eigenlijk al een keer te veel), probeerde zij nog wat van mijn voeten te maken. Dat lukte wonderwel, en ik heb me zelfs laten overtuigen om mijn teennagels te laten lakken. Normaal vind ik dat een belediging voor nagellak, maar zij zei dat ze met donkergrijze nagellak die 3 zwarte nagels kon wegwerken en dat leek me dan wel een mooi experiment. Het werd ook nog een portie verplicht onthaasten, want de nagellak bleek 45 minuten te moeten drogen voordat ik mijn schoenen weer aan kon trekken. Al met al dus een prima besteding van een vakantiemiddagje en mijn voeten zien er stukken beter uit. Ik zie mezelf voorlopig nog geen open schoenen dragen, maar dat hoeft ook niet – ik kan nu tenminste naar beneden kijken zonder me te schamen, en dat icoon wat waard.

pedicure2

De halve marathon

Na maanden van training, boeken lezen, kleren kopen, gezond eten, klagen en over bijna niks anders praten en schrijven was het gisteren dan eindelijk zover: de halve marathon die je wist dat zou komen. Of althans, de halve marathon die ik vond dat moest komen, want laten we eerlijk zijn, er waren plenty redenen geweest om het niet te doen. Bijvoorbeeld dat ik overtraind was en iedereen tegen me zei dat ik rust moest houden. Of dat ik van de stoep viel omdat ik zo nodig in het donker moest gaan rennen omdat ik eerst nog even 3 afleveringen Luke Cage wilde kijken en mijn linkerknie onder de schaafwonden zat en mijn rechterknie helemaal dik was. Of dat het op zich helemaal niet nodig is dat ik als 41-jarige ex-dikke een halve marathon loop. Maar ja, het had zich vastgezet in mijn hoofd, en dan moest het gebeuren. Ik had geen extreme ambities met betrekking tot de tijd die ik wilde lopen, maar toen N mij zondagochtend appte met de vraag wanneer ik blij zou zijn over mijn prestatie, kon ik daar op de kennelijk voor mij gebruikelijke wijze antwoord op geven.

halvemarathon1

Ik was schunnig vroeg opgestaan, deels omdat ik zenuwachtig was, en deels omdat ik nog allerlei dingen wilde voorbereiden. Op Instagram bleek het volledig normaal om een foto te plaatsen van alles wat je in je hardlooptas ging doen, gerangschikt op een soort Piet Mondriaan-achtige wijze, en dat vond ik nog tot daar aan toe, maar die foto’s verschenen allemaal een dag van tevoren. En ik had echt werkelijk geen idee, want ik wist nog steeds niet welke van de 2 nieuwe outfits ik aan zou trekken, en ik had niet eens alles in huis. Maar met een dubbele  espresso (de Kazaar van Nespresso – je ziet je hele leven 2 keer aan je voorbijflitsen) achter de kiezen bleek niet alleen mijn stofwisseling, maar ook mijn doelgerichtheid een gigantische jumpstart te hebben ontvangen, want ineens wist ik precies wat ik aan ging trekken en wat er verder nog in mijn tas moest.  Omdat ik altijd heel erg graag op tijd ben, had ik het plan opgevat om om 11 uur van huis te vertrekken, zodat ik alle gelegenheid had om mijn startnummer op te halen en me voor te bereiden op het rennen. En om een muffin voor voor het rennen en een bakje sushi voor erna te kopen, maar dat lukte slechts ten dele, want de AH To Go op de Amsterdam Zuid is in het weekend niet open. Lekker, mensen.

halvemarathon2Gelukkig hoefde ik dit alles niet alleen mee te maken – los van de duizenden mensen die meededen aan de verschillende afstanden, had ik vrienden die mij trackten via de app van de marathon en mij opbeurende appjes stuurden (vooral vooraf en erna, terugappen tijdens het rennen was toch al lastig) en er waren 2 mensen meegekomen: mijn M, die zich had ontworsteld aan een grote hoeveelheid werk om er toch bij zou kunnen zijn, en nog een M, een vriendin van D66 die het geen enkel probleem vond om een hele zondagmiddag vrij te maken om mij een keer langs te zien rennen. Dat was voor mij behalve prettig ook heel handig, want mijn M kan geen foto’s maken, en de andere M wel, dus het probleem van de vastlegging was gelijk opgelost. Toen ik mijn startnummer had opgehaald en ongeveer 30 minuten had staan wachten in vak roze (het pussy-vak), mocht ik eindelijk gaan rennen. Ik had me voorgenomen om niet te hard van start te gaan, dus ik heb me een beetje ingehouden, maar desondanks voelde ik me een gigantische kneus toen ik doorlopend werd ingehaald door mensen die duidelijk zwaarder of ouder waren dan ik. Maar dat kwam al snel goed, want zo rond de 5km, toen ik nog steeds mijn tempo van ongeveer 7 minuten per kilometer volhield, heb ik ze allemaal weer ingehaald.

halvemarathon3

Ik had verwacht dat ik het heel erg moeilijk zou hebben of krijgen, maar eerlijk gezegd viel het wel mee. Het parcours was ook heel slim opgezet; de eerste 10 kilometer waren het saaist, maar dan heb je sowieso nog fut, en vanaf 15 kilometer wordt het echt leuk, want dan loop je door de binnenstad van Amsterdam. Er stonden ontzettend veel mensen langs te weg, die iedereen aanmoedigden door te juichen en te klappen, er waren kindjes die hun hand uitstaken zodat je ze een low five kon geven, op sommige punten waren mensen met borden met grappige teksten (‘Hurry! The Kenians are drinking all the beer’) en de 1600 vrijwilligers zorgden ervoor dat het aan alle kanten goed geregeld was. Een van de hoogtepunten vond ik de 2 mannen die op klapstoeltjes op een veldje onverstaanbare dingen door een megafoon zaten te roepen, onder het genot van ieder een gigantische joint. Mijn naam stond op mijn startnummer, zodat allerlei mensen mij persoonlijk toeriepen, wat ik heel erg prettig vond, en toen ik na 16 kilometer constateerde dat ik in elk geval een PR had gelopen, had ik vernieuwde energie voor het laatste stuk, en die energie werd alleen maar vergroot toen ik de M&Ms bij het Rijksmuseum zag staan. Het stuk door het Vondelpark vond ik extra leuk, want het was het Vondelpark, en toen was ik er al bijna, dus toen heb ik de halve marathon maar uitgerend.

halvemarathon4Na de finish in het Olympisch Stadion (op zich al 21 kilometer rennen waard), vond ik al gauw de M&Ms weer terug, die bloemen voor me hadden gekocht en sushi, dus ik kon toch nog mijn post-run Japanese food consumeren, en na de obligate medailleselfie kon ik constateren dat ik me eigenlijk prima voelde. Er lag een man op de grond voor het stadion, mensen liepen met plastic om om warm te blijven en een jongen in een gouden manteltje zat te kotsen, maar ik had eigenlijk nergens last van. Althans, mijn kont deed pijn en mijn knieën waren moe, dus als ik niet oplette zag ik eruit alsof ik mijn paard verloren was, maar verder was er niks aan de hand. Desondanks heb ik zodra ik thuis was eens even uitgebreid in bad gezeten, want ik had natuurlijk niet voor niets een mooie muscle soak van Molton Brown gekocht, maar ik had nog het meest zin in het etentje dat ik mezelf in het verschiet had gesteld. Oh, en om me aan te melden voor de volgende halve marathon – want zo ben ik dan ook wel weer: mijn tijd was 2.31.59, en hoewel ik daar heel tevreden over ben, zie ik nog wel wat ruimte voor verbetering. In de lente doe ik de halve marathon in Leiden!

#selfiemuseum

Het is niet zo dat ik ben gestopt met musea bezoeken. Of dat ik ben gestopt met museumselfies maken, want dat vind ik, behalve de relatieve rust en de mooie dingen die ik in een museum zo enorm waardeer, natuurlijk altijd leuk om te blijven doen. Maar ik had gewoon andere dingen om over te kletsen. Die heb ik nog steeds, maar laat ik toch maar eens een update plegen. We beginnen in Rome, dus dat was april, en eindigen in Amsterdam. Met nog wat steden ertussen.

Zaal 46: Palazzo Barberini, Rome

museumselfie46

Ik was nog nooit in het Palazzo Barberini geweest. Dat komt doordat iedere docent op onze Rome-reis vaste musea heeft, en ik heb een andere. Maar dit jaar was ik niet ingedeeld als museumdocent, dus ik kon met K mee naar Barberini. Een mooi museum, met een tamelijk overzichtelijke collectie, die nog iets overzichtelijker werd doordat een deel niet toegankelijk was. Maar het belangrijkste schilderij, Judith en Holofernes van Caravaggio, konden we wel zien. En dat kwam goed uit, want ik had nieuwe oorbellen gekocht, en dat zijn de oorbellen die Judith ook draait op dit schilderij.

Zaal 47: ‘Warhol’s World’, Museum Jan van der Togt, Amstelveen
museumselfie47Tijdens een quality time-dagje met M bezochten we dit kleine museum in Amstelveen, niet omdat het museum nou per se op een bucket list of wat voor list dan ook stond, maar omdat er een tentoonstelling over Warhol was. En wij houden allebei heel erg van Warhol. Het was een aardige tentoonstelling, met foto’s en beelden van en door Warhol, met een paar dingen die we echt nog nooit gezien hadden (als je Warhol-fan bent, moet je kunnen omgaan met veel herhaling). Ik sta hier op de foto met een foto van Warhol. Ik weet niet of dit een selfie van hem is, maar het is sowieso wel Warhol om je met Warhol te fotograferen op een tentoonstelling over Warhol.

Zaal 48: ‘De Boeddha’, Museum Volkenkunde, Leiden
museumselfie48Ik was ook al de opening van deze tentoonstelling geweest (the perks of being a bobo), maar  daar was het heel erg druk, en bovendien was ik nogal gepreoccupeerd door de boeddhistische monniken uit Waalwijk en had ik een vergadering, dus ik ben in recordtijd over de tentoonstelling heen gerend. Later ben ik nog een keer teruggegaan om rustig te kunnen kijken.  Ik vond het een prachtige tentoonstelling, heel erg informatief en interessant, en dat mag in het licht van het feit dat weinig mensen zo a-spiritueel zijn als ik een serieus compliment zijn. De tentoonstelling wordt binnenkort verplaatst naar het Tropenmuseum in Amsterdam, dus voor iedereen die wil: het kan nog. En anders is er nog altijd de Boeddha-zaal in Museum Volkenkunde, een van de mooiste plekken in Leiden.

Zaal 49: ‘Rhythm & Roots’, Tropenmuseum, Amsterdam

museumselfie49
Ik was uitgenodigd op de opening van deze tentoonstelling (met als extra lokkertje een optreden van Shirma Rouse), over muziek waarvan de oorsprong in Afrika ligt. En ja, dat geldt voor bijna alle muziek, dus er was genoeg te beleven. Daarom heb ik ook een koptelefoon  op, want je kon luisteren naar allerlei muziek – toch tamelijk onontbeerlijk in een tentoonstelling over muziek, en een mooie manier om te voorkomen dat er enorme herrie is in het museum omdat alles door elkaar gespeeld wordt. Omdat het lastig is jezelf te fotograferen met muziek, heb ik gekozen voor het leren jasje van Elvis. Want dat hing er ook.

Zaal 50: ‘Lichte zeden’, Van Gogh Museum, Amsterdam

museumselfie50Vlak voordat deze tentoonstelling over prostitutie in de schilderkunst op haar einde liep, ben ik nog even snel naar het Van Gogh-museum gegaan, want het onderwerp leek me wel wat. En  dat was het ook, want ik heb genoten van deze tentoonstelling: er waren geïdealiseerde  afbeeldingen van prostituees, maar ook hele realistische, ik zag foto’s, filmpjes, muntjes uit bordelen, en een gigantisch beschilderd bed. Van het schilderij waar ik mee op de foto sta heb ik ook een sjaal gekocht, schitterend, want wie wil er nou niet met een naakte hoer om heur hals lopen? Het schilderij heet ‘Rolla’ en is van Henri Gervex, en Rolla is niet de blote vrouw, maar de man die aan de arm (links) vastzit. Alsof het in dit schilderij ooit om hem is gegaan.

Het museumselfie-project is nog lang niet afgerond en ik zal van alles wat ik bezoek verslag uitbrengen door een foto van mijn harses voor een kunstwerk van onschatbare waarde te plakken. Waarvoor bij voorbaat excuses.

#selfiemuseum

Ik loop een beetje achter met de museumselfies. Of op zich niet met de museumselfies als zodanig, die maak ik vol verve als ik een museum bezoek, maar ik heb al een tijdje geen verzameling gemaakt en als blogpost gepubliceerd. Bij dezen dus. Ik ben nu bij tot voor Rome, dus begin april, wat wil zeggen dat ik ieder moment nog een keer kan toeslaan met nog 5 zalen in het Selfiemuseum. Want musea bezoeken is toch een van de mooiste dingen die er zijn, en mijn smoelwerk voor kunstwerken hangen blijf ik leuk vinden.

Zaal 41: ‘Isa Genzken: Mach Dich Hübsch!’, Stedelijk Museum, Amsterdam

museumselfie42

Dit kunstwerk, een verzameling Nofretetes (ja, zo schrijft zij dat, ik ken de mevrouw ook onder een andere naam), was voor mij het hoogtepunt van een verder overigens teleurstellende tentoonstelling. Mevrouw Genzken was getrouwd met Gerhard Richter, wiens werk ik doorgaans zeer kan waarderen, maar wil graag om meer dan dat bekend staan. Daar heb ik begrip voor, maar de rotzooi die ze hier tentoonstelde lijkt me geen aanleiding tot grote roem. Al vond ik de grote sprietachtige objecten op de vloer wel weer mooi – en het was een heel gezellig uitje met M en F & A, en dat is ook wat waard, lijkt me.

Zaal 42: ‘David Bowie is’, Groninger Museum, Groningen

museumselfie41Voor de grote Bowie-tentoonstelling, eerder te zien in het Victoria and Albert in Londen, waren M en ik zeker bereid om naar Groningen te reizen. Dat gold ook voor heel veel andere mensen, want hoewel er van tevoren kaartjes gekocht moesten worden, vermoedelijk ook met het oog op hoeveel mensen er in het museum pasten, waren de rijen disproportioneel groot en was het gewoon veel te druk. Maar aan de andere kant: het was een schitterende tentoonstelling, waar je met een koptelefoon op doorheen moest lopen om naast alle beelden ook van het relevante geluid voorzien te worden. Op die manier werd er helemaal niets aan de verbeelding overgelaten, wat ik ergens ook wel jammer vond, want met mijn verbeelding is niets mis. Er was ook een foto-verbod, dus deze sneaky selfie van mij met het pak waarin Bowie Starman zong bij Top of the Pops was het beste dat ik eruit kon slepen.

Zaal 43: ‘Ode aan de Nederlandse mode’, Gemeentemuseum Den Haag
selfiemuseum 43Ik vind tentoonstellingen altijd leuk, maar tentoonstellingen met dingen die ik zelf ook heb vind ik nog veel leuker. Op deze tentoonstelling zag ik een outfit van Oilily, waarvan ik ooit de trui heb bezeten, en ik had voorkennis dat de Dripping-jurk van Michael Barnaart van Bergen ook op de tentoonstelling te zien was, dus ik had mijn eigen exemplaar ook aan, hetgeen tot nogal wat consternatie leidde in het museum. Deze selfie heb ik gemaakt voor de serie kleren van Viktor en Rolf. Dit was een prachtig vormgegeven tentoonstelling, met heel veel mooie kleren. Zo’n tentoonstelling waarvan ik zin krijg om te gaan winkelen.

Zaal 44: ‘Keith Haring – The political line’, Kunsthal Rotterdam

selfiemuseum44Keith Haring is zo’n kunstenaar van wie ik 1 of 2 werken in een tentoonstelling wel kan waarderen, maar van wie ik nu, door middel van deze overzichtstentoonstelling, heb ontdekt dat ik een tentoonstelling die volledig aan zijn oeuvre gewijd is gewoon te veel vind. Waar volgens de bordjes en de informatie de nadruk werd gelegd op het feit dat het allemaal erg geëngageerd is wat Haring maakte, werd ik een beetje zenuwachtig van al die kriebelpoppetjes overal. Maar als je de kans krijgt om met een gigantische roze piemel op de museumselfie te gaan, moet je die altijd met beide handen aangrijpen. De kans dus. Niet de piemel.

Zaal 45: ‘Jheronimus Bosch – Visioenen van een genie’, Noordbrabants Museum, Den Bosch.

museumselfie45

Ja, dit is echt een superslechte museumselfie. Dat zie ik ook wel. Maar ik mocht van het Noordbrabants Museum geen foto’s maken op de tentoonstelling, dus deze is stiekem gemaakt voor een beeldscherm. Aan de andere kant: ik was er toch maar wel. M en ik zijn enorme fans van Jeroen Bosch, dus het was heel mooi om een aantal werken van hem gezien die we nog niet kenden. Minder mooi vond ik de drukte – je zou denken dat een museum een beperkte hoeveelheid kaartjes verkoopt om ervoor te zorgen dat er niet te veel mensen in een zaal zijn, zodat je gewoon naar de schilderijen kan kijken, maar de zalen waren stampvol luidpratende bejaarden*.

Het museumselfie-project is nog lang niet afgerond en ik zal van alles wat ik bezoek verslag uitbrengen door een foto van mijn harses voor een kunstwerk van onschatbare waarde te plakken. Waarvoor bij voorbaat excuses.

Wilde plannen

Ik heb in mijn afvalactie een beetje een dood punt bereikt. Ik ben wat mij betreft genoeg afgevallen; er zou nog wel 1 kilo af kunnen, maar dat is meer omdat ik dan kan zeggen dat ik 20 kilo ben afgevallen en geen 19, maar dat hangt sowieso nogal af van wat ik als startgewicht neem, want ik ben ook nog zwaarder geweest dan toen ik begon met Personal Body Plan. Ik heb inmiddels een strakke gewoonte om 4x per week naar de gym te gaan, ik hou al mijn eten keurig bij, ik heb helemaal in beeld wat ik wel of niet kan bestellen als ik uit eten ga – kortom, de nieuwigheid is eraf en het is een way of life. Enerzijds is dat natuurlijk het doel van het hele systeem: je wilt niet keihard werken om af te vallen om vervolgens alles uit je handen te pleuren en weer aan de frikandellen speciaal te gaan. Of misschien wil je dat wel, maar dan had je je een boel moeite kunnen besparen.  Maar anderzijds rijst, in elk geval bij mij, dan toch de vraag wat ik nu moet doen. Want ik ben heel erg trots op mezelf, ik kan spectaculaire #transformationtuesday foto’s op Instagram zetten, ik heb een nieuwe garderobe en dus die fitte lifestyle, maar ja, als ik geen doel heb, dan ga ik me vervelen. En dan zit ik voordat ik het weet toch weer bij de Smulshop.

transformationtuesdayKortom, ik heb wat nieuwe dingen nodig in mijn fitness-leven. Gelukkig ben ik lid van een What’s App-groep met andere PBP’ers, die mij hier en daar aanzetten tot gekke acties, zodat ik me nu in een opwelling heb aangemeld voor de Dam tot Damloop in september. Niet voor de volle afstand van 10 mijl, maar voor wat PBP-vriendinnetje M noemt de ‘pussy-afstand’ van 5 mijl. Dat is 8 kilometer, en daarmee 1,5 kilometer verder dan ik ooit heb gelopen, dus ik vind het op zich al een prestatie als het lukt. En omdat ik mezelf ben heb ik naast een trainingsprogramma dat ik zelf heb verzonnen (1x per week lang rennen, dus beginnen met 5km en uitbreiden, 1x per week snel rennen, dus 20 minuten en kijken hoeveel ik kan doen, en 2x per week in de sportschool 1km zo snel mogelijk op de loopband) ook een verlanglijst ontwikkeld van dingen die ik absoluut nodig heb (vooral nieuwe schoenen want mijn hardloopschoenen zijn zo lelijk) en een boek gekocht, zodat ik ’s avonds op de bank voor de televisie toch het gevoel kan hebben dat ik me aan het voorbereiden ben op mijn megaprestatie. Bovendien heb ik allerlei andere wilde sportplannen: ik wil een keer een boksles volgen, er is een nieuwe soort crazy spinningschool in Amsterdam die ik weleens zou willen testen en in Leiden is er een boulderhal geopend die ik wel wil proberen. Ik verbaas mezelf een beetje, met al deze ambities, maar ja, als het werkt, werkt het!

renboek

#14

Het bleef slecht nieuws regenen vorige week. Eerst waren er de aanslagen in Brussel, toen kwam de mededeling dat een glas alcohol per dag helemaal niet zo gezond was als we dachten en de ellende eindigde met de tamelijk onverwachte mededeling dat Johan Cruijff* was overleden. Ik was op het moment dat het nieuws in de openbaarheid kwam, hoe toepasselijk, in Amsterdam, alwaar ik net in een café naar het schitterende accent van een tweetal inboorlingen zat te luisteren. Ik voelde me vervolgens best verloren, want ik had het het liefst aan die twee mannen verteld, maar dat leek me misschien ook wel een beetje raar, dus ik ben maar gaan sporten en heb 2 PR’s aan Cruijff opgedragen. Want hoewel ik zelf meer een sporter tegen wil en dank ben, kijk ik graag sport – M kijkt sowieso alles wat met voetbal te maken heeft en in de zomer naar de Tour (in elk geval het tourjournaal voor werkende mannen, maar de mooie etappes ook overdag), en dan pik ik nog weleens wat mee. De Olympische Spelen kijk ik ook graag, want dan doet iedereen extra hard zijn best, en als ik rugby en cricket zou snappen zou ik daar ook zeker tijd in steken. Bij het kijken naar sport op de Nederlandse televisie mag ik me ook graag ergeren aan de opgeblazen verwachtingen die er zijn van de Nederlandse sporters – want de commentatoren doen altijd alsof de hele internationale sportgemeenschap 7 kleuren schijt omdat er iemand in een oranje shirt aan het warmlopen is. Volgens mij valt dat meestal heel erg mee. Behalve in het geval van Johan Cruijff, want die was natuurlijk gewoon heel erg goed.

cruijff1

Er was ook veel te waarderen aan Cruijff: allereerst zijn voetbalskills, maar ook de manier waarop hij de jeugd stimuleerde om te sporten, zijn algehele motivationele waarde en natuurlijk zijn aanpak van taal. Iedereen heeft wel een lievelingscitaat; M en ik konden altijd erg genieten van ‘De kortste weg is van A naar B’, en ik heb lang op mijn desktop ‘Zolang je niks hebt bewezen is er natuurlijk altijd een twijfel’ gehad (toen ik mijn proefschrift naar de map ‘Abandoned Projects’ heb verplaatst kon het citaat ook weg). Cruijff was ook zo’n beetje de enige die nog ‘ofschoon’ zei – dat moeten we dus allemaal gaan missen. Gisteren was ik weer in Amsterdam, om naar de film te gaan, dus toen ik langs de Arena liep en de enorme foto van Cruijff zag, bedacht ik me dat ik nog net genoeg tijd had om even naar binnen te lopen en het condoleanceregister te tekenen. Dat was een behoorlijk indrukwekkende ervaring: aan de rand van het voetbalveld stonden meerdere grote foto’s en een verzameling rouwkransen, en op statafels kon je je naam en afscheidsbericht met de bijgeleverde Parkerpennen (sjiek detail) opschrijven. Als iemand die een tijdje heel erg haar best heeft gedaan om als #13 bekend te staan, vond ik het wel mooi om Cruijff ook met zijn nummer aan te spreken. Ik vond het ontroerender dan ik van tevoren had gedacht, maar ja, je neemt ook afscheid van een groot man. Die gaan we missen.

cruijff2

* Ik schrijf dat inderdaad met ij, want zo heet hij, dat hij voor internationale communicatie een y is gaan bezigen begrijp ik, maar ik neem het niet over; ik heb toch geen Engelstalige lezers, want zo die deze blog zouden vinden, kunnen ze alleen de naam van Cruyff lezen. Sorry, old chaps.

Sample sales

Ik ben aangemeld op een grote hoeveelheid nieuwsbrieven. Dat heeft tot gevolg dat ik elke dag wel een paar leuke mails krijg, met vrolijke plaatjes die me hebberig maken, maar die delete ik meestal snel. Want als je maar genoeg wordt geattendeerd op dingen die je potentieel zou willen hebben, stomp je af. Of ik in elk geval wel – ik heb toch niet het budget om alles te kopen waarmee die nieuwsbrieven me proberen te verleiden, dus dan blijft het vaak bij kijken alleen. Maar soms heb ik de jackpot, en heel soms heb ik twee keer de jackpot: vorige week werd ik uitgenodigd voor maar liefst 2 sample sales van merken waar ik vaak wel de waardering, maar jammer genoeg niet altijd het budget voor heb. Het schoenenmerk United Nude (heel bijzondere schoenen, ontworpen door de zoon van Rem Koolhaas – ik weet dat architectuur niet erfelijk is, maar oog voor design denk ik wel) en het kledingmerk LaDress (kekke jurkjes voor raadsleden, nieuwslezeressen en vrouwen met een serieuze carrière, of in elk geval een serieuze bankrekening) nodigden mij beiden uit voor sample sales, die van United Nude op het Westergasterrein en die van LaDress in het World Fashion Center. Ik was toch in Amsterdam (nou ok, ik zorgde dat ik in Amsterdam was), dus niets hield mij tegen. Zelfs niet de lichte huiver voor grote hoeveelheden mensen die op een koopje uit waren en mij opzij zouden hoeken om bij ‘hun’ schoenen of jurkje te kunnen komen – want voor Drie Dwaze Dagen-taferelen loop ik bij voorbaat gillend weg.

sample1

De hysterische toestanden vielen gelukkig mee. Bij United Nude kwam dat doordat er 2 mannen als bewaking bij de deur stonden, die erop moesten toezien dat er maximaal 20 mensen tegelijk binnen waren. Voor de sample sale van LaDress moest je een kaartje bestellen, dus vermoedelijk was daar ook een vol=vol beleid, maar deze sale was ook in een enorme hal, dus dan loop je elkaar niet zo snel voor de voeten bij het uitzoeken van je jurkjes. In beide locaties waren de spullen per maat uitgestald, zodat ik snel alles kon vinden. En dan blijk ik, hoewel onervaren in deze winkelmethode, een tactiek te hebben: ik pak eerst alles wat me wel leuk lijkt, dan ga ik passen en daarna leg ik ongeveer 80% terug. Ja, ik leg het keurig terug, anders dan sommige anderen; bij LaDress waren de pasruimtes een totale chaos, waarbij een grote hoeveelheid dames hun uiterste best deden om dingen die door de mensen die in hun ondergoed door elkaar heen liepen liefdeloos terzijde waren geworpen toch zo snel mogelijk weer in de rekken te krijgen. Bovendien heb ik me een aantal dingen voorgenomen over de aanschaf van kleding schoenen: ik mag geen basics meer kopen (die heb ik al genoeg), dus als het niet bijzonder is, gaat het niet mee naar huis. Bij United Nude is dat makkelijk, want alles is al snel bijzonder, maar mijn tulip-laarzen* (nu voor €50) zijn wel heel raar, en bij LaDress heb ik alle gewone jurkjes laten hangen en me laten verleiden door een Art Dress (die ik al lang wilde)**. Ik heb veel geld uitgegeven, maar ik ben heel erg blij met mijn aanschaffen. En nu hoop ik dat ik voorlopig niet meer voor een sample sale word uitgenodigd. Want die gekkigheid kan ik niet onbeperkt betalen.

sample2*En het andere paar laarzen en de schoenen die ik gekocht heb ook. Nou ja, niet raar, maar wel heel mooi.

**OK, en nog 2 jurkjes, maar die zijn echt een aanvulling op het assortiment.

Changing Life Hub

Soms vraag ik me af wat me bezielt. Meestal is dat op momenten waarop ik iets aan het doen ben waarvan ik eerder nooit zou hebben gedacht dat het bij me zou passen, laten we even skiën als voorbeeld nemen, dan gaat alles in principe goed, totdat ik ineens denk ‘Hè? Ben ik aan het skiën? Ik?’, en dan weet ik eigenlijk niet meer waarom ik het doe. In het geval van skiën ben ik er kort daarna mee gestopt, niet zozeer vanwege de existentiële crisis, maar meer omdat ik hoogteziekte had, maar soms ga ik ook gewoon door. Al die motivationele teksten over dat de magie begint als je comfort zone eindigt moeten toch wel een beetje waar zijn, lijkt me, dus dat ik weleens iets doe waar ik me in eerste instantie niet heel prettig bij voel, hoeft op zich niet erg te zijn. Maar het gevoel van twijfel over waar ik mee bezig ben komt vaker voor: op het moment vooral als ik in de gym ben. Ik ga sinds ik met Personal Body Plan begonnen ben 4 keer per week trainen, en hoewel ik op een vetverbandingsprogramma zit (er zijn twee opties, vetverbranding en spierversterking – en dat laatste, wat neerkomt op bulken en zorgen dat je daarna ‘droog’ wordt zodat er afgetekende spieren te zien zijn, gaat in mijn leven natuurlijk niet gebeuren) train ik inmiddels best zwaar. Maar soms als ik in de gym met enorme barbells bezig ben, denk ik ‘Je bent een docente Klassieke Talen van 40 – wat doe je hier?’. Meestal ga ik dan toch gewoon door – want ik heb een programma dat ik af wil maken, maar het zijn geen motiverende gedachtes.

hub1Het gevoel dat je eigenlijk niets te zoeken hebt in de activiteit waar je mee bezig bent (inclusief angst dat ze door krijgen dat je er niet bij hoort) heet geloof ik ‘imposter syndrome’, en dat heb ik op zich in iedere gym, maar in het bijzonder waar het gaat om de nieuwe gym die door de mensen van PBP is opgericht, de Changing Life Hub in Amsterdam, waar je als deelnemer aan het plan ook heen mag. Ik wilde dat eigenlijk wel graag proberen, maar ik was erg bang voor een aantal dingen, in het bijzonder dat ik daar verreweg de dikste zou zijn, dat ik er helemaal niets van zou kunnen en dat ze tegen me zouden zeggen dat ik maar beter kon stoppen met het plan en gewoon lekker kon gaan uitdijen voor de klas. Dat viel erg mee. Want los van alle dingen eromheen, is de Hub een gym. Een heel goeie gym, dat dan weer wel, en met iets meer en iets betere apparaten dan de mijne, maar uiteindelijk is het een gym. De dingen eromheen (prachtige douches, de mogelijkheid er de hele dag op heel comfortabele werkplekken met je laptop in de WiFi te zitten, de ruimte waar je allerlei lekkere dingen kunt eten en DoorMeals kunt halen en het winkeltje met mooie sportkleren) zijn dan wel weer heel indrukwekkend, maar het allerbelangrijkste daar is de begeleiding: binnen no time kwam er een aardige, enorm afgetrainde, jongen op mij af, die zich aan me voorstelde en vroeg of hij me nog ergens mee kon helpen. Dat resulteerde in een ruim PR op de hip thruster, en daarna gebeurde iets vergelijkbaars op een andere oefening met hulp van een eveneens aardig, superstrak meisje. Ik was niet de dikste, ik kon het best goed, en ze vroegen aan me wanneer ik terug kwam. Dus kennelijk hoor ik er wel bij. En dat is dan wel een motiverend gevoel.

hub2

En de tekst die op de vloer staat, bij de entree, vond ik ook prettig. Want als zij zichzelf  al imperfect vinden en toch doorgaan, hoef ik me nergens voor te schamen op sportgebied.